"Ivo" (Contén)

PERSOEIRO

Novelista e poeta bosnio que escribía en lingua serbia. Antes da Primeira Guerra Mundial foi detido polos austríacos. Na súa estancia en prisión escribiu o libro de meditacións líricas Ex Ponto (1918). Durante a Segunda Guerra Mundial, retirado da política, escribiu a triloxía Na Drini cúprija (‘A ponte sobre o Drina’), Travnička kronika (‘A crónica de Travnik’) e Gospodjica (‘A señorita’), que fixeron del unha das figuras literarias máis respectadas do seu país. En 1961 foille outorgado o Premio Nobel de Literatura.

1. Que evita a corrosión.

2. Dise dos tratamentos ou revestimentos que protexen os metais da corrosión, ou dos revestimentos que protexen os pavimentos de argamasa ou de formigón da acción dos produtos químicos.

3. Pintura destinada a protexer as superficies metálicas da corrosión producida pola intemperie (pintura antióxido), a auga do mar, os produtos químicos, etc. As súas principais características son: excelente adherencia, impermeabilidade á auga e aos ións e aptitude para tapar perfectamente a superficie metálica.

1. Que evita a depresión.

2. Psicofármaco empregado no tratamento das síndromes depresivas.

1. Que actúa contra a hipertensión.

2. Fármaco ou tratamento que reduce a presión arterial dos individuos hipertensos.

1. Que se opón á indución.

2. Relativo ao elemento condutor disposto de forma adecuada para reducir a indución electromagnética a un valor mínimo. Unha resistencia eléctrica bobinada dispón habitualmente de dous fíos paralelos chamados condutores bifilares, de forma que o campo magnético xerado por un sexa anulado polo outro.

1. Que serve para designar a todos os individuos dunha especie.

2. alcume.

3. Termo empregado por K. Bühler para designar unha das funcións que realiza a linguaxe, a fin de chamar a atención do receptor no momento de iniciar un proceso lingüisticamente comunicativo. A miúdo son sintagmas independentes cos que se inicia o proceso de comunicación.

PUBLICACIÓNS

Publicación de Santiago de carácter irregular da que saíron 18 números entre novembro e decembro de 1808.

1. Bebida que se toma, xeralmente acompañada dunha comida lixeira, antes do xantar.

2. Axente estimulante da secreción gástrica e, por tanto, favorecedor dunha mellor dixestión dos alimentos. Os caldos, extracto de carne e de levadura, hidrolizados de proteínas, etc, inician a secreción intestinal por mor do seu contido en aminoácidos e peptonas. O efecto dos aperitivos de natureza alcohólica (amargos, bitter, vermuts, etc) está máis ben causado por factores psíquicos que por mecanismos bioquímicos autónomos.