"Josep" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor en lingua hebrea. É autor de ensaios sobre escritores hebreos modernos. Instituíuse en Israel un premio literario á súa memoria.

PERSOEIRO

Médico militar francés, profesor na Universidade de París. Sostivo que as enfermidades eran secundarias a unha inflamación de aparello dixestivo, e elaborou unha teoría (broussaismo) segundo a que practicamente o único tratamento efectivo eran as sangrías.

FILOSOFOS

Filósofo e político francés. Discípulo de Saint-Simon, afastouse deste e tratou de facer unha síntese entre o socialismo, o cristianismo e o ideal revolucionario. Foi presidente da Asemblea Constituínte de 1848. Escribiu, entre outras obras, Histoire parlamentaire de la Révolution française (Historia parlamentaria da revolución francesa, 1834-1858).

PERSOEIRO

Teólogo anglicano. Foi bispo de Bristol e de Durham. É un dos expoñentes principais, en Inglaterra, da teoloxía natural e da ética posterior á Reforma. Publicou Fifteen Sermons (Quince sermóns, 1726) e Analogy of Religion (Analoxía da relixión, 1736), obra na que defende a racionalidade da relixión natural e revelada fronte ao racionalismo.

PERSOEIRO

Botánico e sacerdote. Na súa obra máis importante Icones et descriptiones plantarum, quae aut sponte in Hispania crescuunt, aut in hortis hospitantur (Imaxes e descricións das plantas, que ou ben crecen espontaneamente en Hispania, ou ben viven nos campos, 1791-1801) chega a describir e debuxar 712 plantas da Península Ibérica, América, Filipinas e Australia. En 1801 foi nomeado catedrático e director do xardín botánico de Madrid, onde se conserva o seu legado.

PERSOEIRO

Político francés.   Foi ministro de Facenda nos gabinetes de Waldeck-Rousseau representando ao partido radical (1899) e de Clemenceau (1906-1909). Nomeado presidente do Consello en 1911, volveu ao ministerio de Facenda (1913-1914). Logo dunha campaña de difamación, a súa dona asasinou o director de Le Figaro, Cailloux tivo que dimitir no medio do escándalo. Acusado de axudar ao inimigo, foi condenado a tres anos de cárcere en 1917. Amnistiado en 1925, incorporouse ao ministerio de Facenda, que dirixiu ata 1940. No final da vida escribiu Mes mémoires (As miñas memorias, 1942-1947).

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Amais de participar en numerosas longametraxes como actor secundario, traballou na radio e no teatro, tanto en Gran Bretaña como nos EE UU. Entre algúns dos seus papeis, cómpre destacar os filmes: His Woman (A súa muller, 1931), Gilda (1946), Wild is the Wind (Vento salvaxe, 1957), Touch of Evil (Sede de mal, 1958) e Johnny Cool (Johnny o Frío, 1963).

PERSOEIRO

Historiador. Formouse na École de Chartres como arquivei-ro-paleógrafo e doutorouse en letras na École Française de Roma. Estudiou o mundo feudal cunha metodoloxía historiográfica tradicional. É autor de L’élaboration du monde moderne (A formación do mundo moderno, 1934) e Le Moyen-Age (A Idade Media, 1948).

PERSOEIRO

Escenógrafo e debuxante. Estudiou debuxo e perspectiva en València. En 1866 instalouse en París, onde traballou cos escenógrafos Cambon e Chéret, e a partir de 1872 en Barcelona con Francesc Soler i Rovirosa. Foi catedrático de Perspectiva en Llotja desde 1896. En 1912 publicou uns Apuntes sobre perspectiva.

PERSOEIRO

Político francés. Membro da Asemblea Lexislativa, da Convención e do primeiro Comité de Salvación Pública (1793), estableceu o Grand Livre de la Dette Publique. Provocou a primeira votación contraria a Robespierre, pero acusárono de malversación e excluírono do Comité. Foi membro da cámara napoleónica dos Cen Días e acabou exiliado en Bélxica.

PERSOEIRO

Compositor francés. Foi discípulo de Vincent d’Indy na Schola Cantorum. Escribiu dúas óperas, aínda que o seu traballo máis importante realizouno como folclorista. Destacan os Chants d’Auvergne (1923-1930), escolma de cancións populares, harmonizadas para piano.

PERSOEIRO

Tenor. Debutou no Liceu de Barcelona aos once anos de idade (3.1.1958) como Trujamán do Retablo de Maese Pedro, de Falla, e posteriormente participou en La bohème de Puccini e na estrea da ópera Amunt de Manuel Altisent. Entre 1964 e 1966 estudiou canto con Jaume Francesc Puig e Joan Ruax. Estreouse profesionalmente o 8 de xaneiro de 1970 interpretando a Flavio da Norma de Bellini, ao lado de Monserrat Caballé. As súas primeiras actuacións de relevancia tiveron lugar no Liceu (Gennaro de Lucrezia Borgia e Ismaele de Nabuco) e en Donostia (Arturo de Lucia di Lammermoor). Gañou o concurso Giuseppe Verdi de Parma (1971) e debutou nese mesmo teatro en 1972 ao carón de Katia Riciarelli, como Rodolfo de La bohème. Actuou nos principais teatros do mundo, e no Colón de Bos Aires, en San Francisco; no Metropolitan de Nova York e en Múnic, en Viena e no Covent Garden de Londres ou na Scala de Milán. En 1976 interpretou en Salzburgo o Réquiem de Verdi. Cantou ao lado de Monserrat Caballé,...

PERSOEIRO

Matemático francés. Foi profesor en Montpellier, Lyon, Nancy e na Université de la Sorbonne. Traballou no campo da teoría de grupos. Xunto con H. Poincaré desenvolveu o cálculo de formas diferenciais exteriores sobre variedades diferenciables sentou as bases do concepto de fibrado.

GALICIA

Prateiro. Entre as obras que realizou para a catedral de Lugo destacan a cruz procesional de prata (1782) e sete candelabros de prata para o altar maior (1760).

PERSOEIRO

Xeógrafo. Fundou o primeiro departamento de xeografía aplicada de España e creou a primeira licenciatura de Xeografía, independente da de Historia. Entre 1965 e 1985 foi catedrático de Xeografía na Universidad de Madrid e director do Instituto de Geografía Aplicada do CSIC e da revista Geographica. Investigou os movementos migratorios e naturais da poboación de España.

PERSOEIRO

Economista e enxeñeiro industrial. Catedrático de Economía na Universidad de Madrid, está considerado como un dos introdutores da econometría en España. Publicou Lecciones de teoría económica (1968).

PERSOEIRO

Crítico literario e ensaísta. Director literario de Edicions 62, foi o primeiro presidente da Associació d’Escriptors en Llengua Catalana (1978-1983) e colaborou en diversas revistas como Ínsula, Índice ou Serra d’Or. Da súa produción destacan as obras: Notas sobre literatura contemporánea (1955), La hora del lector (1957), Poesia, realisme, història (1965), Josep Pla o la raó narrativa (1978), La cultura e les cultures (1985) e Els escenaris de la memòria (1988). Recibiu a Creu de Sant Jordi en 1983.

PERSOEIRO

Actor e director norteamericano. Despois de realizar estudios na Universidade de Drake, comezou a súa actividade como actor na compañía The Living Theatre. En 1964 formou a compañía The Open Theatre, coa que realizou diversos traballos nos que destaca o pulo experimental e o traballo de creación colectiva. Os fundamentos dos seus traballos como director recolléronse no volume The Presence of the Actor (A presenza do actor, 1972)

PERSOEIRO

Político. Foi alcalde de Birmingham en 1873 e, como membro do Partido Liberal, exerceu o cargo de ministro de Comercio (1880-1885). En 1895 foi nomeado ministro de Colonias; dende o seu cargo apoiou a Guerra dos Bóers (1899-1902). En 1900 outorgou o estatuto de dominio a Australia e a Nova Zelanda. Contrario ao libre cambio, presentou un proxecto que propugnaba a implantación dun sistema comercial proteccionista entre os membros do Imperio Británico, pero non foi aceptado. Retirouse da política en 1906 ao ser derrotado o Partido Liberal Unionista.

PERSOEIRO

Político inglés, fillo de Joseph Chamberlain. Foi elixido deputado liberal unionista en 1892. Durante o ministerio de Balfour exerceu como ministro de Finanzas (1903-1906). Foi secretario para a India dende 1915 ata 1918, ano no que regresou ao ministerio de Finanzas. Secundou a política proteccionista do seu pai e estableceu unha rigorosa política fiscal que foi moi criticada. Ministro de Asuntos Exteriores (1924-1929), promoveu o Pacto de Locarno (1925) e prestou o seu apoio ao de Briand-Kellogg (1928) e á Sociedade de Nacións. En 1925 recibiu, xunto con Charles Drawes, o Premio Nobel da Paz.