"Orne" (Contén)

1. Que ten forma de corno.

2. Aplícase á vaca que ten os cornos pequenos e retorcidos.

3. Aplícase á ovella que ten cornos.

4. 1. Peza de pan con forma de dous cornos ou parte dunha barra con forma de corno.

   2. Extremo de codia dura que sobresae na parte superior dun molete.

5. 1. Ángulo que forman dúas paredes ou dúas superficies no lugar no que se xuntan.

   2. Lugar pequeno e apartado dentro dun espacio maior.

6. Molusco gasterópodo mariño con forma de corno.

7. ...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Boimorto baixo a advocación de san Pedro.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Irixo baixo a advocación de Santiago.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada no Irixo. De estilo barroco, foi construída entre os ss XVII e XVIII. No interior destacan os seus retablos barrocos e rococós, nos que cómpre salientar as imaxes de Santiago peregrino e o Ecce Homo. No exterior sobresae a decoración da fachada principal, a virxe policromada da portada lateral e un sepulcro pertencente á familia García Paz (1984).

PERSOEIRO

Pintor belga. Estudou na escola de Belas Artes de Amsterdam. Foi un dos fundadores da revista Reflex e do grupo COBRA. A súa obra dirixiuse cara a unha abstracción na que empregou as cores brillantes.

FAMILIAS

Familia de pintores e gravadores franceses do s XVII. Michel Corneille (Orléans 1601? - París 1664), chamado o Padre e Corneille de Orléans, foi discípulo de Vouet e un dos fundadores da Académie Royale de Peinture et Sculpture (1648), da que tamén foi rector. O seu fillo Michel Corneille (París 1642 - 1708), coñecido como Corneille dos Gobelinos, foi discípulo do seu pai e de Lebrun. Traballou na decoración dos palacios de Versailles e Trianon e foi membro e profesor da Académie. O seu irmán Jean Baptiste Corneille (París 1649 - 1695), coñecido como Corneille o Novo, cultivou a pintura decorativa e foi tamén membro e profesor da Académie.

PERSOEIRO

Autor dramático francés. Formouse no colexio dos xesuítas de Rouen, onde naceu a súa vocación de dramaturgo, dada a importancia que a Compañía de Xesús daba daquela ás representacións teatrais como sustento da fe e transmisión do dogma. Estudiou dereito e desempeñou diversos cargos oficiais relacionados coa avogacía, ao tempo que desenvolvía a súa carreira literaria; chegou a ser contratado polo cardeal Richelieu como dramaturgo oficial da corte, posto que tivo que abandonar trala estrea de Le Cid (O Cid), pois o texto non aceptaba o canon clásico imposto polos dramaturgos da corte. En 1647 ingresou na Academia e en 1662 instalouse definitivamente en París, onde mantivo unha longa competencia con Racine, outro dos grandes dramaturgos franceses da época. Foi un autor moi prolífico no cultivo de diversos xéneros, aínda que foi na traxedia e na comedia onde acadou os seus maiores éxitos, entre os que destacan as pezas La Veuve (1631-1632), La Galerie du Palais (1632),...

PERSOEIRO

Escritor francés, irmán de Pierre. Avogado en Normandie, destacou como autor de comedias, entre elas, Don Bertrand de Cigarral (1650), Le geolier de soi-même (1667), Le festin de Pierre (1667); e traxedias, Timocrate (1656), La mort d’Hannibal (1669), Ariane (1672) e Le comte d’Essex (1678). Tamén escribiu un libreto de ópera titulado Circé (1675) e dicionarios. Entrou na Académie Française en 1685.

1. Tira de coiro coa que se atan os cornos dos bois ou vacas ao xugo.

2. sangomiño.

PARROQUIA

Parroquia do concello da Baña baixo a advocación de san Cristovo.

PERSOEIRO

Militar e político. Foi contraalmirante da Mariña e membro da Unión Patriótica. Subsecretario do ministerio da Mariña no goberno militar de Primo de Rivera (1923-1925), foi ministro de Mariña do chamado Directorio Civil (1925-1928).

PERSOEIRO

Monxe beneditino. Profesou no mosteiro de San Martiño Pinario en Santiago de Compostela, onde foi prior (1595) e abade. Doutor en Teoloxía pola Universidade compostelá (1594), foi catedrático entre 1597 e 1601, ano no que abandonou a docencia. En 1604 nomeárono abade do mosteiro de San Benito el Real de Valladolid e xeneral da congregación beneditina, polo que se converteu no primeiro monxe galego que ocupou este cargo. Posteriormente, regresou a San Martiño Pinario, onde foi abade (1607-1613). Foi un dos nove monxes que se encargaron de redactar en 1610 as Nuevas Constituciones de la Congregación de Valladolid, publicadas en Madrid en 1612.

PERSOEIRO

Monxe franciscano, cronista e bispo de Ourense (1694-1706). Durante o seu bispado, preocupouse pola poboación que estaba a sufrir unha gran carestía de alimentos, reclamando gran aos principais mosteiros da súa diocese. Foi autor de obras como Crónicas de la Orden de San Francisco (1728), Vida de Santa Margarita (1728) e Vida de Santa Isabel, infanta de Aragón y reina de Portugal, espejo de las doncellas casadas y viudas.

GALICIA

Monxe cisterciense. Foi abade do mosteiro de Oseira (1791-1796).

PERSOEIRO

Escritor, catedrático e monxe beneditino. Profesou no mosteiro de San Martiño Pinario (23.5.1692) e foi nomeado abade dese mosteiro (1733-1737). Baixo o seu mandato levouse a cabo a catalogación e distribución, pola materia do seu contido, dos fondos do arquivo do mosteiro. Ensinou artes e teoloxía nos cursos de filosofía e teoloxía aos que asistían os monxes. Entre as súas obras, destacan En favor de la Compañía de Jesús, Antigüedad del Monasterio de San Millán y entrada de la Santa Regla beneditina en España e Piezas fugitivas de poesía e comezou a traducir ao castelán, pero non rematou, o Comentario de Calmet a la Santa Regla.