"USA" (Contén)

PERSOEIRO

Décimo Emir do Al-Andalus (740-742). O Califa Hišām (724-743) enviouno a axudar ao seu delegado na Ifrīqiya durante a revolta dos bérberes do 740. Foi derrotado e tivo que se refuxiar en Tánxer, onde foi liberado polo gobernador do Al-Andalus ‘Abd al-Malik. A raíz deses acontecementos Bal ǧ foi proclamado Emir, pero morreu pouco despois. As forzas sirias, que el introducira, orixinaron un problema social que resolveu o emir Abū-l-Ha ṭṭ ār (743-745) instalándoas segundo o modelo oriental.

PERSOEIRO

Rei de Xerusalén (1100 - 1118). Irmán e seguidor de Godofredo de Bouillon na Primeira Cruzada (1096), sostivo para si Edessa e fundou o condado do mesmo nome. Como Rei de Xerusalén conquistou Arsuz, Cesarea e, con axuda de flotas europeas, Acre (1104), Beirut (1110) e Sidón (1111). A súa autoridade foi recoñecida polos estados cristiáns xurdidos a raíz desta Primeira Cruzada.

PERSOEIRO

Rei de Xerusalén (1118-1131). Participou na primeira cruzada cos seus curmáns Jofre de Boullion e Balduíno, a quen sucedeu. Foi rexente do Principado de Antioquía en circunstancias difíciles.

PERSOEIRO

Rei de Xerusalén (1143-1162), fillo de Melisenda (filla de Balduíno II de Xerusalén) e de Foulques V de Xerusalén (1131-1143). En 1152 asumiu a rexencia do condado de Trípoli. En 1153 conquistou Ascalón. Resistiu os ataques de Nūr-al-Din. Casou con Teodora, sobriña do Emperador de Bizancio, pero non tiveron descendencia. Sucedeuno Amalrico I.

PERSOEIRO

Poeta, escribiu tanto en ruso como en lituano, sobre todo a partir de 1930. Entre as obras en ruso destacan Zeml’ia stupeni (Chanzos da terra, 1911) e Gornaja tropa (O camiño da montaña, 1912); entre as obras en lituano están Ikurtuves (Festa da iniciación, 1941) e Ašarų vainikas (A grinalda de bágoas, 1942).

PERSOEIRO

Historiador de arte. Elaborou o esquema evolutivo das formas anteriores ao Románico e defendeu a teoría de que a arte medieval de Occidente ten raíces orientais. É autor de Art sumerien, art roman (Arte sumeria, arte romana, 1934), Lithuanian folk art (Arte popular lituana, 1948), La troisième sculpture romaine (A terceira escultura romana, 1958) e Formations, déformations à la stylistique ornamentale dans le sculpture romaine (Formacións, deformacións na estilística ornamental na escultura romana, 1986). Estudou en profundidade a evolución dos termos fantásticos e simbólicos a través da arte medieval en obras como Le Moyen Âge fantastique (A Idade Media fantástica, 1955). Así mesmo, foi un profundo coñecedor da arte anamórfica: Anamorphoses ou perspectives curieuses (Anamorfoses ou perspectivas curiosas,...

PERSOEIRO

Poeta. Iniciou estudios de Arquitectura que abandonou debido a unha doenza física. No Brasil comezou a súa produción literaria en xornais e foi profesor de literatura hispanoamericana na Faculdade Nacional de Filosofia. Considerado como o pai da poesía modernista brasileira, entre as súas obras poéticas destacan: A cinza das horas (1917), Carnaval (1919), Libertinagem (1930), Estrela da tarde (1962); como prosista escribiu Crônicas da província do Brasil (1937) e Apresentação da poesia brasileira (1946), entre outras. As súas investigacións levárono a mergullarse nos cancioneiros medievais galego-portugueses, dando como froito o poema “Cossonte”, onde emula a famosa cantiga “Ondas do mar de Vigo” de Martín Códax.

PERSOEIRO

Astrónoma irlandesa. Realizou investigacións de Astrofísica empregando todas as zonas do espectro (1974-1982) e, dende 1982, astronomía óptica, infravermella e radiomilimétrica. Traballando en Cambridge cun radiotelescopio capaz de detectar variacións rápidas dos sinais descubriu, en 1967, unha fonte radioemisora flutuante, identificada posteriormente por A. Hewish como un púlsar.

CIDADES

Cidade do estado de Mahārāstra, provincia de Deccan, na presindecia de Bombai, India (132.146 h [1981]).

1. Publicación quincenal impresa en Pontevedra o 1 de marzo de 1913 co subtítulo de “Órgano da Federación Agrícola de Pontevedra”. Dirixida por Francisco Soliño, saíu o último número o 23 de xuño do mesmo ano. Publicaba temas relacionados coa eliminación do sistema foral e a loita contra o caciquismo, tamén había diversas colaboracións poéticas en galego (a maioría anónimas) como o poema “Cantares”, de José Rey González.

2. 1. Aquilo que ten como consecuencia un determinado suceso ou unha determinada cousa.

   2. Motivo que leva a unha persoa a realizar algunha cousa.

   3. Aquilo que explica a aparición dunha cousa.

   4. Todo aquilo que, dalgunha maneira, explica a existencia ou o cambio dunha cousa que se denominaría efecto. O influxo da causa no efecto chámase causalidade. Normalmente, distínguese entre a causa (que produce o efecto) e a ocasión ou a condición (que facilitan ou provocan a produción do efecto pola causa). Aristóteles e os escolásticos diferenciaron catro causas que agruparon á súa vez en dous tipos: dúas intrínsecas e dúas extrínsecas. Entre as primeiras están a causa formal, que se refire á forma ou ao modelo, e a causa material, referida á materia de que está feita unha cousa. Entre as segundas, a eficiente, que é principio do cambio, e a causa final ou finalidade, referida a aquilo para o que se produce ou se dá algo. Unha quinta causa é a exemplar. Os medievais distinguiron tamén entre a causa primeira (Deus) e as causas segundas (criaturas), entre as causas principais...

   5. teoría das causas actuais

      Teoría formulada por Lamarck, Constant Prévost e Lyell, que basea a explicación dos fenómenos xeolóxicos antigos nas mesmas causas que producen os actuais, “o presente é a clave do pasado”. O actualismo afirma que os fenómenos bruscos se producen accidentalmente e que as modificacións son lentas.

3. Empresa á que se dedican esforzos desinteresados ou altruístas.

4. Proceso xudicial, especialmente de tipo penal.

5. Tramitación dunha acusación contra alguén que determina a culpabilidade e a sanción por parte dun tribunal.

1. 1. Aquilo que ten como consecuencia un determinado suceso ou unha determinada cousa.

   2. Motivo que leva a unha persoa a realizar algunha cousa.

   3. Aquilo que explica a aparición dunha cousa.

   4. Todo aquilo que, dalgunha maneira, explica a existencia ou o cambio dunha cousa que se denominaría efecto. O influxo da causa no efecto chámase causalidade. Normalmente, distínguese entre a causa (que produce o efecto) e a ocasión ou a condición (que facilitan ou provocan a produción do efecto pola causa). Aristóteles e os escolásticos diferenciaron catro causas que agruparon á súa vez en dous tipos: dúas intrínsecas e dúas extrínsecas. Entre as primeiras están a causa formal, que se refire á forma ou ao modelo, e a causa material, referida á materia de que está feita unha cousa. Entre as segundas, a eficiente, que é principio do cambio, e a causa final ou finalidade, referida a aquilo para o que se produce ou se dá algo. Unha quinta causa é a exemplar. Os medievais distinguiron tamén entre a causa primeira (Deus) e as causas segundas (criaturas), entre as causas principais...

   5. teoría das causas actuais

      Teoría formulada por Lamarck, Constant Prévost e Lyell, que basea a explicación dos fenómenos xeolóxicos antigos nas mesmas causas que producen os actuais, “o presente é a clave do pasado”. O actualismo afirma que os fenómenos bruscos se producen accidentalmente e que as modificacións son lentas.

2. Empresa á que se dedican esforzos desinteresados ou altruístas.

3. Proceso xudicial, especialmente de tipo penal.

4. Tramitación dunha acusación contra alguén que determina a culpabilidade e a sanción por parte dun tribunal.

PUBLICACIÓNS

Publicación quincenal impresa en Pontevedra o 1 de marzo de 1913 co subtítulo de “Órgano da Federación Agrícola de Pontevedra”. Dirixida por Francisco Soliño, saíu o último número o 23 de xuño do mesmo ano. Publicaba temas relacionados coa eliminación do sistema foral e a loita contra o caciquismo, tamén había diversas colaboracións poéticas en galego (a maioría anónimas) como o poema “Cantares”, de José Rey González.

1. Relativo ou pertencente á causa ou á causalidade.

2. 1. conxunción causal

      Conxunción que introduce a cláusula que indica o motivo ou a causa dun determinado efecto e, polo tanto, expresa relacións de causa entre dúas ou máis cláusulas. En galego son conxuncións causais porque, pois, como e que, pero tamén se distinguen locucións causais (ou conxuncións causais complexas) que desempeñan a mesma función; entre elas, como queira que, dado que, pois que, por causa de que, por cousa de que, por culpa de que, por mor de que, posto que, visto que e xa que.

   2. Que expresa unha circunstancia de causa.

   3. cláusula causal

      Cláusula introducida por unha conxunción causal que expresa unha circunstancia de causa respecto á outra clásula. Por exemplo, en Traballaron moitas horas xa que querían rematar o proxecto antes do mes seguinte, a cláusula iniciada polo nexo xa que introduce a causa do efecto expresado por Traballaron moitas horas.