"usca" (Contén)

Que fala éuscaro.

Relativo ou pertencente a Euskadi ou aos seus habitantes.

Natural ou habitante de Euskadi. OBS: É unha palabra invariable en canto ao xénero.

Relativo ou pertencente á lingua vasca.

Lingua falada por unhas 700.000 persoas en Euskal Herria ou Vasconia. Ademais, tamén se fala no municipio de Esquiule, en Bearn. En América, fálase sobre todo no O dos EE UU e outros países (Arxentina, Venezuela e Chile). Antes estaba máis estendido e tamén se falaba en zonas de Araba e Navarra correspondentes á vertente mediterránea, Alta Rioja (Ollauri, Ezcaray, etc) e comarcas da actual provincia de Burgos (zona de Belorado, Zalduendo, etc), rexións pirenaicas de Aragón e Catalunya. Con respecto a Francia, as inscricións da época romana en Aquitania reflicten unha variedade do éuscaro, como xa viu Achille Luchaire. A influencia é clara no gascón e na toponimia. Segundo unha idea, xeralmente aceptada, o nome da tribo dos ausci (reflectido na cidade de Auch) pode ser relacionado con euskara, quizá un adverbio substantivado, analizable como euska-ra (‘á maneira vasca’). En cambio, o corte parece claro ao O -actual Cantabria e N de Burgos-, onde non consta a presenza histórica deste...

Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, e tamén do verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que corresponde á voz ‘noite’.

Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, e tamén do verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que corresponde á voz ‘xerro’.

Acción e efecto de ofuscar ou ofuscarse.

Confusión das ideas que pode producir efectos na orde penal cando dá lugar á obcecación.

Impedir o brillo ou o exceso de luz que alguén vexa ben.

Alterar algo a razón ou o xuízo a alguén.

Perder a capacidade de xulgar debidamente.

Acción de rebuscar.

rebusco.

de rebuscar.

Que resulta artificioso e falto de naturalidade.

Buscar de novo, especialmente aqueles froitos que non se recolleron por non estar maduros.

Buscar minuciosa e coidadosamente.