"Arra" (Contén)

1. Adubar as sardiñas, unha vez lañadas, con pemento, tomate e cebola, para asalas despois entre follas de parra.

2. Tirar ao chan.

3. Abrir moito as pernas.

4. Caer ao chan tendido ao longo.

5. Poñerse ás carranchas.

PERSOEIRO

Avogado e político. Nacionalizouse costarriqueño en 1869. Foi ministro de Estado, presidente interino (1889) e presidente da República entre 1902 e 1906. Durante o seu mandato preocupouse por solucionar a cuestión dos límites con Panamá e continuou a construción do ferrocarril cara ao Pacífico.

PERSOEIRO

Militante anarcosindicalista. Tomou contacto co obreirismo organizado en Bos Aires, a onde emigrara moi novo. Cando traballaba de cargador no porto, participou en diversos conflitos laborais e integrouse na Federación Obrera Regional Argentina (FORA). En 1919, tralos sucesos da Semana Trágica bonaerense, foi deportado e trasladado a Tui. Na década dos anos vinte, como representante dos traballadores dos serradoiros, colaborou na conformación do Sindicato General de Trabajadores, que dominou a actividade societaria tudense ata a Guerra Civil; foi un dos fundadores do Sindicato Provincial de Aserradores, de carácter unitario e que reunía sociedades obreiras do ramo radicadas en Tui, Ponteareas, Vigo, Vilagarcía, Salvaterra, Caldelas e Guillarei. En 1922 foi encadeado no transcurso dos acontecementos de Sobredo e posteriormente deportado; trasladouse a Santiago de Compostela, onde residiu no período da Ditadura de Primo de Rivera.

1. Relativo ou pertencente á organización ETA.

2. Membro de ETA.

1. Conxunto musical composto fundamentalmente por instrumentos de metal e percusión.

2. Música que interpreta este conxunto musical.

3. Diversión ou festa, normalmente buliciosa.

1. Bolsa pequena que atan as mulleres con cintas por debaixo da faldra para gardar os cartos.

2. Peto das pezas de vestir.

PERSOEIRO

Almirante estadounidense. Loitou na guerra de Secesión cos estados da Unión e tivo un papel destacado na conquista de New Orleans (1862) e da rexión do Mississippi. A súa fama debeuse sobre todo á conquista da baía de Mobile (1864), que constituía un importante arsenal sudista.

1. Farrapo de neve.

2. Manta caseira que se fai con anacos de teas diferentes de distintas cores.

1. Conxunto ou morea de farrapos.

2. Precipitación de neve en forma de farrapos.

1. Que ou quen está vestido con farrapos e pouco aseado.

2. Persoa que compra e vende farrapos ou trapos vellos.

1. Anaco de tea roto, sucio e moi gastado.

2. Peza de roupa vella, sucia e moi esfiañada.

3. Cada un dos anacos pequenos en que cae a neve.

4. Flocos que colgan e adornan o roncón e o fol da gaita.

PERSOEIRO

Compositor, musicólogo e director coral. Comezou os estudios musicais no seminario de Valladolid e, posteriormente trasladouse á Coruña para ingresar na Banda do Rexemento de Zamora establecida na cidade. Seguiu a carreira militar, fundou a rondalla Blanco y Negro, dirixiu o orfeón coruñés El Eco, e fundou o orfeón Cantigas da Terra e os coros Queixumes dos pinos e Saudade. Da súa produción destacan as pezas Froleos, Lolita, Foliada de Augasantas, Risas e bágoas, Quer que lle quer, Unha bágoa, Polvorita e Foliada de San Benito de Angoares. Foi membro correspondente da Real Academia Galega e académico numerario da de Belas Artes da Coruña.