"ICE" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor e xornalista mexicano. Escribiu narrativa, teatro, reportaxes, crónicas e guións de cine. Da súa produción destacan La polvareda y otros cuentos (1959), La voz dolorida (1961), Los albañiles (1963, Premio Biblioteca Breve), Pueblo rechazado (1969), El juicio (1972), A fuerza de palabras (1977), Los periodistas (1978), El evangelio de Lucas Gavilán (1979) e Asesinato (1985).

MONTES

Monte (800 m alt) situado entre as parroquias de Corvelle (Vilalba) e Castromaior (Abadín).

1. de licenciar ou licenciarse.

2. Militar que rematou o seu servizo e recibiu a licenza absoluta ou exención definitiva do servicio.

3. 1. Persoa que, segundo o regulamento universitario medieval, vixente con algunhas variacións ata o s XIV, posuía o título de ensinano superior, acadado despois do de bacharelato mediante a práctica pública do ensino durante un tempo determinado. Era necesario para obter, despois dun exame previo, o grao de doutor nas facultades de teoloxía, dereito (civil e canónico) e medicina.

   2. Persoa que obtivo, nunha facultade universitaria, o grao que o habilita para exercer unha profesión determinada.

1. Acción de licenciar ou licenciarse.

2. Acto en que se recibe o grao de licenciado.

1. Dar licencia ou permiso a alguén.

2. Conceder a licencia absoluta a un soldado.

3. Conceder o título de licenciado a alguén.

4. Obter alguén o grao de licenciado.

1. Grao que se obtén nunha facultade universitaria ao rematar os estudios e que habilita para exercer unha profesión determinada.

2. Acto en que se concede o grao de licenciado.

3. Estudios que se realizan para obter o grao de licenciado.

1. Que se deixa levar por unha liberdade excesiva, entregado a costumes relaxados e a vicios, especialmente sexuais.

2. Que toma demasidas liberdades.

1. Relativo ou pertencente aos licénidos.

2. Insecto da familia dos licénidos.

3. Familia de insectos, da orde dos lepidópteros, de pequeno tamaño, onde a maioría dos machos e algunhas femias son de cor azul brillante. Son macrolepidópteros diúrnos ropalóceros, que adoitan formar grandes grupos cando se achegan ás pozas de auga. OBS: Tamén se denominan popularmente azuliños.

1. Campo en que se realizaban paradas militares, na antiga Grecia, situado ao L de Atenas, ao pe do Licabeto e preto do santuario de Apolo Liceo. Pericles fundou alí un ximnasio que, máis tarde, foi sede da escola peripatética de Aristóteles (335 a C). Filipo V de Macedonia destruíuno e o nome pasou a designar propiamente a escola filosófica de Aristóteles e, co paso do tempo, os edificios públicos en que se celebraban exercicios literarios e filosóficos.

2. Asociación dedicada á promoción social ou cultural que se fundou en Europa ao longo do s XIX, asociada a determinados grupos sociais, profesionais ou políticos. Desde mediados do s XIX detectouse na Galicia urbana un importante movemento asociativo, de carácter recreativo e cultural, que amosou a incipiente diversificación social. Vinculados especialmente a grupos de artesáns e clases medias urbanas, dos numerosos liceos que se crearon en Galicia destacan o Liceo Artístico de Lugo (1867), Liceo Coruñés, fundado en 1846 co nome de Sociedad Artística y Literaria de La Coruña; Liceo de la Juventud de Santiago de Compostela (1847), que foi refundado no antigo convento de Santo Agostiño en 1854; Liceo de Artesanos de Ferrol (1855); Liceo de Vigo (1877); e Liceo Recreo de Artesanos de Ourense (1850).

3. Centro educativo de ensino secundario, chamado así nalgúns países como Francia e Italia.

SEMANARIOS

Semanario literario editado na Coruña entre o 8 de marzo e o 31 de maio de 1846. Impreso nos obradoiros tipográficos de Puga, tivo como director a Xosé Puente Brañas. Foi o órgano da sociedade El Liceo e nel colaboraron destacados escritores como Vicente Turnes.

PERSOEIRO

Escritora. Exerceu a crítica literaria no Jornal do Brasil e das súas obras destacan Perto do Coraçao selvagem (1943), A maça no escuro (1961), A paixão segundo G. H. (1964) e Via Crucis do corpo (1974).

PERSOEIRO

Compositor. Escribiu máis dun centenar de zarzuelas, que oscilaron entre as de pequena extensión e a revista. Da súa produción destacan Los presupuestos de Villapierde, El mozo crúo, Episodios nacionales, Los tres maridos burlados, La corte del Faraón (1910) e La capa encantada, con texto de Jacinto Benavente.

PERSOEIRO

Militar e etnógrafo. Capitán do exército vinculado ás JONS, durante a Guerra Civil Española uniuse aos sublevados e foi xefe de hospitais de Valladolid. Crítico co Franquismo, despois da guerra viuse involucrado no desvío irregular de aceite, polo que pasou catro anos na prisión de Carabanchel. Publicou traballos referidos a Galicia, dos que destacan Dicionario castellano-gallego. [...] en el lenguaje popular (1935), Tres andrómenas con retrouso (1952) e Refraneiro Galego, libro de refráns recollidos da fala dos soldados e con colaboracións de Vicente Risco, Xoaquín Lorenzo e Martínez Barbeito.

IGREXAS

Igrexa situada no lugar da Vila (Lobeira). É de orixe románica pero sufriu transformacións posteriores. Ten unha soa nave con cuberta de canón, e no interior destacan as tallas de san Bieito, san Ramón e san Vicente, así como unha imaxe da Inmaculada do retablo policromado. Da construción orixinal consérvase o muro N e unha porta lateral cun arco apoiado sobre impostas decoradas.