"Ivo" (Contén)

Que expresa ou denota ilación.

Aplícase ao caso que indica movemento cara a dentro.

Relativo ou pertencente á ilocución.

forza.

Relativo ou pertencente á imaxinación.

Que ten moita imaxinación.

Que denota ou implica moita imaxinación.

1. Modo verbal, con función lingüística puramente apelativa ou actuativa, que expresa unha orde dada a un ou máis interlocutores, nas oracións afirmativas, ou ben unha prohibición, nas oracións negativas. Dado que unha orde vai dirixida directamente a un interlocutor, o imperativo só se usa na segunda persoa, singular ou plural (Colle os libros do chan. Facédeo xa).

2. Que contén ou denota algún mandamento ou orde.

3. Que non pode ser evadido ou evitado.

1. Mandato ou obriga impostos.

2. Forma na que se expresan os mandamentos éticos. Pode ser singular ou universal e, segundo I. Kant, hipotético ou categórico.

3. imperativo categórico

   Imperativo que, a diferenza do hipotético, non está condicionado polo fin e establece que a máxima dunha acción pode converterse nunha lei universal da natureza. O imperativo categórico é fundamental na ética kantiana e sintetízase na fórmula: obra de tal modo que fagas uso da humanidade sempre e unicamente como un fin e nunca como un medio.

Propio da implosión.

Aplícase ao elemento fonemático oclusivo ao que, por razóns posicionais, lle falta a explosión. Nun sentido máis xeral, tamén se denomina implosivo o contexto que corresponde ao primeiro membro dun grupo consonántico, como pode ser o p en apto.

Que dá impulso.

1. Que actúa deixándose levar por impulsos naturais e sen reflexionar.

2. Que é propio de quen actúa sen reflexión levado polo impulso.

Que non ten ou que non presenta actividade.

Aplícase a todos os casos, agás o nominativo que é activo.

Aplícase aos compostos que conteñen na súa molécula un átomo de carbono asimétrico e que, polo tanto, non teñen actividade óptica.

Aplícase aos volcáns extinguidos ou en período de repouso.

Estímulo que anima a facer algo ou a facelo de xeito mellor ou máis rápido.

Estímulo de orde material ou moral dirixido aos diferentes axentes para interesalos na promoción ou boa marcha dos procesos económicos. Dentro do sistema capitalista o incentivo fundamental é a obtención de beneficios, pero o estado pode influír mediante outros incentivos de tipo fiscal e monetario. Para aguilloar os traballadores utilízanse incentivos como primas á produción, participación nas ganancias, así como o sistema de comisión. Os incentivos de carácter moral empregáronse especialmente en situacións de guerra ou revolución.

Que corta ou que serve para cortar.

Que critica ou ataca de xeito irónico e ferinte.

Dente que se localiza na parte anterior e central das mandíbulas, entre os caninos, e que ten a función de cortar os alimentos. No ser humano existen oito incisivos, catro superiores e catro inferiores.

Que indica incoación.

Aplícase ao elemento lingüístico que funciona como indicador do comezo dunha acción. Por exemplo a perífrase botar a + infinitivo (Botou a andar todo enrabechado) é unha perífrase verbal incoativa.

Que non ten ou que non demostra comprensión.

Que ou quen é incapaz de comprender.