"sin" (Contén)

PRAIAS

Praia da ría de Arousa, situada entre as puntas de Cabeza de Moro e Chan, na parroquia do Grove, no concello homónimo.

PERSOEIRO

Escritor e profesor. Desempeñou a cátedra de Retórica e Poética no Instituto de Lugo (1863-1873) e a de Literatura Latina e Española nas universidades de Valladolid e Santiago de Compostela (1876). Colaborador de La Ilustración Gallega y Asturiana e Galicia Humorística, publicou Ensayos críticos sobre filosofía, literatura e instrución pública españolas (1868) e Entretenimientos literarios (1879).

PERSOEIRO

Político e xurista. Vinculado á Universidad Complutense de Madrid, estivo relacionado coa dereita ideolóxica e financeira. Foi ministro de Xustiza (1976-1979), senador por designación real (1977-1979), deputado por Jaén (1979-1982) e presidente do Congreso de los Diputados (1979-1982). A crise de partido de UCD levouno en 1982 a asumir a presidencia, pero dimitiu e foi reelixido ata a disolución do partido en 1983, ano a partir do que foi membro do Consello de Estado.

REXIÓNS

Rexión situada no NO de Occitania, Francia (16.942 km2; 344.721 h [1999]). Composta polos departamentos de Alta Viena, Corrèze e Creuse. A capital é Limoges. A base da súa economía é a gandería bovina, e tamén destaca a ovina. Romanizada a partir de 51 a C, foi evanxelizada no s III por san Marcial. Ocupada polos visigodos (419-507) e polos francos (507-511), pasou sucesivamente a formar parte dos reinos de Neustria (511-584) e de Aquitania (584-876). Converteuse en condado da Marca na época carolinxia, e durante tres séculos estivo baixo dominación inglesa, ata que a conquistou Carlos V (1370-1374). Coa anexión dos vizcondados de Limoges (1607) e de Turena (1738), incorporouse á coroa francesa.

1. Relativo ou pertencente a Limoges, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Limoges.

3. ariedade setentrional da lingua de oc que se fala en Limoges e na súa contorna. Distínguese do languedociano central pola palatalización de ca e ga latinos (vacha, plaja), a caída ou vocalización de s ante c, p e t (feta/festa), a vocalización de s en final de palabra ou a perda con alongamento de vocal anterior (òmei/homes, chabra/cabras), a vocalización en u de ll latino intervocálico (chatèu/castelo) e a distinción entre b e v.

PERSOEIRO

Novelista. Filla dun oficial británico, instalouse en Londres en 1949. Comprometeuse coa denuncia do colonialismo europeo en África e publicou 20 novelas, 11 volumes de relatos, varios ensaios, obras de teatro, poemas e algunha autobiografía. Da súa produción destacan Canta a herba (1951), Contos africanos (1951), O caderno dourado (1962, Premio Médici de Francia), A boa terrorista (1985), Historias de Londres (1992) e O soño máis doce (2002). Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de las Letras (2001) e o Premio de Literatura David Cohen (2001).

PERSOEIRO

Erudito, escritor e dramaturgo alemán. Máximo representante da ilustración, exerceu unha influencia decisiva na literatura alemá (Herder e Goethe, sobre todo) da que foi un dos mellores estilistas. Bibliotecario en Wolfenbüttel desde 1770, iniciou un período de loita espiritual, que superou en Nathan der Weise (Nathan o sabio, 1779) e Die Erziehung des Menschengeschlechts (A educación do xénero humano, 1780). Da súa produción destacan os seis volumes de Schrifte (Escritos, 1753-1755), Fabeln (Fábulas, 1759), Laokoon (Laocoonte, 1776) e pezas teatrais como Sara Sampson (1755), Minna von Barnhelm (1767), Emilia Galotti (1772).

PERSOEIRO

Novelista estadounidense. Na súa obra destaca a monotonía, a frustración emocional e a falta de valores espirituais e emocionais da clase media estadounidense. Da súa produción destacan as novelas realistas sobre a vida de provincias, Main Street (1920), Babbitt (1922) e Kingsblood Royal (1947). Recibiu o Premio Nobel de Literatura en 1930.

PERSOEIRO

Pintor. Cultivou especialmente o retrato en esmalte. Traballou para a corte francesa en Fontainebleau onde se formou xunto a F. Primaticio. En Limoges dirixiu a manufactura real de esmaltes. Foi retratista de Francisco I e Enrique II.

1. Aminoácido esencial sintetizado polas bacterias e as plantas superiores, pero non polos animais superiores.

2. Enzima que produce a lise dunha célula (citolisina) ou tecido. Se destrúe bacterias fálase de bacteriolisinas.

PERSOEIRO

Artesán. Conspirador liberal, liderou a sublevación na Coruña contra os franceses (1808) e colaborou coa Xunta de Armamento e Defensa (1810). Abriu unha fábrica de armas en Santiago de Compostela (1811) e colaborou no Diario Cívico-Patriótico. Participou nas conxuras militares que levaron ao Levantamento de Porlier (1815), polo que os absolutistas o detiveron e o executaron.