"ICE" (Contén)

PERSOEIRO

Humanista. Destacou como poeta en latín e grego, dotado dunha grande habilidade e produción, e recibiu o mecenado de Quevedo. Traduciu do grego ao latín, sobre todo en verso, algúns autores como Homero, Hesíodo, Píndaro, Sófocles ou Eurípides, e do grego ao castelán case toda a obra de Aristóteles e Arriano. Da súa obra destaca Opera omnia poetica et oratoria (1633), en 34 volumes.

PERSOEIRO

Enxeñeiro, músico e pedagogo. Preocupado pola música electrónica, en 1928 creou un novo instrumento musical, as ondas Martenot, que ensinou a manexar no conservatorio de París (1947-1970) e que suscitou un grande interese entre os compositores de vangarda. Estableceu o método Martenot (1952), baseado na práctica do canto e o xogo.

PERSOEIRO

Compositor. Estreou en Viena Il burbero di buon cuore (1786), Una cosa rara, ossia bellezza ed onestà (1786), da que Mozart adaptou un tema para o seu Don Giovanni, e L’arbore di Diana (1787). En Rusia o tsar Paulo I nomeouno conselleiro privado e inspector das compañías de ópera italiana. Está considerado o introdutor do vals na música culta.

PERSOEIRO

Anatomista. Fundou o Museo Arqueológico e a Sociedad Económica de Amigos del País e dirixiu o Hospital de San Roque de Santiago de Compostela. Publicou un estudo sobre frei Martín Sarmiento.

GALICIA

Escritor e político. Coñecido como Vicente Risco, foi un dos principais intelectuais e políticos galeguistas do s XX. Fillo de Antonia Agüero Álvarez e de Antonio Martínez--Risco, avogado e funcionario de Facenda, os seus primeiros anos transcorreron na rúa da Paz, en Ourense, onde tamén viviron R. Otero Pedrayo, a quen coñeceu xa desde neno, e Florentino López-Alonso Cuevillas. Rematou o bacharelato en 1899 no Centro Provincial de Instrución e obtivo a licenciatura en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1906. Posteriormente ingresou na delegación de Facenda da súa cidade natal e comezou a desenvolver o seu traballo artístico e intelectual, tal e como reflicten as súas primeiras colaboracións en El Miño (1910), que asinaba cos pseudónimos de Rujú Sahib e Polichinela, e onde seguía o estilo xornalístico de Eugenio D Ors. A partir de 1911 pasou a colaborar en Mi Tierra, onde escribiu diversos artigos sobre literatura galega. En 1913 marchou excedente a Madrid e alí matriculouse...

GALICIA

Gravador e pintor. Cultivou a pintura ao óleo, a acuarela e o gravado con numerosas técnicas. Da súa produción destaca a acuarela Rincón de Platerías. Acadou o terceiro e cuarto premio de Gravador na Trienal Nacional de Santiago de Compostela en 1971 e 1974, respectivamente.

FILOSOFOS

Filósofo francés. Dedicado primeiro á fenomenoloxía, definiu a moral política do existencialismo, distanciouse de Sartre (1953) e buscou as vías dunha esquerda non comunista. Escribiu Struture du comportement (1941), Phénoménologie de la perception (1945), Humanisme et terreur (1947) e Les aventures de la dialectique (1955).

CIDADES

Cidade antiga de Grecia, situada na rexión de Argólida, no Peloponeso, no cruzamento de dous montes que dominaban a chaira baixa do Ínaco. Foi famosa polas xestas dos membros da casa real dos Atreo, entre elas, o cerco e saqueo de Troia por Agamemnon como rei e señor dos xefes gregos. Existiu xa desde o   2000 a C e foi a cidade máis importante da Grecia continental entre 1600 e 1200 a C, momento en que, por motivos descoñecidos, foi destruído o palacio real. H. Schliemann (1874-1876) descubriuna arqueoloxicamente e comprobou que a cidade tiña dúas partes, a acrópole e a cidade baixa. A acrópole tiña forma triangular e ocupaba a parte superior dun cerro rodeado de murallas ao que se accedía a través da Porta dos Leóns. Contiña o palacio real, diversas casas e as tumbas reais circulares. Extra muros, na vertente inferior, estendíase a cidade baixa e unha serie de tumbas, e as máis monumentais, como a de Clitemnestra, presentaban o tipo tholos e unha bóveda de falsa cúpula.

1. Relativo ou pertencente a Micenas, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Natural ou habitante de Micenas.

3. Civilización que se desenvolveu desde 2000 a C en Grecia continental, en pequenos reinos como Micenas, Tirinto ou Pilos. Baixo o goberno dun monarca (wanax) que era asistido por nobres e altos funcionarios, na escala social figuraban tamén homes libres artesáns e sobre todo campesiños e escravos. Establecían as súas cidades en lugares altos e fortificados con murallas. A partir de 1100 a C, un período de loitas e a invasión dos dorios puxo fin a esta civilización.

4. Lingua de escritura silábica empregada en Grecia (incluída a illa de Creta) entre os ss XV e XII a C.

5. Arte desenvolvida principalmente en Micenas, Tirinto e Pilos, durante o período de máis esplendor destes reinos (1600-1100 a C). En arquitectura destacaron polas súas construcións colosais, sobre todo as murallas de tipo ciclópeo, o palacio real cunha gran sala, ou o mégaron. En escultura, sobresae o relevo da Porta dos Leóns que presidía a cidadela, en Micenas. Os frescos representaban escenas de guerra e cazarías. A cerámica, a torno, estaba normalmente pintada con motivos xeométricos e a ourivaría destacou especialmente con obras como a máscara de Agamemnon. Moitas das súas manifestacións artísticas recibiron influencia da arte minoica.

6. Forma literaria arcaica que se desenvolveu entre os antigos habitantes de Grecia. Segundo as escasas fontes localizadas, tratouse dunha literatura oral composta principalmente por cancións de temática bélica, referencias a colleitas e ritos funerarios de carácter relixioso e máxico. A partir do II milenio a C pasou a incoporarse á literatura grega.

PERSOEIRO

Sexto faraón da dinastía IV, fillo de Kefren. Construíu a terceira pirámide, a máis pequena, do grupo de Al Palatino; Ǧ iza.

1. Relativo ou pertencente aos micetofáxidos.

2. Insecto coleóptero da familia dos micetofáxidos.

3. Familia de insectos, da orde dos coleópteros, de pequeno tamaño, entre 1,5 e 5 mm, e de forma oval, que están cubertos de pelos finos e sedosos. As antenas posúen 11 segmentos e rematan en maza. Os élitros cobren todo o abdome. As larvas e os adultos aliméntanse de fungos.