micénico -ca

Relativo ou pertencente a Micenas, aos seus habitantes ou á súa lingua.

Natural ou habitante de Micenas.

Civilización que se desenvolveu desde 2000 a C en Grecia continental, en pequenos reinos como Micenas, Tirinto ou Pilos. Baixo o goberno dun monarca (wanax) que era asistido por nobres e altos funcionarios, na escala social figuraban tamén homes libres artesáns e sobre todo campesiños e escravos. Establecían as súas cidades en lugares altos e fortificados con murallas. A partir de 1100 a C, un período de loitas e a invasión dos dorios puxo fin a esta civilización.

Lingua de escritura silábica empregada en Grecia (incluída a illa de Creta) entre os ss XV e XII a C.

Arte desenvolvida principalmente en Micenas, Tirinto e Pilos, durante o período de máis esplendor destes reinos (1600-1100 a C). En arquitectura destacaron polas súas construcións colosais, sobre todo as murallas de tipo ciclópeo, o palacio real cunha gran sala, ou o mégaron. En escultura, sobresae o relevo da Porta dos Leóns que presidía a cidadela, en Micenas. Os frescos representaban escenas de guerra e cazarías. A cerámica, a torno, estaba normalmente pintada con motivos xeométricos e a ourivaría destacou especialmente con obras como a máscara de Agamemnon. Moitas das súas manifestacións artísticas recibiron influencia da arte minoica.

Forma literaria arcaica que se desenvolveu entre os antigos habitantes de Grecia. Segundo as escasas fontes localizadas, tratouse dunha literatura oral composta principalmente por cancións de temática bélica, referencias a colleitas e ritos funerarios de carácter relixioso e máxico. A partir do II milenio a C pasou a incoporarse á literatura grega.