"bat" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos oribátidos.

2. Arácnido da orde dos oribátidos.

3. Orde de arácnidos de pequeno tamaño que está formada por exemplares de moi diversas formas, de vida libre e abundantes no humus e no mofo. Caracterízanse pola presenza de dous tricobotrios nas esquinas anteriores do dorso. Xeralmente son globosos e presentan un escudo convexo moi esclerificado, que fai que teñan un aspecto semellante ao dos escaravellos. Algúns poden enrolar o seu corpo, flexionando o cefalotórax cara a atrás e cara a abaixo, e encaixando a cabeza e as patas nunha cavidade do abdome. É unha orde moi numerosa, cunhas 140 familias.

LOCALIDADES

Localidade do departamento dos Pireneos Atlánticos, na rexión administrativa de Aquitania, Francia, que está situada á beira do Camiño Francés de Peregrinación a Santiago. As rutas de peregrinación que proveñen de París, Vézelay e Le Puy conflúen nesta localidade para cruzar os Pireneos por Roncesvalles, e seguir a ruta do Camiño Navarro ata a súa confluencia, en Puente la Reina, co Camiño Aragonés e continuar desde alí nun só camiño ata Compostela.

PERSOEIRO

Compositor e musicólogo. Discípulo de Joan Nin, en 1873 estableceuse en Barcelona e en 1894 marchou a Madrid, onde traballou como mestre do conservatorio (1915). Introdutor da obra de Wagner en España e un dos primeiros cultivadores da ópera, foi un estudoso da música, como reflicten os seus traballos sobre as Cantigas de Afonso X, ademais de mestre de compositores como E. Granados, Manuel de Falla e Albéniz. Como compositor deixou diversas óperas, como Quasimodo (1875), Cléopâtre (1878), Los Pirineos (1891) e El comte Arnau (1904). Ademais de catro zarzuelas, escribiu poemas sinfónicos, obras relixiosas e composicións de cámara. Publicou diversos libros e tratados musicais, como Dicionario técnico de la música (1894) ou El organista litúrgico español (1905).

PERSOEIRO

Romanista italiano. Profesor das universidades de Palermo, Trieste e Padua, o seu campo de investigación centrouse nas variedades véneta, friulana e ladina. Dirixiu o Atlante storico-linguistico-etnografico friulano (1972-1984) e das súas obras destacan Appunti di grammatica storica del provenzale (1965), Gli arabisme nelle lingue neolatine con speciale riguardo all’Italia (1972), Saggi di linguistica italiana (1975), Studi di dialettologia e filologia veneta (1977) e diversos artigos de balcanística.

1. Relativo ou pertencente aos pelobátidos.

2. Anfibio da familia dos pelobátidos.

3. Familia de anfibios, da orde dos anuros, de corpo redondeado, esterno formado por dúas metades cartilaxinosas que cabalga unha sobre a outra, apófise transversa da vértebra sacra bastante dilatada, as primeiras oito vértebras procélicas e o sacro fusionado ao cóccix, pupila vertical e dentes, soamente, na mandíbula superior. Inclúe especies espalladas por todo o hemisferio setentrional e polo arquipélago malaio, distribuídas nuns cantos xéneros, entre os que destaca o Pelobates.

PERSOEIRO

Insurrecto. Coñecido como Balilla, atribuíuselle a insurrección xenovesa (1746) que conseguiu expulsar as tropas austríacas invasoras da cidade e de Liguria durante a Guerra de Sucesión de Austria. Deu nome á organización fascista Opera Nazionale Balilla.

GALICIA

Xurista e político. Durante o Sexenio Revolucionario comezou a colaborar cos monárquicos e, desde 1871, militou no Partido Conservador. Foi deputado pola sección de Lugo (1867-1868), polo distrito de Lugo (1879-1881 e 1884-1886) e senador pola mesma provincia en dúas ocasións entre 1886 e 1893.

PERSOEIRO

Pintor e debuxante italiano. Representante da escola veneciana do s XVIII, abriu o camiño a J. B. Tiepolo con obras como a Gloria di san Domenico (1727). Pintou escenas de xénero influído polo caravaggismo e das súas obras destacan L’indovina, Eliezer e Rebecca.

PERSOEIRO

Gravador e arquitecto italiano. Coñecido como Giambattista Piranesi, iniciou a súa carreira en Venecia. Das súas numerosas series de gravados destacan Opere varie d’architettura, prospettiva, groteschi, antichità (1750), o ciclo Vedute di Roma (1748-1775), Carceri d’invenzione (1750-1760) e Antichità romane (1756). Construíu Santa Maria del Priorato, coa contigua Piazza dei Cavalieri di Malta (1764), en Roma.

1. Nome xenérico das sales que conteñen os anións plumbato. Son coñecidos unicamente os correspondentes aos metais alcalinos. Os plumbatos (II) e (IV) teñen, respectivamente, as fórmulas xerais M 2 <H>I</H>PbO 2 e M 2 <H>I</H>PbO 3 , e os últimos cristalizan con tres moléculas de auga.

2. Nome xenérico dos oxoanións complexos do chumbo que existen en solucións fortemente alcalinas.