"DOM" (Contén)

PERSOEIRO

Teólogo e relixioso dominicano. Escribiu De natura et gratia libritres (1547), De iustitia et de iure (1557), que o converteu nun dos creadores do dereito internacional, e In libros sententiarum commentarii (1579).

GALICIA

Escritor e político. Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, colaborou en diversos xornais e na Revista de Estudios Sociais do Barbanza. Membro do Comité Nacional do PSdeG-PSOE, é deputado no Congreso desde 2004. Da súa obra, caracterizada pola presenza de elementos da vida cotiá e do léxico doméstico, destacan Manual de urxencias e retornos (1993), Balsaín blues (1998, Premio Cidade de Ourense), A luz secreta (2002) e a novela Carmín (2002). É membro da AELG e do PEN Club de Galicia.

GALICIA

Pintor, fotógrafo e ilustrador. Coñecido como Mingos Teixeira, iniciou a súa formación na Escola de Artes e Oficios de Vigo, aínda que fundamentalmente foi un autodidacta. Creador da Escola de Medios Técnicos de Realización Artística “Irmanxelos” en Vigo e coordinador do programa educativo “Escola e arte”, partiu do expresionismo abstracto francés e evolucionou cara á abstracción pura e informalista. Empregou unha materia rica e grumosa con cores exultantes e atemperadas, dotando algunhas pinturas de nostalxia. Destacan Mujer gallega desnuda (1988), En Flandres se ha puesto el sol (1990), Meditaciones poéticas (1994), Retorno á terra (1999) ou Ecos fluídos (2002). Publicou Arte para todos (1999) e Na procura das orixes: 1997-1999 (1999). Recibiu o Premio da Alliance Française e o Premio Internacional del Bajo Miño.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como El Greco, formouse nas ríxidas formas da arte bizantina. En Venecia (1560) parece ser que traballou no taller de Tiziano e puido coñecer a pintura de Tintoretto, Bassano e Schiavone, como amosan o tríptico da Galleria Estense de Modena, o Retrato de G. B. Porta, Expulsión de los mercaderes del templo e Milagro del cielo. En 1570 chegou a Roma, onde asimilou de Miguelanxo a concepción grandiosa do corpo humano e a tensión dramática: Retrato de Giulio Clovio, La curación del ciego e unha nova Expulsión de los mercaderes del templo. Ao redor de 1575-1576 chegou á Península Ibérica e estableceuse en Toledo, onde pintou o retablo maior de Santo Domingo el Antiguo (1577) e a Asunción, onde coa distorsión dos corpos dos personaxes tentou expresar o seu espiritualismo. O concepto do mundo exaltado polo páthos relixioso obsérvase particularmente en El expolio, da sancristía da catedral...

PERSOEIRO

Líder revolucionario haitiano. Fou un escravo negro que en 1791 se uniu aos insurrectos de Buckman. Converteuse nun dos xefes da revolta e combateu os franceses (1793-1794). Comandante en xefe das forzas haitianas e gobernador xeral vitalicio semiindependente (1801), as necesidades sociais da economía azucreira de Haití fixeron fracasar o seu goberno revolucionario. En 1802 foi derrotado polo xeneral Charles Leclerc e deportado a Francia.

PERSOEIRO

Arquitecto italiano. Traballou para Federico IV de Dinamarca e para Pedro I de Rusia. Fixo, en Peterburgo, a igrexa da fortaleza de San Pedro e San Paulo, o mosteiro de Alexandre Nevski e o edificio dos Doce Colexios.

PERSOEIRO

Xurista romano. Exiliado por Heliogábalo (222), Alexandre Severo confioulle os cargos de membro do consello imperial, prefecto da annona e prefecto do pretorio. Foi asasinado polos pretorianos. As súas obras fixérono un dos cinco xuristas indicados na lei das Citacións (426) de Teodosio II e Valentiniano III. Case un terzo do Dixesto está extraído das súas obras.

ILLAS

Illa do Mar Báltico, situada no golfo de Pomerania, entre a baía de Szczecin e o mar, separada de terra firme pola desembocadura do Peene (445 km2). Desde 1945 está dividida entre Alemaña e Polonia, que posúe 90,8 km2 da súa superficie. O centro principal é Świnoujście.

DUCADOS

Territorio francés erixido en 1515, sobre o condado de Vendôme a favor de Carlos de Borbón-Vendôme . O seu fillo e sucesor foi Antonio I de Navarra polo seu matrimonio con Xoana III de Navarra e posteriormente foi herdado polos descendentes destes, o futuro Enrique IV de Francia , quen lle cedeu en 1598 o ducado ao seu fillo, César de Borbón-Vendôme . Foi sucedido polo seu fillo Luís de Borbón-Vendôme , e este tamén polo seu fillo Luís Xosé de Borbón-Vendôme , e á súa morte (1712) o ducado reverteu á coroa. En 1872 foi recuperado por Manuel de Orléans (morto en 1931), bisneto de Luís Filipe I de Francia.