"Sar" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Comezou a súa carreira cun estilo de influencia italiana, pero continuou cun estilo puramente clásico francés, do que foi un dos iniciadores. En París realizou obras como o Hôtel de la Vrillière (1635-1645), a escaleira central do Hôtel Carnavalet (1654), o Hôtel Tubeuf, o Hôtel Fieubert e a cúpula do oratorio da igrexa de Val-de Grâce, rematada por J. Lemercier. Fóra de París, proxectou a á Orléans do castelo de Blois (1635-1638) e o castelo de Maisons. Atribúeselle a invención das mansardas.

GALICIA

Remeiro. Nomeado dúas veces mellor deportista provincial e finalista no premio ao mellor deportista galego, foi sete veces campión de España en diferentes modalidades. Logrou o sexto lugar no campionato do mundo (1983) e foi unha vez campión de Europa (1988). Participou nos Xogos Olímpicos de Seúl (1988).

GALICIA

Político, VII marqués de Valladares. Foi elixido deputado polo Reino de Galicia (1820-1821) e pola provincia de Ourense (1834-1836), cargo desde onde defendeu a capitalidade de Vigo. Senador pola provincia de Lugo (1840-1841) e por designación real (1846-1847), foi gobernador e presidente da Deputación Provincial de Pontevedra (1836) e alcalde de Vigo (1843-1844).

PERSOEIRO

Pintora e gravadora. Coñecida como Ana Pasarín, dirixiu con Alberto Castro Couso o taller Abracadabra. A súa obra caracterizouse polo emprego da liña curva e a preocupación polo ser humano. Na década de 1970 a temática ampliouse co mundo dos paxaros como símbolo do voo e da busca doutros mundos. Destacan as súas series Homenaje a Alfonsina Storni (1988) e Ventanas a la fantasía (1992).

PERSOEIRO

Actor. De formación autodidacta, participou nos espectáculos Saxo Tenor, con Teatro do Aquí, A lagarada co Centro Dramático Galego e Na soedade dos campos de algodón, A casa de América e As presidentas, coa compañía A Factoría.

PERSOEIRO

Arqueólogo. Foi impulsor do coñecemento da cultura castrexa coas escavacións da citania de Briteiros, comezadas en 1874. Da súa produción destacan Os gregos no noroeste da Ibéria (1876) e Os lusitanos (1880) e na súa honra fundouse, en 1881, o museo que leva o seu nome en Guimarães.

PERSOEIRO

Político checo. En 1882 obtivo a cátedra de filosofía na Universidade de Praga e distinguiuse polo seu rigorismo moral e o seu humanitarismo sociolóxico. Foi un dos fundadores (1900) e ideólogo do Partido Popular Checo, que loitaba pola autonomía contra o Imperio Austrohúngaro. Desenvolveu no estranxeiro unha intensa obra de propaganda para conseguir un estado checoslovaco independente, e en 1918 foi elixido presidente da República ata 1935.

1. Tumor que presenta todos os caracteres do sarcoma, do que só se distingue pola abundancia de pigmentos.

2. sarcoma melánico.

PERSOEIRO

Apoloxista cristián. Bispo de Sardes e contemporáneo de Marco Aurelio (121-180) escribiu máis de vinte obras, das que só se conservan partes da súa Apologia, e unha homilía sobre a Pascua.

PERSOEIRO

Poeta, lexicógrafo e gramático hebreo. Residiu en Córdoba e estivo baixo o mecenado de I Palatino; ṣḥ aq ibn Šaprut e do seu fillo Hasday. Dedicouse aos estudos gramaticais e redactou o Mahberet, primeiro léxico bíblico completo en hebreo. A súa obra poética fundamental foi unha carta rimada de estilo bíblico que escribiu no cárcere.

GALICIA

Médico. Especialista en rehabilitación de lesións medulares, foi xefe do departamento de rehabilitación do Hospital Nacional de Parapléjicos e colaborou como experto médico no Laboratorio de Inteligencia Artificial da facultade superior de Informática da Universidad Politécnica de Madrid. Recibiu o primeiro Premio do Inserso de Ayudas para discapacitados (1987).

PERSOEIRO

Político e enxeñeiro. Alcalde da Cañiza desde 1976, foi membro (1976-1987), vicepresidente (1987-1990) e presidente (1990-1995) da Deputación Provincial de Pontevedra e secretario do consello de administración da Caja de Ahorros Provincial de Pontevedra. En 1993 foi elixido senador por Pontevedra.

PERSOEIRO

Relixioso e botánico. Coñecido como padre Merino, foi membro da Compañía de Xesús e exerceu como presbítero. Publicou unha das primeiras obras sobre flora que se fixeron en España, titulada Flora descriptiva e ilustrada de Galicia, en tres volumes (1905, 1906 e 1909). Ademais, é autor de Estudio sobre las borrascas en la costa occidental de Galicia (1893), Contribución a la flora de Galicia: la vegetación espontánea y la temperatura en la cuenca del Miño (1897) e Adiciones a la flora de Galicia (1917).

PERSOEIRO

Químico. Naturalizado británico, doutorouse na Universidade de Bos Aires. Traballou no Instituto Nacional de Microbioloxía de Bos Aires e no Laboratorio de Investigación Molecular de Cambridge. Recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina (1984), xunto con N. K. Jerne e G. J. Kohler, polos seus estudos sobre os anticorpos monoclonais e a regulación do sistema inmunitario mediante idiotipos e anticorpos antidiotipos.