"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Neurólogo e psicólogo ruso. Membro da Academia de Ciencias Pedagóxicas da antiga URSS, continuou a obra de Vigockij e estudiou as relacións entre o cerebro e as funcións superiores do home, especialmente a linguaxe. Da súa produción destacan O cerebro do home e os seus procesos psíquicos (1963), Fundamento de neuropsicoloxía (1973) e Linguaxe e consciencia (1979).

PERSOEIRO

Biólogo e político ucraíno. Foi director do Instituto de Selección e Xenética de Odessa (1936) e presidente da Academia Lenin de Ciencias Agrícolas (1938-1945). Negou o papel dos cromosomas e a existencia dos xenes. Ocupou cargos científicos e políticos durante o goberno de Stalin e Khruščov e impuxo a súa visión da bioloxía nos ámbitos da investigación e a educación ata 1964, cando a bioloxía soviética recuperou a corrente mendeliana.

PERSOEIRO

Enxeñeiro. Residiu en Pontevedra e publicou El ferrocarril de Zamora a Orense y Coruña (1932).

PERSOEIRO

Escultor. Estudiou en Madrid e participou na ideoloxía da Xeración do 98. Estivo exiliado desde 1937 ata 1952. A súa obra, influenciada por I. Meštrović e A. Bourdelle, tendeu á monumentalidade e á estilización. Realizou obras relixiosas (Cristo de Otero en Palencia), monumentos (Fuente de Concha Espina en Santander e os de Tomás Morales, Ramón y Cajal ou Pérez Galdós en Madrid) e retratos (Miguel de Unamuno en Salamanca).

PERSOEIRO

Pintor. Traballou moi a miúdo co seu fillo Joan Macip i Navarro. A súa obra evidencia unha estancia en Italia e puido comezar a súa formación baixo a influencia de Yáñez i Llanos. En 1516 traballou para a catedral de Murcia, e en València realizou traballos de ornamentación na catedral (1522-1525), onde pintou o Baptisme e fixo o retablo do Anxo Custodio. Foi autor tamén do retablo da sé de Sogorb (Castelló) entre 1520-1535, de estilo monumental, de El martiri de Santa Agnès e La Visitació, entre outras.

PERSOEIRO

Poeta. Participou en actividades revolucionarias na súa mocidade, onde xa apuntaba as liñas da súa poesía, linguaxe coloquial e antipoética, imaxes insólitas, rimas inusitadas e un estraño lirismo. Trala revolución púxose incondicionalmente ao servizo do novo réxime soviético. Creador da LEF (Fronte da esquerda da arte), das súas obras destacan Oblako v Štanakh (A nube en pantalóns, 1914-1915), Vladimir Iljič Lenin (1925) e Vo ves ’golos (A plena voz, 1930).

PERSOEIRO

Poeta. Exaltou a Antigüidade e os ideais humanistas. Próximo ao naturalismo, intimista, paisaxista e amante da natureza, consideraba que a poesía era unha necesidade espiritual da humanidade. Escribiu Dve sud´by (Dous destinos, 1845), Mašen’ka (1846), Očerki Roma (Esbozos de Roma, 1847) e Neapolitanskij al’bom (1858).

PERSOEIRO

Pedagogo e escritor ucraíno. Despois da Revolución de 1917, dirixiu durante 15 anos colonias destinadas á reeducación de rapaces. Publicou Pedagogičeskaja poema (Poema pedagóxico, 1933-1935), Kniga dlja roditelej (Libro para os pais, 1937) e Flagi na bašnjakh (Bandeiras sobre as torres, 1938), ademais de narracións curtas, ensaios de crítica literaria e diversos artigos.

PERSOEIRO

Almirante ruso. Distinguiuse na guerra contra os turcos (1877-1878) e foi cabeza da armada do Pacífico durante a Guerra Ruso-xaponesa, en que morreu. Inventou o primeiro crebaxeos, o Iermak.

PERSOEIRO

Anarquista ucraíno. Durante a revolución de 1917 foi o presidente do soviet de campesiños e obreiros de Ucraína. Iniciou un conflito armado cos bolxeviques en marzo de 1919 e, trala súa derrota, refuxiouse en Francia.

PERSOEIRO

Político. Foi membro, desde 1939, do comité central do PCUS e formou parte do goberno soviético durante a Segunda Guerra Mundial. Colaborou con Stalin e sucedeuno no goberno (1953-1955), pero foi acusado de actividades contra o partido e excluírono do comité central en 1957.

PERSOEIRO

Pintor ucraíno. Influído polo fauvismo e pola arte popular do seu país (1911), cultivou o cubismo. Creou unha obra de tema popular, baseada na simplificación dos volumes, que o conduciu ao suprematismo, do que foi o creador con obras como Cadrado negro (1915). En 1915 redactou o manifesto Do cubismo ao suprematismo, en oposición ao lucismo, e publicou Die gegenstandslose Welt (O mundo da non representación, 1926).

FILOSOFOS

Filósofo e economista ruso. Coñecido como Bogdanov, desenvolveu un sistema propio chamado empiriomonismo, influído por W. Ostwald e E. Mach. Substituíu a teoría dialéctica marxista por unha transformación creadora da realidade e a idea da revolución pola dunha constante elevación da cultura proletaria. Das súas obras destacan Empirjomonizm (1904-1906) e Tektologija (1913-1915).

PERSOEIRO

Militar ucraíno. Alistouse no Exército Vermello (1919) e durante a Guerra Civil Española (1936-1939) foi conselleiro militar da Brigada Líster. Na Segunda Guerra Mundial foi comandante da fronte do SO (1943-1944), dirixiu a campaña contra Xapón (1945) e ocupou Manchuria. Foi comandante en xefe do exército de terra e ministro de Defensa soviético (1957).

PERSOEIRO

Escritor. Da súa produción destacan Ural’skikh rasskazakh (Contos dos Urais, 1889), onde describe o crecemento tumultuoso do capitalismo nos Urais, a ruína do pobo fronte ao capital ou a descomposición moral, Čerti iz žizni Pepko (Partes da vida de Pepko), de carácter autobiográfico, e Alenuskiny skazki (Contos de Alena, 1894-1897).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Gondomar. É unha obra barroca do s XVIII que conta cunha planta en cruz latina con ábsida rectangular e na súa fachada, flanqueada por pilastras nos extremos e rematadas en dúas volutas, presenta unha fornela situada no eixe onde se garda a figura de san Vicente. O conxunto está coroado por unha torre de base cadrada cun van e catro arcos de medio punto, que remata nun tambor e unha cúpula.

PERSOEIRO

Relixioso. Mestre en San Martiño Pinario, ocupou a cátedra de Sagrada Escritura na Universidade de Santiago de Compostela (1601-1617). Provocou unha polémica teolóxica ao defender a comuñón diaria. Escribiu Paraphrasis inter Texta Editioni Vulgatae in Pentateuchum (1610) e Index consanguinitatum et affinitatum (1616).

PERSOEIRO

Pintor, deseñador e artista gráfico ruso. Coñecido como El Lissitzky, definiuse como construtivista e comezou a facer construcións en que combinaba unha perspectiva imaxinaria coa abstracción xeométrica. Exiliado en Berlín (1922) e Suíza (1926), traballou na fotografía aérea e na fotocolaxe. Cofundador da revista USSR in Constrution (1932-1938) con Rodchenko, traballou en libros de deseño, espacios para mostras e escribiu Historia de dous cadros (1922).

PERSOEIRO

Humanista. Destacou como poeta en latín e grego, dotado dunha grande habilidade e produción, e recibiu o mecenado de Quevedo. Traduciu do grego ao latín, sobre todo en verso, algúns autores como Homero, Hesíodo, Píndaro, Sófocles ou Eurípides, e do grego ao castelán case toda a obra de Aristóteles e Arriano. Da súa obra destaca Opera omnia poetica et oratoria (1633), en 34 volumes.