"llo" (Contén)

1. Parte interna do corno dos bóvidos.

2. Anaco de touciño que se tira do extremo posterior da soá do porco, entre os xamóns.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Lalín baixo a advocación de san Martiño.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Lalín. Consérvase a ábsida rectangular da primitiva fábrica románica de principios do s XIII. No exterior non presenta contrafortes pero si un aleiro sostido por canzorros de proa. O arco triunfal é de medio punto peraltado e dobrado, sostido por un par de columnas entregadas con capiteis lisos de gran desenvolvemento superior e bases áticas con bólas no canto de poutas. A bóveda que cobre o presbiterio, que substitúe unha cuberta de madeira, foi construída cara ao 1850.

1. Que corresponde con cada unha das cen millóns de partes nas que se divide unha unidade.

2. Que ocupa o lugar número cen millóns nunha serie. OBS: Nesta acepción adquire valor de ordinal e, polo tanto, equivale a cen millóns.

1. Que corresponde con cada unha das cen mil millóns de partes en que se divide un todo.

2. Que ocupa o lugar cen mil millóns nunha serie.

1. Utensilio de diversas formas e tamaños, formado por unha superficie na que se fixan grupos de sedas, fibras ou elementos semellantes, e que ten diferentes usos.

2. Ferramenta do carpinteiro feita sobre unha peza, que serve de base, na que vai introducida unha coitela de arriba a abaixo, empregada para alisar e darlle forma á madeira, logo de pasala varias veces.

PERSOEIRO

Pintor. Entre 1883 e 1884 estudiou en Madrid e entre 1885 e 1886 en Roma. Foi profesor e director da Escola d’Arts i Oficis e director do Museu de Belles Arts de Palma de Mallorca. Formado dentro do realismo idealizante da pintura mallorquina do s XIX, recibiu en Roma a influencia da pintura histórica. Evolucionou cara a un impresionismo colorista de fondo académico. Recibiu diversos galardóns nas exposicións xerais de Belas Artes de Madrid dos anos 1906 e 1908, e na exposición internacional de Belas Artes de Barcelona de 1907. Foi académico correspondente da Real Academia de San Fernando (Madrid).

1. Anaco de tea ou de roupa vella gastado e roto.

2. Porción de neve que cae.

3. Excremento humano sólido e con forma cilíndrica.

4. Trenza que se fai con moi poucos cabelos.

1. Que ou quen é forte e resistente ou que está afeito ao traballo.

2. Aplícase á persoa que ten xenio e que se enrabia con moita frecuencia, especialmente referido a un cativo.

1. Froito en drupa do abruñeiro, de cor azul escura, forma arredondada, superficie pruinosa e sabor amargo.

2. Excremento humano sólido e con forma cilíndrica.

1. Barra ou mecanismo semellante, normalmente de ferro, que serve para trancar portas ou ventás.

2. Mecanismo dunha arma de fogo longa, como o fusil, que contén o dispositivo disparador e que serve para cargala, ao tempo que pecha a recámara mentres o proxectil está dentro da vaíña.