"AP" (Contén)

Proteína da mucosa intestinal, sobre todo do duodeno, que se combina co ferro inxerido e forma a ferritina, unha das formas de almacenamento de ferro no organismo.

Fluosilicato de calcio e potasio hidratado, de fórmula KFCa4Si8O20 · 8H2 O, do grupo dos fosilicatos. Os cristais, do sistema tetragonal, son de forma piramidal, prismática, tabular ou cuboide. É fráxil, de exfoliación perfecta, de dureza 4,5-5 e peso específico 2,33-2,37; transparente ou translúcido, incoloro ou de cor branca, rosada ou verde clara. Atópase nas cavidades das rochas basálticas.

Forma particular da alternancia que afecta concretamente ás vocais.

Produción dun esporófito, por vía asexual, a partir dunha célula do gametófito, que non é da ovocélula. Cando a célula que orixina o embrión é diploide fálase de apogamia somática, e cando é haploide de apogamia xenerativa.

Xénero de algas mariñas da familia das deleseriáceas, de talo vermello, acintado, de menos de 1 cm de largo e 10 cm de longo, netamente nerviadas, de ápice arredondado, fixado ao substrato mediante un disco. En lugares de escasa iluminación da costa galega aparece A. ruscifolium.

Manuscrito dunha obra, non autógrafo, copiado doutro que pode ser ou non o orixinal do autor. Ao modelo sobre o que se fai a copia ou aprógrafo chámase antígrafo. Entre o antígrafo ou orixinal e o apógrafo ou copia non acostuma haber outros textos intermediarios coñecidos, aínda que o apógrafo pode estar “contaminado” por outras copias que manexa o escribán cando está a realizar o seu exemplar; é dicir, pode ter diante outra ou outras copias, ademais do orixinal, das que pode intercalar lecturas diverxentes. En ocasións, o apógrafo pode estar mellor coidado co seu antígrafo, por exemplo cando este último desaparece ou sofre mutilacións ou desperfectos despois de ser copiado; neste caso o apógrafo convértese na mellor fonte de lectura correcta dunha obra. En xeral, este é o caso da maioría da tradición manuscrita románica medieval, na que é escasísimo o número de exemplares orixinais do propio autor conservados. No que atinxe á lírica galego-portuguesa, a totalidade do seu corpus...

Que non presenta polaridade.

Nome procedente do grego Apollinarios ‘consagrado a Apolo’, a través do latín Apollinaris. Outra variante deste nome é Apolinario.

ou o Vello (Alexandría s IV) Retórico cristián. Pai de Apolinar de Laodicea. Cando Xuliano o Apóstata prohibiu aos cristiáns a ensinanza das obras clásicas, escribiu para substituílas libros de gramática, poesías, etc, a imitación de Eurípides e doutros estudiosos, dun notable interese histórico.

ou o Novo ( Ladiocea 313? - 329?) Bispo de Laodicea. Opúxose insistentemente ao Arrianismo afirmando a divindade de Xesucristo. Admitida a tricotomía antropolóxica (corpo, alma, espírito), ensinou que no Cristo este terceiro elemento estaba substituído polo logos divino, do que se segue que en Xesús non había natureza humana completa. A súa doutrina cristolóxica foi condenada polo Concilio de Constantinopla (381).

Apolinar.

Doutrina cristolóxica de Apolinar de Laodicea e dos seus seguidores.