"Ain" (Contén)

PERSOEIRO

Dramaturgo. Autor de dramas históricos e musicais, entre outros xéneros, da súa obra destacan Le philosophe sans le savoir (1765) e La Gageure imprévue (1768).

DEPARTAMENTOS

Departamento de Île-de-France, Francia (236 km2; 1.382.861 h [1999]). A súa capital é Bobigny.

CIDADES

Cidade da provincia de Liexa, Bélxica, situada na marxe do Mosa (60.271 h [2001]). É un centro de industria pesada e ten fundicións de ferro e vidro.

MONTAÑA

Montaña do Tibet, situada na fronteira con Nepal, ao N de Katmandú. O seu cumio acada os 8.013 m de altitude. Foi conquistada en 1965 por unha expedición de chineses e tibetanos.

1. Que sobresae.

2. Máxima cualificación que se pode obter nun exame ou proba.

1. Corredor ou balcón exterior dunha casa orientado cara á parte onde dá máis o Sol.

2. Terreo onde dá moito o Sol.

3. ertente dun relevo montañoso, oposta ao avesío, que no hemisferio norte corresponde á vertente S.

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Foi un dos introdutores do retorno ao clasicismo, especialmente despois da súa viaxe a Italia. A súa obra é dunha gran simplicidade de liñas. Destacan o Hôtel-Dieu (1741-1748), a Loge des Changes (1747-1750) e o Grand-Théâtre (1756), en Lyon, así como a igrexa de Sainte Geneviève (1756-1780), en París.

PERSOEIRO

Historiador da arte. Vicedecano da facultade de Historia de Santiago de Compostela desde 2003, foi membro dos proxectos de investigación “Fontes e Documentos para a Historia da Arquitectura e do Urbanismo en Galicia” (1997-1998) e “Planos e debuxos de arquitectura e urbanismo en Galicia I (ss XVI-XVII) e II (s XVIII)” (2000-2005). Centrouse no estudo da arquitectura, o urbanismo e dos retablos barrocos, especialmente de Santiago de Compostela. Publicou Los arquitectos y la contratación de obra arquitectónica en la Galicia Barroca (1650-1700) (1997); Domingo de Andrade, maestro de obras de la catedral de Santiago (1639-1712) (1998); Intervenciones arquitectónicas en la catedral de Tui en el Barroco (s XVIII); tradición y renovación en la antigua basílica (2003) e La casa del Deán de Santiago de Compostela (2004). Membro da xunta directiva do Comité Español de Historiadores del Arte desde 2004.

CABOS

Cabo das costas do S do Peloponeso, Grecia, que constitúe a punta meridional do monte Taíget.

PERSOEIRO

Pensador e escritor francés. A súa posición filosófica comportou unha explicación da historia a partir de leis equivalentes ás das ciencias da natureza. As súas investigacións centráronse no ámbito cultural e na súa morfoloxía. Destacan Le positivisme anglais (1864), Philosophie de l’art (1865-1869) e Les origines de la France contemporaine (1876-1893).

1. Relativo ou pertencente ao pobo taíno, aos seus habitantes ou á súa lingua.

2. Individuo do pobo taíno.

3. Pobo extinguido das Antillas, da familia lingüística arauaca, que na época da conquista española habitaba, sometido aos caribes, no L de Puerto Rico, Haití, Cuba e Xamaica. Os seus integrantes vivían do cultivo da terra, da caza e da pesca, agrupados en grandes casas comunais (bohíos) e en barracas (caney).

4. Lingua arauaca do phylum amerindio que falaba o pobo taíno.

PERSOEIRO

Escultor. Formado con G. Pisano, traballou en Pisa (Sepulcro de Arrigo VII, 1315, Duomo e Camposanto), Siena (Sepulcro do cardeal R. Petroni, 1317-1318, Duomo) e Florencia (Tumba do bispo de Orso, 1321, Duomo), momento en que o seu estilo se achegou máis ao gótico clasicista de N. Pisano (Nai de Deus co Neno). Cara a 1325 foi a Nápoles, onde realizou diversas obras xa plenamente góticas, como a Tumba de María de Hungría (1325?, na igrexa de Santa María Donna Regina).