"CISC" (Contén)

PERSOEIRO

Actor cinematográfico. Coñecido como Paco Rabal, protagonizou numerosos filmes, dos que destacan Hay un camino a la derecha (1953), Nazarín (1958), Viridiana (1961), Belle de jour (1966), Truhanes (1983), Los santos inocentes (1984, Premio de interpretación do Festival de Cannes), Juncal (1989), El hombre que perdió su sombra (1991), Goya en Burdeos (1999, Goya á mellor interpretación masculina) e Lázaro de Tormes (2000). Recibiu a Medalla de Oro de Bellas Artes (1992) e a Medalla de Oro de la Academia de Cine (1993).

PERSOEIRO

Modisto. Coñecido como Paco Rabanne, consagrouse na década de 1960 con creacións feitas de metal, totalmente estruturais, combinadas con tecidos. Posteriormente ampliou os seus deseños ao campo da xoiaría de fantasía, perfumaría, zapatos e complementos, que difundiu por medio do prêt--à-porter. Abandonou a alta costura en 1999. Recibiu a Medalla al Mérito en las Bellas Artes (2001).

GALICIA

Realizador e guionista cinematográfico. Despois de realizar estudos de física electrónica na Universidade de Santiago de Compostela, trasladouse á Coruña para formarse na escola de Imaxe e Son. A súa andaina profesional ten como punto de partida o centro territorial de Televisión Española en Galicia, onde traballou como operador de cámara. O seu primeiro éxito veulle en 1996 coa curtametraxe Coruña imposible, coa que obtivo varios premios en certames nacionais e internacionais. Paralelamente á estrea desta obra, gañou unha praza como profesor, labor que compaxina coa súa actividade como director e guionista.

PERSOEIRO

Relixioso xesuíta. Confesor de Fernando VI (1747) e membro do Consello da Inquisición por intercesión de José de Carvajal, favoreceu a súa orde relixiosa e mantivo unha actitude regalista moderada, apoiando o Concordato de 1753. Caeu en desgraza ao apoiar os insurrectos de Paraguay.

GALICIA

Mariño e enxeñeiro. Profesor na Escuela de Submarinos, acadou o grao de capitán de fragata en 1935. Ao estoupar a Guerra Civil foi xefe de Estado Maior da frota e segundo xefe de Estado Maior do cuartel xeral de Franco. Ascendeu a contraalmirante en 1943 e foi ministro de Mariña (1945-1951) e, posteriormente, comandante xeral da frota. Recibiu a Cruz de Carlos III e a Cruz del Mérito Naval.

PERSOEIRO

Escritor e realizador cinematográfico. Dentro da corrente do “novo cine español” dirixiu El buen amor (1963) e Me enveneno de azules (1969). Outros filmes destacados foron Padre nuestro (1985), Diario de invierno (1988) e Madregilda (1993, Concha de Plata en Donostia e Premio Goya ao mellor actor). Escribiu La muchacha de los cabellos de lino (1962, Premio Sésamo).

GALICIA

Guerrilleiro. Coñecido como Moncho, despois da Guerra Civil Española permaneceu encarcerado por un delito de traizón ao pasar as filas republicanas. Ingresou no Partido Comunista (PC) en 1941. Dirixiu a IV Agrupación (1947-1951) e o PC, ao desmantelar as guerrillas, decidiu envialo a Francia, onde despregou unha intensa actividade partidaria, foi delegado do V Congreso do PCE que se realizou en Praga (1952) e, en 1964, trasladouse a La Habana. O seu compromiso coa revolución cubana levouno a participar nos Comités de Defensa da Revolución.

PERSOEIRO

Médico. Doutor en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, especializouse en neurocirurxía e neuroloxía. Catedrático de Neurocirurxía (1981) e profesor emérito da Universidade de Santiago de Compostela (1992) e director do Instituto Universitario de Ciencias Neurolóxicas Pedro Barrié de la Maza (1982), foi pioneiro da neurocirurxía en Galicia. Foi xefe e fundador do servizo de neurocirurxía do Hospital Clínico Universitario (1955) e o primeiro director da Escola Universitaria de Enfermaría (1978). Publicou numerosos artigos e estudos, entre os que destaca Estudio de las indicaciones en neurocirugía de la vía trans-esfenoidal (1972), e dirixiu o Dicionario Galego de Termos Médicos (2002). Académico correspondente da Real Academia Nacional de Medicina de España, desde 1992 preside a Real Academia de Medicina y Cirugía de Galicia. Membro de honra da Sociedad Gallega de Neurocirugía e da Sociedade Galega de Neuroloxía, recibiu, entre outros galardóns,...

PERSOEIRO

Relixioso dominicano. De orixe galega, ingresou na orde no convento da Peña de Francia e foi colexial por Lugo no colexio de San Gregorio de Valladolid, onde foi lector de Artes e Filosofía. Foi mestre de teoloxía en Piedrahita, Trianos, Toro e Ávila. Presentado en Teoloxía en 1615 e mestre en 1623 foi prior dos conventos de Peña de Francia, Oviedo, Ocaña, Toro e Atocha e reitor de San Gregorio de Valladolid (1631)

PERSOEIRO

Erudito e investigador literario. Foi profesor da Universitat Autònoma de Barcelona, patrón do Instituto Cervantes e secretario xeral do Centro para a Edición de Clásicos Españoles. Especialista en Petrarca, no humanismo e na literatura medieval e renacentista, publicou La novela picaresca y el punto de vista (1970), El pequeño mundo del hombre (1970), Alfonso el Sabio y la “General Estoria” (1972), Vida u obra de Petrarca (1974), Nebrija frente a los bárbaros (1978) e Primera Cuarentena (1983). Editou numerosos textos e dirixiu Historia y Crítica de la literatura española (1980-1992) en nove volumes. Publicou tamén Texto y contextos. Estudios sobre la poesía española del siglo XV (1990), El sueño del humanismo (de Petrarca a Erasmo) (1993), Mil años de poesía española (1996), con outros autores, e Poesía de España (1996). Recibiu o Premio Menéndez y Pelayo por unha edición crítica do Quijote...

PERSOEIRO

Xurista e político. De tendencia liberal, foi membro da Deputación Provincial (1854-1862), deputado nas Cortes polo distrito de Pontevedra durante tres lexislaturas (1858-1866), senador pola provincia homónima en dúas ocasións (1872 e 1876-1877) e senador vitalicio desde 1877. Destacou polo seu talento industrial e, en 1869, fixo a presentación política de Uxío Montero Ríos en Pontevedra.

GALICIA

Xeógrafo e investigador. Doutor en Xeografía pola Universidad de Madrid, foi catedrático de Xeografía na Escola de Maxisterio de Santiago de Compostela e director do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento. Pertenceu á Real Academia Galega, á Real Academia Galega de Ciencias, ao Consello da Cultura Galega e ao Instituto Galaico-Minhoto. Coordinador do proxecto Galicia Xeografía de Hércules de Ediciones, das súas obras destacan Bibliografía económica de Galicia (1960), Aplicaciones prácticas de geografía general para profesores de EGB (1980), Didáctica da Xeografía (1981), Cartografía Xurisdicional de Galicia no século XVIII (1990), Os ríos galegos. Morfoloxía e réxime (1992), Estudios de xeografía de Galicia (1995) e Galicia, esa descoñecida (1999). Recibiu, entre outros galardóns, a Medalla Castelao (1996) e o Premio das Artes e das Letras de Galicia (2001).

PERSOEIRO

Poeta. Protexido do conde-duque de Olivares, é a figura máis destacada da escola poética sevillana contemporánea de Góngora. Destacan as silvas e os sonetos morais en que canta os temas barrocos da melancolía e o desengano.

GALICIA

Pianista e concertista. Coñecido como El Pianista de la Troya, obtivo o premio extraordinario fin de carreira José Tragó. Foi alumno de W. Kerchbaumer e W Kerchbaumer en Viena, e H. Kraxton en Londres. Ingresou na Meister-Klasse do Conservatorio Nacional de Saarbrucken, onde tivo como profesor a W. Gieseking. Profesor no Conservatorio Superior de Madrid, ofreceu concertos en diversos países de Europa, América e Asia.

GALICIA

Xornalista. Técnico de radiodifusión, traballou nos campos da publicidade, as relacións públicas e o xornalismo. Foi xerente do Patronato de Cultura do Concello de Lugo e redactor xefe de Cope Lugo ata 2000. Director das revistas El Confidencial e Praza Maior, foi presidente da Asociación Provincial de Radio e Televisión e da Asociación da Prensa Deportiva. Dirixiu e presentou o programa Lucenses, en Telelugo, desde 1997. Publicou Los Lucenses (1974) e, en colaboración con Marta Rivera, Lucenses 2 (1999).

GALICIA

Escultor. Discípulo de Bertomeu Fernández, realizou fundamentalmente imaxinaría relixiosa. Das súas obras destacan Santa Filomena e a Virxe do Carme de San Xoán de Ortoño, as imaxes de Santa Bárbara e San Brais para o santuario da Nosa Señora dos Milagres de Amil (1850), posteriormente trasladadas á igrexa parroquial de San Mamede de Amil, e a Crucifixión da sancristía de Sigrás en Cambre (1866), onde introduciu o modelo iconográfico dos catro cravos na cruz. O seu obradoiro continuouno a súa filla Dolores Rodeiro Boado.

PERSOEIRO

Poeta portugués. De orixe xudía, foi a figura literaria dominante na época de anexión a Castela e o máis orixinal dos discípulos de Camões. Cultivou o xénero pastoril en poesía coas súas Éclogas (1605) e a novela con O Pastor Peregrino (1608). Escribiu en castelán Romances (1569), con influencias de Góngora.

PERSOEIRO

Helenista. Catedrático emérito de Filoloxía Grega da Universidad Complutense de Madrid, especializouse en lingüística e cultura clásica. Presidiu a Sociedad Española de Estudios Clásicos e a Sociedad Española de Lingüística e dirixiu as revistas Emérita e Revista Española de Lingüística y Estudios Clásicos. Fundou e codirixiu o Dicionario griego-español do CSIC, con cinco volumes publicados, e dirixe a Colección Alma Mater de Autores Griegos y Latinos. Publicou obras sobre literatura e filoloxía grega antiga, lingüística indoeuropea e lingüística. Entre elas destacan Ilustración y política en la Grecia clásica (1965), Estudios de lingüística general (1969), Lingüística estrutural (1969), Fiesta, comedia y tragedia. Sobre los orígenes griegos del teatro (1972), Lingüística indoeuropea (1975), El mundo de la lírica griega antigua (1981), El concepto del hombre en la antigua Grecia (1986), Historia...

GALICIA

Militar. Coñecido como Farruco, foi capitán de milicias e chegou a Río de la Plata como soldado do exército español (1764). Entre 1782 e 1797 construíu un fortín nun estratéxico paso dos contrabandistas de gando e coiros ao L do departamento de Durazno, que foi declarado Monumento Histórico Nacional (1989).