"Jos" (Contén)

GALICIA

Xurista. Licenciado en Dereito, preside o Consello Consultivo de Galicia e a Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación. Membro fundador do Instituto Español de Derecho Foral, fundador e numerario do Seminario de Estudios Galegos e do Instituto José Cornide de Estudios Coruñeses, foi vogal do Consejo General del Poder Judicial e vicepresidente do Consello da Cultura Galega. Recibiu, entre outros galardóns, a Cruz Distinguida e a Gran Cruz de San Raimundo de Peñafort, a Medalla Castelao (1992) e o nomeamento de académico de honra da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación.

PERSOEIRO

Arquitecto. Titulouse na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid (1952). As súas primeiras obras mostran a influencia do racionalismo, como o Panteón de los Españoles en Roma (1957). Traballou con J. A. Corrales e R. Vázquez Molezún. Entre as súas obras destacan o edificio de oficinas do Banco de Granada no Cantón Grande da Coruña (1979), o Auditorio Manuel de Falla de Granada (1974-1978) e o Auditorio Nacional de Madrid (1982-1988). Recibiu o Premio Nacional de Arquitectura en 1956 polo colexio maior Santo Tomás de Aquino da cidade universitaria de Madrid, realizado con R. de la Hoz.

PERSOEIRO

Cantante e compositor. Coñecido como Alberto Cortez, en Bélxica gravou os seus primeiros discos e logo estableceuse en España. Interpretou cancións do folclore popular e outras baseadas en textos de grandes poetas, como Antonio Machado, o Marqués de Santillana ou Lope de Vega. Deu recitais por Europa, Latinoamérica e EE UU, e como compositor é autor de éxitos como El abuelo, Castillos en el aire, Mi árbol y yo, En un rincón del alma e Cuando un amigo se va. Da súa discografía destaca Mr. Sucu Sucu (1963), El compositor, el cantante (1969), Distancia (1970), Equipaje (1972), A mis amigos (1975), A partir de mañana (1979), Castillos en el Aire (1980), Sueños y quimeras (1986), Coincidencias (1990), Fe (1998), Cortezías y Cabralidades (1998), En un rincón del alma (2001) e Después del amor (2002).

PERSOEIRO

Actor. Titulado en Arte Dramática polo Instituto del Teatro de Xixón, iniciou a súa actividade como actor en Asturias, en diversos espectáculos dos grupos Teatro del Norte, Quiquilimón, ou Toaletta. En 1996 instalouse no Carballiño, onde creou a compañía Nove Dous, e participou como actor nos espectáculos Sobre o dano que fai o tabaco (1997), Crimes anónimos (1998) ou Rexurdimento (2000). Ao mesmo tempo, desenvolveu un amplo labor como animador e monitor teatral nos concellos do Carballiño, Boborás, Lalín e Ourense.

GALICIA

Político. Licenciado en Dereito pola Universidad Complutense de Madrid. Como candidato popular, foi alcalde de Vilalba entre 1979-1989, cargo que simultaneou coa vicepresidencia da Deputación Provincial de Lugo (1983-1989), e co de deputado autonómico por Lugo desde a III lexislatura (1989). Foi vicepresidente primeiro do Parlamento de Galicia entre 1993-1997 e presidente durante a V lexislatura.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista colombiano. Estudiou o bacharelato no Liceo Nacional de Zipaquirá (1940-1946) e, posteriormente, matriculouse na facultade de Dereito e Ciencias Políticas na Universidad Nacional de Bogotá. Participou en 1950 no Grupo de Barranquilla, liderado por Ramón Vinyes, e tomou parte na revista Crónica do mesmo grupo. Colaborou nas publicacións Juventud (1942), El Universal (1946), El Heraldo (1948-1952), El Espectador, El Nacional, Élite (1956), Momentos (1957) e Venezuela Gráfica, entre outras. Foi correspondente de El Espectador en Xenebra e Roma, e da axencia cubana Prensa Latina (1959-1961) en Colombia, Cuba e Nova York; ademais, colaborou nas axencias de publicidade J. Walter Thompson e Stanton. En 1957 realizou unha viaxe pola República Democrática Alemana, Checoslovaquia, Polonia, Hungría e a Unión Soviética, que reflectiu no seu artigo “Noventa días en la Cortina de Hierro”. En...

PERSOEIRO

Poeta. Fundador e director da revista Garcilaso que reuniu o grupo literario Juventud Creadora. Da súa produción destacan Vísperas hacia ti (1940), Del campo y soledad (1946), Tregua (1951), Geografía es amor (1957), La hora undécima (1963), Taller de arte menor y cincuenta sonetos (1973), Galiana (1986), Carta a la madre (1988) e Mar viviente (1989). Membro da Real Academia Española (1982) e presidente do Círculo de Bellas Artes (1982), recibiu, entre outros galardóns, o Premio Nacional de Literatura en 1951 e 1957 e o Premio Cervantes en 1996.

PERSOEIRO

Historiador e sacerdote. Membro da orde dos franciscanos, foi profesor de paleografía e diplomática na Universidade de Santiago de Compostela e de teoloxía no Seminario de Burgos. Colaborador en diversas publicacións, das súas obras destacan La provincia franciscana de Santiago y la Inmaculada (1954), La reforma de los religiosos españoles en tiempos de los Reyes Católicos (1969), Cisneros y la reforma del clero español (1971), Diego de Muros III y la cultura gallega del siglo XV (1976), Galicia en los siglos XIV y XV (1987), Historia da Igrexa galega (1994), Bayona y el espazo urbano tudense en el siglo XVI: estudo histórico y colección diplomática (1995), Felipe II y el Patronato Real en Castilla (2000) e Cisneros, el cardenal de España (2002).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Realizou as comedias críticas El love feroz (1973) e Colorín Colorado (1976), amais de Divinas Palabras (1987), La noche más larga (1991) e Tirano Banderas (1992). Obtivo o Golden Bär en Berlín por Las truchas (1978).

GALICIA

Pintor e galerista. Coñecido como Boente, licenciouse en Belas Artes na Universitat de Barcelona. Realizou exposicións tanto en Galicia como en diversas cidades españolas. Recibiu, entre outros galardóns, o Primeiro Premio de Carteis Festas de San Froilán (1978), o Primeiro Premio de Pintura Provincial Certame Xuvenil de Artes Plásticas (1982) e o premio mellor autor lucense no concurso de fotografía Arquitectura na cidade (1987).

GALICIA

Artista plástico e profesor. As súas obras baséanse no estudo do plano e das súas posibilidades matéricas, no protagonismo do debuxo, a liña e o punto e na monocromía. Realizou tamén murais en edificios públicos, entre outros, un no aeroporto de Barajas. Realizou a súa primeira mostra individual no Círculo das Artes de Lugo (1964) e posteriormente expuxo en diversas cidades de España, Alemaña e Arxentina. A súa obra está, entre outros, no Museo de Arte Contemporánea Carlos Maside de Sada e no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo. Recibiu, entre outros galardóns, a Medalla al Mérito de las Bellas Artes do Ministerio de Educación e Ciencia (1973) e o primeiro premio de pintura da Bienal Nacional de Arte Universitario de Madrid (1974).

PERSOEIRO

Teólogo e filósofo francés. Fundador do l’Oratoire de l’Immaculée Conception, opúxose á aprobación do dogma da infabilidade papal no Concilio Vaticano I (1869). No eido da filosofía mostrouse contrario ao principio hegeliano da identidade do ser e do non ser. Das súas obras destacan Connaissance de Dieu (1853) e Logique (1855). Foi membro da Académie Française desde 1867.

PERSOEIRO

Físico e químico francés. Estudiou na Escola Politécnica de París. Axudante de Berthollet, interesouse dende moi novo polo estudo físico dos gases (dilatación, relacións volumétricas nas súas combinacións, etc) o que o levou á dedución da lei de Gay-Lussac, relativa ao comportamento dos mesmos. Foi profesor de química na Sorbonne e de física na Escola Politécnica. Ademais traballou no Museo de Histora Natural de París. En colaboración con Alexander von Humboldt deduciu a composición da auga, fixo posible a obtención por electrólise das grandes cantidades de sodio e potasio que necesitaba a Francia militarizada de Napoleón. Realizou importantes investigacións sobre o cloro, o boro, o iodo e o cianóxeno (CN-CN) e construíu o barómetro a sifón que leva o seu nome, e máis tarde un alcoholímetro.

PERSOEIRO

Eclesiástico. Ordeado sacerdote en 1953, doutorouse en teoloxía pola Universidade Pontificia de Salamanca en 1957. En 1971 recibiu a orde episcopal e foi nomeado bispo auxiliar da diocese de València. Entre 1976 e 1987 foi titular da sé de Eivissa. Neste último ano foi designado bispo da diocese de Mondoñedo-Ferrol. Tanto na súa bibliografía (máis de 28 títulos de temática fundamentalmente pastoral e catequética), como noutros documentos e intervencións públicas nos medios de comunicación social, distinguiuse por soster unha liña de pensamento coherente coa doutrina da Igrexa, e manifestar a súa opinión en asuntos da actualidade política e social, feito que o converteu nun dos membros máis populares do episcopado español.

GALICIA

Ourive. Mestre artesán, formouse na Escola de Artes e Oficios. Ourive acibecheiro de Eloy Gesto, traballa co ouro, prata, acibeche e outras pedras preciosas. Foi fundador en 1988 da Asociación de Orfebrería de Santiago, da que é presidente. Vocal da Cámara de Comercio, Industria e Navegación de Santiago e da Comisión de Artesanía de Galicia. Recibiu o Premio Internacional de Popularidade e Prestixio (1985) e o Primeiro Premio de Artesanía Tradicional do III Certame Antón Fraguas (2000).

PERSOEIRO

Fisicoquímico e matemático norteamericano. Foi nomeado profesor de física matemática en Yale. Os seus estudios versaron sobre termodinámica química (aplicación da primeira e da segunda no estudo do equilibrio de substancias heteroxéneas). Estableceu as bases teóricas da fisicoquímica e descubriu, xunto con Helmholtz, a ecuación que leva o seu nome, así como a regra das fases. En matemáticas contribuíu á análise vectorial e á teoría dos cuaternios. A súa obra principal é On the equilibrium of heterogeneous substances, na que senta os fundamentos da regra das bases.

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como El mulato Gil, formouse na cidade de Trujillo, onde era capitán de milicias, e na Escuela Pública de Pintura de Lima con J. del Pozo. Realizou retratos da aristocracia e dos grandes políticos e militares da independencia de America Latina cun estilo neoclásico. Entre outros destaca o Retrato de don Bernardo O’Higgins. Foi pintor de cámara do goberno peruano.

PERSOEIRO

Político. Foi profesor axudante da cátedra de Dereito Político da Universidad Complutense de Madrid. Foi membro fundador da Federación Popular Democrática, integrada na Federación de la Democracia Cristiana. Europarlamentario do Partido Popular desde 1989, presidiu o Parlamento Europeo entre 1997 e 1999. Ocupou tamén a presidencia do Centro de Estudios Comunitarios e a vicepresidencia da Fundación Humanismo y Democracia. Doutor honoris causa polo Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova (1998) e pola Universidade de Sofía (Bulgaria, 1999), recibiu, entre outras condecoracións, a Medalla Schuman (1995), a Medalla de Prata de Galicia (1999) e a Gran Cruz de la Orden de Isabel la Católica (2000).

PERSOEIRO

Avogado e político. Catedrático de Dereito político, en 1931 foi elixido deputado agrario por Salamanca ás Cortes constituíntes da Segunda República. Como líder de Acción Popular, participou na fusión que deu lugar á CEDA, agrupación vencedora nas eleccións de 1933, e formou parte do goberno (1935) como ministro de Guerra, carteira desde a que deu cargos de responsabilidade a Franco, M. Goded e J. Fanjúl. Nas eleccións de 1936 presentouse como candidato do Frente Nacional, acentuando os aspectos nacional-socialistas do seu partido (facíase chamar el jefe), pero foi derrotado polo Frente Popular. Partidario da restauración monárquica, ao non producirse esta trala Guerra Civil exiliouse en Portugal como membro do consello privado de don Xoán de Borbón, conde de Barcelona. No ano 1975 organizou a Federación Popular Democrática e participou sen éxito nas eleccións xerais de 1977. Entre outras obras escribiu No fue posible la paz (1968).

PERSOEIRO

Poeta. Colaborador de Galicia dende Salamanca, publicou poemas en galego como “Non quero o deus que me deron” (1982).