"Pin" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. A súa narrativa, na liña do nouveau roman, emparéntase coa de Samuel Beckett, como en Mahu et le materiau (1952) e L’apocryphe (1980). Escribiu tamén diversas pezas teatrais, como Paralchimie (1973) e Abel et Bela (1992), que serviron sobre todo para popularizar a súa obra. En 1987 foille outorgado o Grand Prix des Lettres.

1. Manteiga de porco.

2. Mucosidade que colga do nariz.

3. Porción moi pequena de algo.

1. Que pinga.

2. salgueiro chorón.

1. Que ten moita graxa.

2. Que é abundante.

1. Cantidade pequena de líquido que cae formando unha masa con forma esferoide.

2. 1. Sucesión de pingas que caen por unha fenda ou furado.

   2. Fenda ou furado por onde pinga un líquido.

1. Fío de auga que deita do medio das pedras ou dunha fonte.

2. Cano polo que deita a auga dunha fonte.

1. Caer un líquido pinga a pinga de forma continua.

2. Chover miúdo.

1. Ave da orde dos ciconiformes, de 75 cm de lonxitude, extinguido en 1844. Era incapaz de voar e habitaba nos illotes e illas do Atlántico Norte, desde Terranova, Groenlandia e Islandia ata Escandinavia e o N das Illas Británicas.

2. 1. Nome dado a todas as aves da familia dos esfeníscidos polo parecido que mantiñan co pingüín da familia dos láridos, xa extinguido. Adaptados a unha vida mariña, habitan no hemisferio sur. Son ápteros, coas patas palmeadas e de cor branca e negra. O pingüín de Magallanes (Spheniscus magallanicus) habita en Chile, Tierra del Fuego e illas Malvinas. O pingüín de Adelia (Pygoscelis adeliae) habita nas costas da Antártida, e o pingüín menor (Eudyptula minor) nas costas de Australia e Nova Zelanda. OBS: Tamén se denomina paxaro bobo.

   2. pingüín das Galápagos [port: pingüim de Galápagos; cast: pingüino de las Galápagos; ingl: Galapagos penguin] [Spheniscus mendiculus, Fam dos esfeníscidos]

      Pingüín natural das illas Galápagos, duns 53 cm de lonxitude. Aliméntase de peixes e crustáceos e pesca en grupos. Da súa familia, é o pingüín que se localiza máis ao N.

   3. pingüín do Cabo/de anteollos [port: pingüim africano; cast: pingüino del Cabo, pingüino de anteojos; ingl: jackass penguin] [Spheniscus demersus, Fam dos esfeníscidos]

      Pingüín que habita nos illotes da costa occidental do S de África. Mide entre 60 e 70 cm. Ten un debuxo na cara similar a un anteface e fai un ruído semellante ao dun asno. Aliméntase de peixe.

   4. pingüín emperador [port: pingüim-imperator; cast: pingüino emperador; ingl: emperor penguin]

      [

   5. pingüín real [port: pingüim-rei; cast: pingüino rey; ingl: king penguin] [Aptenodytes patagonicus, Fam dos esfeníscidos]

      Pingüín moi semellante ao pingüín emperador, pero coas marcas alaranxadas do pescozo máis reducidas. Habita nos mares antárticos e cría durante a primavera nas Malvinas e varias illas preantárticas.

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista francés. En 1933 realizou o Hôtel Latitude 43 en Saint-Tropez e, xunto con Mallet-Stevens, o Pavillon de la Lumière da Exposición Universal de París de 1937. Tamén foi autor da urbanización de Saarbrüken e do Mémorial de la Déportation, na illa da Cité (1961).

CIDADES

Cidade do sheng de Jiangxi, China, situada en medio das montañas Wu-kung Shan, á beira das augas superiores do Lu Shui (425.579 h [1990]).

PERSOEIRO

Poeta e novelista portugués. Coñecido como Vitorino Nemésio, doutorouse en Filoloxía Románica na Universidade de Letras de Lisboa, da que tamén foi reitor. Creador da Revista de Portugal (1937), en que apareceron destacadas figuras modernistas e vangardistas, foi director do xornal O Dia (1975). A súa primeira obra poética foi Canto Matinal (1916). O recordo das Açores e a memoria da infancia son os dous polos que centran a súa poesía, especialmente no libro Nem toda a noite a vida (1950). Destacado ensaísta e investigador, explorou o mundo do conto en Paço do Milhafre (1924) e a novela en A casa fechada (1937) e Mau tempo no canal (1944). Recibiu o Premio Nacional de Literatura de Portugal (1965) e o Premio Montaigne (1973).

PERSOEIRO

Pintor portugués. Na década de 1950 instalouse en Múnic e colaborou na formación do grupo KWY, xunto a outros artistas portugueses asentados en París. Comezou cunha pintura de corte expresionista, caracterizada polo lirismo e a violencia cromática e evolucionou cara a propostas poscubistas. Na década de 1970 aproximouse á linguaxe conceptual a través dos seus proxectos-arte. Da súa obra destaca a serie dos Príncipes de Portugal (1968-1970) e O astronauta e o planeta cósmico (1973).