"URA" (Contén)

1. Sorte contraria.

2. Acontecemento ou situación que causa dor, pena ou aflición.

1. Que sofre desventura ou vive nunha situación desgraciada da que non é capaz de saír.

2. Que ten ou implica mala sorte.

ILLAS

Arquipélago do Océano Pacífico, situado fronte ás costas de Chile, formado polas illas San Félix e San Ambrosio.

GALICIA

Pintor, ilustrador, cartelista, escenógrafo, muralista, decorador, poeta e escritor. Irmán de Dolores, Indalecio e Ramiro Díaz Baliño e pai de Isaac Díaz Pardo, viviu na Coruña e en 1905, pensionado pola Deputación da Coruña, trasladouse a Madrid, pero ao non chegar a axuda prometida traballou nun taller de escenografía e regresou á Coruña onde ingresou na Escola de Artes e Oficios. En 1908 fixo unha nova viaxe a Madrid e, contratado polo ministerio de Gracia e Xustiza, estudiou escenografía. Traballou coa compañía lírica de Vives, Lleó y Güell e viaxou por España e Europa. En 1909 presentouse á Exposición Regional de Santiago de Compostela cuns bosquexos escenográficos cos que acadou a Medalla de Ouro. Foi delineante interino de obras provinciais da Deputación da Coruña (1910-1920). En 1916 iniciou a súa relación profesional con Isaac Fraga e en 1920 trasladouse a Santiago de Compostela onde estableceu o taller de escenografía da Empresa de Espectáculos Fraga (1920-1924) coa que se trasladou...

PERSOEIRO

Franciscano. Vicedirector do xornal El Eco Franciscano e director da revista Ciencia y Virtud. Director das escolas franciscanas de Afonso XIII en Tánxer, publicou, entre outras obras, Compendio de la geografía físico-política de Marruecos (1912) e Historia de Tánger durante la dominación portuguesa (1932).

1. Sistema de goberno que se define pola concentración, legal ou ilegal, de todos os poderes políticos e o seu exercicio absoluto nas mans dun goberno persoal ou colexiado. O goberno, que normalmente conta co apoio da oligarquía dominante, reprime as organizacións políticas, censura a prensa e mantén a orde social por medio a forza militar ou policial. Os primeiros réximes ditatoriais coñecidos apareceron en Grecia, pero foi en Roma onde xurdiu o termo para designar o goberno dun maxistrado supremo, nomeado polos cónsules coa aprobación dos comicios curiados e do Senado, para que gobernase como soberano absoluto en situacións de perigo. Os ditadores posuían diferentes características e atribucións en función do seu nomeamento e o seu mandato limitábase a seis meses. O Emperador Marco Aurelio suprimiu esta institución. Durante a Idade Media a figura do ditador achegouse a un modelo tiránico e non foi ata a Revolución Francesa cando se considera que apareceu a primeira das ditaduras modernas,...

2. Réxime político formado pola alianza da clase obreira, os campesiños e a pequena burguesía urbana, baixo a dirección política da clase obreira. Instaurouse na República Popular China.

3. Réxime político propio da transición da sociedade capitalista á sociedade comunista, definido por Marx en 1852 e recollido por Lenin en Estado e a revolución (1917). Defínese como unha nova forma de Estado democrático para os proletarios e ditatorial fronte á burguesía, que ten por obxectivo unha sociedade sen clases e, polo tanto, sen Estado.

1. Acción e efecto de dobrar ou dobrarse.

2. Sinal que queda no lugar por onde algo foi dobrado.

GALICIA

Astrónomo. Estudiou matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela, universidade na que tamén realizou o doutoramento en Astronomía. Profesor de astronomía e matemáticas na Universidad de Zaragoza (1973-1981) e, dende 1981, na universidade compostelá, centrou o seu labor investigador no estudo dos sistemas estelares múltiples. Director do Observatorio Astronómico Ramón María Aller da Universidade de Santiago de Compostela (1983), é o impulsor da construción do Observatorio Astronómico de Monte Faro. Participou en numerosos congresos de astronomía e astrofísica e é autor de máis de 50 artigos científicos, difundidos en publicacións de ámbito nacional e internacional, e coautor, xunto con A. Elipe, do libro Astronomía: 280 problemas resueltos (1983). Dende novembro de 1985 é membro da Unión Astronómica Internacional (UAI).

PERSOEIRO

Arquitecto, fillo e colaborador de Lluís Domènech i Montaner. Foi catedrático da Escola d’Arquitectura de Barcelona (1920-1950). Arquitecto director da Exposición Internacional de Barcelona de 1929, foi coautor do Palau Nacional e do estadio de Montjuïc.

PERSOEIRO

Pintor e gravador. Formado na Escola de Bells Oficis de la Mancomunitat, pertenceu á Agrupació Courbet (1918-1919). Admirador de Cézanne, mantivo unha preocupación constante pola estrutura. Durante a súa estancia en París (1922-1927), achegouse ao cubismo e enriqueceu o colorido. Residiu en Bretaña (1927-1929), e entre 1929 e 1931 a súa pintura pasou por unha etapa espectral. Regresou a Barcelona (1931-1939) onde cultivou un realismo social que idealizaba o ocio dos obreiros. Despois da Guerra Civil, estivo un tempo na Arxentina e en 1951 estableceuse en São Paulo. Entre as súas obras destaca Homes a la taverna (Homes na taberna, 1920), coñecido tamén como Els Jugadors (Os xogadores). Foi colaborador gráfico de Almanac de La Revista, L’Amic de les Arts e Quaderns de Poesia.

GALICIA

Comerciante e militar. Embarcou en Cádiz con destino a Montevideo e trasladouse a Bos Aires, onde se estableceu como comerciante. Durante o ataque dos ingleses á cidade (1806), enrolouse no Tercio de Gallegos e foi nomeado tenente da Compañía de Granaderos. Foi capitán (1807) e membro do cabido de Bos Aires (1808). A Junta Superior del Reino confirmouno no cargo o 13 de setembro de 1809, pero foi cesado o 17 de outubro de 1810 e desterrado a Ranchos. Logo da independencia, volveu a Bos Aires e dende 1821 continuou coa súa actividade comercial.

1. Propiedade e dominio señorial.

2. Dereito que se lle pagaba ao señor.

3. Terra que o señor reservaba para a súa explotación directa cando cedía un feudo.