"ROM" (Contén)

GALICIA

Xesuíta e escritor. Foi director das Escolas Dominicais de Santiago. Realizou estudios sobre historia e arte de Galicia e a lingua galega. No campo da arqueoloxía e da historia publicou diversos estudios en Boletín de la Real Academia Gallega. No eido da lingua galega é autor de “El gallego y el latín” no Boletín da Comisión de Monumentos de Ourense e de Sobor do antiguo linguaxe do pobo gallego, e no da teoloxía, escribiu Inferno e gloria. Recibiu un galardón nun certame literario celebrado en Vigo en 1916. Membro da Real Academia Gallega.

PERSOEIRO

Arquitecto. Dende 1984 forma equipo con Salvador Fraga Rivas e Manuel Portolés Sanjuán, cos que realizou, entre outras obras, a remodelación do Auditorio ao aire libre do Parque de Castrelos de Vigo (1997), a xerencia de urbanismo do concello de Vigo (1997) e a remodelación arquitectónica do Museo de Arte Contemporánea (MARCO) (1998-2002). Entre outros galardóns, recibiu o Premio Joseph Lluís Sert polas actuacións no litoral da ría de Vigo (1986).

1. Relativo ou pertencente aos gasteromicetos.

2. Fungo do grupo dos gasteromicetos.

3. Grupo de basidiomicetos con corpos esporíferos máis ou menos indehiscentes, que constan de peridio e de gleba. Crecen saprófitos en solos ricos en materia orgánica.

PERSOEIRO

Compositor e director. Foi un dos creadores da zarzuela moderna e estreou, entre outras, La mensajera (1849),   Juramento (1858), Catalina (1854) e La conquista de Madrid (1863).

FILOSOFOS

Filósofo escolástico. Membro da orde dos eremitas de santo Agostiño e xeneral da orde en 1292. Posiblemente foi discípulo de san Tomé de Aquino (1269-1272). Caracterizouse polos seus ataques aos pensadores árabes e xudeus e por afirmar que a alma individual tiña unha pluralidade de formas coñecidas. Das súas obras destacan De regimine principum e Errores Philosophorum.

GALICIA

Arquitecto. Foi profesor de teoría e historia da arte, e de construción xeral e técnica industrial na Escola de Artes e Industriais de Vigo, onde acadou a cátedra de Álxebra Superior e Xeometría Analítica (1904). Foi arquitecto director das obras do Empréstito de Vigo (1900-1905) e realizou o Mercado-peixería da Laxe (1900), o Mercado da praza do Progreso (1901), a dársena do Berbés (1901) e o Mercado de Contratación do Peixe (1902). Aínda que mostra ás veces certos elementos modernistas, a súa obra inscríbese no historicismo e no eclecticismo. Centrouse fundamentalmente no debuxo. Realizou, entre outras obras, unha casa na rúa Carral, pertencente á súa familia, cunha fachada simétrica con planta baixa e tres andares, e a casa para María Francisca Alfaya na mesma rúa (1901), na que Xenaro de la Fuente Domínguez engadiu un terceiro andar. Asinou o proxecto do Edificio Simeón en 1906, aínda que quen o rematou foi o seu irmán Manuel.

GALICIA

Arquitecto. En 1898 creou en Vigo unha academia de debuxo e comezou a realizar esculturas e os primeiros proxectos arquitectónicos, que asumiron as novas tendencias modernistas, lonxe do clasicisismo e historicismo. En 1913 viaxou a Bos Aires e, logo, trasladouse a Madrid, onde finalizou os seus estudios de arquitectura (1914-1916) e obtivo o título (1917). Nos comezos da súa carreira os seus proxectos, ao carecer de titulación, foron asinados por outros arquitectos. En 1906 o seu irmán Bieito, enfermo desde 1905, asinou o proxecto do Edificio Simeón de Vigo. As características construtivas e decorativas sinálano como o seu autor; os elementos decorativos e un amplo repertorio de formas animais e vexetais son modernistas, como tamén o é o emprego combinado de pedra e ferro. En 1910 realizou a casa para Enrique Mülder na avenida de Montero Ríos (1910), caracterizada pola cúpula en forma de ovo, revestida de placa cerámica, que ten como remate; e en 1912 Luís Vidal y Tuasón asinou o proxecto...

1. Relativo ou pertencente a Grecia e a Roma.

2. Aplícase ao período da historia, da arte e da literatura grega baixo o dominio do Imperio Romano, entre o 146 a C e o s V d C.

3. Modalidade de loita na que só se empregan técnicas e apresamentos feitos por enriba da cadeira e na que non se poden utilizar as pernas para puntuar.

4. Mundo clásico que xurdiu da mestura das culturas grega e romana.

PERSOEIRO

Político e diplomático soviético. Embaixador en Washington (1943), participou nas conferencias de Yalta e Potsdam e foi delegado da URSS no Consello de Seguridade da ONU (1946-1948). Membro do Comité Central do PCUS desde 1956 e do Politburó en 1973, ocupou a carteira de Asuntos Exteriores entre 1957-1985 e a presidencia da URSS entre 1985-1988.

PERSOEIRO

Teólogo e filósofo italiano. Ordenado sacerdote (1910), trasladouse a Alemaña onde se formou nas universidades de Tübingen e Friburgo, e foi profesor de filosofía da relixión en Berlín (1923-1939), Breslau (1945-1949) e Múnic (1949-1962). Fundador do Instituto Litúrxico de Tréveris, rexeitou o nomeamento de cardeal en 1965. Foi o máximo representante do catolicismo cultural alemán. Das súas obras destacan Vom Geist der Liturgie (Do espírito da liturxia, 1968), Der Herr (O señor, 1937) e Vom Sinn der Kirche (Do sentido da Igrexa, 1922). Recibiu en 1961 o Premio Erasmo.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Jaén, Andalucía, drenado polo río Guadiel (2.738 h [2001]). Está situado ao N de Linares. Predominan as oliveiras e os cereais. Ten xacementos de ferro e de sulfuro de chumbo. Foi fundado en 1767 por Carlos III con colonos alemáns e suízos. Do seu patrimonio cultural destacan unha vila romana en La Venta, a igrexa da Inmaculada Concepción (s XVIII), a confraría de Labradores (s XVIII) e o palacio do Intendente (s XVIII).

PERSOEIRO

Escritor e historiador cinematográfico. Autor de diversas obras sobre os medios de comunicación audiovisual: La televisión (1965), Historia del cine (1969), McCarthy, la caza de brujas (1970), El lenguaje de los cómics (1972), Comunicación y cultura de masas (1977) ou 100 años de cine (1982). Codirixiu, con Vicente Aranda, a película Brillante porvenir. En 1990 foi nomeado presidente da Asociación Española de Historiadores de Cine. Foi guionista de Espérame en el cielo (1987) e El llarg hivern (1991). Foi galardoado co Premi de Cinematografia da la Generalitat de Catalunya.

PERSOEIRO

Escultor. Formouse na Escola de la Llotja e traballou en Santa Maria del Mar (1772) e na igrexa da Mercè (1775). Das súas obras destaca El entierro de Sansón (1777), realizado para la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, e as figuras alegóricas do Comerç e a Indústria na escaleira de la Llotja.