"Red" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor italiano. Estudou no conservatorio de Santa Cecilia de Roma, onde foi profesor desde 1939. Despois dun primeiro período neoclásico, abandonou a tonalidade cun Magnificat (1940) e Coro di morti (1941), e adoptou o método dodecatónico. É autor da música do filme Riso amaro (1949).

PERSOEIRO

Compositor neerlandés. Dirixiu o conservatorio de Rotterdam (1930-1947) e, influído por Fauré, Debussy e Mahler, a súa obra musical evolucionou cara á atonalidade propia da escola de Viena. Compuxo, entre outras, as óperas Halewijn (1933) e Merlijn (1946), tres sinfonías, un Concerto para piano e orquestra e música de cámara.

1. Lugar onde está a podrecer materia orgánica.

2. Espazo reservado nos cemiterios para colocar os cadáveres antes de soterralos.

MONTES

Monte situado na parroquia de Lodoselo (Sarreaus). O seu cumio acada os 630 m de altitude.

PERSOEIRO

Pintor. Colaborou, xunto co seu irmán Evangelista da Preda, e con Leonardo da Vinci na realización da Vergine delle rocce. Pintor da corte dos Sforza desde 1482, destacou como retratista. Das súas obras salientan Massimiliano I (1502), Bianca María Sforza e Ritratto di gentiluomo.

1. Que ou quen precedeu a outra persoa nalgún cargo, oficio ou función.

2. Que ou quen viviu nunha época anterior.

1. Acción e efecto de predestinar.

2. Predeterminación por parte de Deus relativa aos que serán ou son salvados ou condenados. Xurdiu en explícita controversia co pelaxianismo e foi enunciada primeiro por santo Agostiño, de maneira que a liberdade e responsabilidade humanas aparecen cuestionadas. A disputa de auxilis que se desenvolveu nos ss XVI e XVII tivo como obxecto a compaxinación desta liberdade humana coa soberanía de Deus no outorgamento da graza da salvación.

1. de predestinar.

2. Que está previamente destinado a algo.

3. Aplícase á persoa destinada por Deus á salvación ou á condenación. Emprégase xeralmente, dunha maneira case exclusiva, no seu sentido positivo de elixido para a salvación.

1. Decidir previamente o futuro ou o destino de algo ou de alguén.

2. Predeterminar Deus a salvación ou a condenación de alguén.

1. Acción e efecto de predeterminar.

2. Presciencia e decisión previa, por parte de Deus, de concorrer na realización dos feitos que integran o proceso do mundo e da historia e, máis particularmente, dos actos libres do home mediante os que este decide a súa salvación ou condena. Interpretouse de diversas maneiras na escolástica, tanto a partir dunha presciencia ou dunha ciencia mediana, como a partir dunha premonición física ou dun concurso simultáneo. Con todo, non deixa resoltos os problemas da liberdade do home e da última responsabilidade deste na decisión do seu propio destino.

1. Establecer ou determinar algo por adiantado.

2. Determinar Deus por adiantado no acto da predeterminación.

1. Relativo ou pertencente ao predeterminismo.

2. Seguidor do predeterminismo.

1. Sermón, especialmente a homilía da misa.

2. Palabras coas que se exhorta ou reprende a alguén.