"Ain" (Contén)

1. Que é fino, sutil ou delicado.

2. Que florece antes de tempo.

PERSOEIRO

Poeta francés. A súa obra poética é unha das máximas manifestacións do lirismo contemporáneo. O seu primeiro libro, Poèmes saturniens (1866), baixo a influencia de Baudelaire, manifesta unha crise moral que se acentuou co tempo, ata que pareceu encontrar o equilibrio ao casar (1870). Fêtes galantes (1869) e La bonne chanson (1870) son obras deste período de felicidade, que non sobreviviu á guerra e á Comuna. Despois de ser mobilizado volveu á bebida e perdeu o traballo, e coa chegada a París de A. Rimbaud (1871) consumou a disolución do seu matrimonio. Despois dunhas relación tempestuosas, disparou contra Rimbaud, e xa no cárcere escribiu o volume Romances sans paroles (1874), onde revelou unha poética nova baseada na música do verso. Publicou Sagesse (1881) e Jadis et naguère (1885), que conteñen algúns dos seus máis destacados poemas.

RIOS

Río de Bretaña (225 km). Nace nos outeiros do baixo Maine (Francia), preto de Juvigné. Desemboca no Atlántico, ao SL da badía de Kiberen (Quiberon).

GALICIA

Articulista. De nome Damián Álvarez Villa­laín, dirixiu a Fundación Casares (2003-2005) e desde 2006 é asesor do presidente da Xunta de Galicia na área de cultura. Coor­dinador da comisión de teatro do Con­sello da Cultura Galega (desde 1998), ta­mén participou no consello reitor do Ins­­tituto Galego de Artes Escénicas e Teatrais (desde 1997). Foi xefe de prensa e publicacións do concello de Santiago (1988), director do Centro Dramático Gale­­go (1989-1991), presidente da Asociación Galega de Editores (1998-2000) e subdirector da Editorial Galaxia (1991-2002). Colabora en diversas publicacións periódicas, como Grial, Leer, Luzes de Galicia e A Nosa Terra. Realizou a dramaturxia de Um inimigo do povo (1997) para o Teatro do Noroeste.

PERSOEIRO

Avogado e escritor. Especializouse en lexislación sobre teatro e cine. Colaborou en ABC e Pueblo e escribiu Derecho cinematográfico español (1952) e Summa de legislación del espectáculo (1962); a peza teatral Las luciérnagas (1963) e libros de ensaio e narrativa, como La España de la postguerra, de camisa vieja a chaqueta nueva (1976), Al tercer año resucitó (1978), La chapuza nacional (1990),   Los rojos no usaban sombrero (1995) e Los pasos contados (2002).

1. Relativo ou pertencente ao xainismo ou aos seus seguidores.

2. Membro do xainismo.