"ISM" (Contén)

endomorfismo.

Fenómeno polo que a rede hidrográfica dunha rexión non desemboca ao nivel da base xeral oceánica. As augas superficiais desaugan nos sectores máis deprimidos e forman lagos e pantanos de diferente extensión. Débese fundamentalmente á aridez climática (carencia de precipitacións e forte evaporación), pero pódese formar tamén polo relevo (cubetas pechadas) e pola natureza do terreo (infiltracións ou impermeabilidade). As rexións endorreicas son case sempre lugares cun índice de pluviosidade moi baixo, sen alcanzar, non obstante, as características das zonas desérticas, totalmente desprovistas dunha conca hidrográfica. Entre as principais áreas endorreicas destacan as da cubeta iraniana e a de Uighur Zizhiqu do Mar Caspio, do mar de Aral, do lago Balkhas e do Mar Morto no continente asiático; as do lago Txad, do lago Rodolfo, e as rexións de pantanos de Okavango, no continente africano; as grandes concas pechadas norteamericanas de Nevada e Utah, no continente americano; a conca superior do...

Teoría desenvolvida polo químico F. W. Ostwald a finais do s XIX que establece que todas as propiedades da materia e incluso os fenómenos psíquicos son formas especiais de enerxía, que se poden reducir a unha especie básica denominada enerxía absoluta.

Cultivo do ensaio literario.

enxebreza.

Teoría que considera os procesos nerviosos como elemento esencial, en detrimento da consciencia, fenómeno accesorio e ineficaz.

Relación interespecífica na que o hospedeiro non resulta prexudicado polo epífito, que se limita a utilizalo como soporte. Hai especies epífitas na maioría dos grupos vexetais autótrofos e son frecuentes entre os mofos, os liques ou os fentos. Os epífitos vasculares son propios das selvas pluviais.

Fenómeno polo que un composto con máis dun átomo de carbono asimétrico se converte nun diastereoisómero opticamente inactivo de maneira selectiva, en función do centro de asimetría que teña un átomo de hidróxeno e sexa adxacente a un grupo carbonilo, a través dun proceso de enolización. O resultado é a transformación parcial da substancia orixinal a no seu isómero c, que se denomina epímero do primeiro composto.

Morfismo epixectivo.

Corrente teolóxica que acentúa o papel do episcopado dentro da estrutura eclesial. Iniciado no s XV e ligado ao concilianismo, foi defendida polos bispos españois no Concilio de Trento. Rexeitado polo Concilio Vaticano I, que definiu a supremacía do papa, o episcopalismo constitúe as raíces da teoloxía da colexialidade.

Siloxismo que ten como premisa a conclusión dun siloxismo anterior.

Xénero da arte circense que consiste en manter en equilibrio diversos obxectos ou o propio corpo, normalmente en situacións anómalas ou de inestabilidade complexa. Cómpre destacar o equilibrio corporal con obxectos, como no caso do uso de zancos, recurso moi empregado no teatro de rúa.

Movemento ideolóxico derivado do pensamento de Erasmo de Rotterdam. De carácter humanista, distinguíronse o erasmismo filolóxico e o teolóxico. O erasmismo teolóxico inseriuse noutras correntes espirituais paralelas, no espiritualismo medieval persistente nos alumeados, no reformismo savonaroliano e nos primeiros cenáculos luteranos. Difundiuse a través do Colexio Trilingüe de Louvain e dos erasmistas moderados da facultade de Teoloxía como M. van Dorp e Adrián de Utrecht. En Alemaña, adoptárono algúns partidarios de M. Lutero, como U. von Hutten, J. Reuchlin, L. C. Melanchton, E. Wimpfeling e G. Witzel. Os erasmistas ingleses, entre eles T. Wolsey, tamén adoptaron a súa relixiosidade renovadora. En Francia, o cenáculo erasmista de Meaux, ao redor do bispo G. Briçonnet, decantouse cara a un evanxelismo independente, representado por L. d’Étaples, e cara ao protestantismo, da man de G. Farel e L. de Berquin. En Italia, centrouse en Nápoles, no cenáculo de Juan de Valdés e derivou cara á...

Forma de vida relixiosa que levaban algúns cristiáns que dedicaban a súa vida á oración e ao retiro en soidade. Xurdiu no s III e o primeiro eremita coñecido foi san Paulo de Tebas. O seu seguidor Antón encargouse de propagar o eremitismo como modo de vida no Alto Exipto, e de alí estendeuse a Oriente. Santo Hilario propagouno por Palestina e san Gregorio de Nacianzo e san Basilio o Grande implantárono na Capadocia. Máis tarde foi substituído polo cenobitismo que fundara Pacomio en Exipto. Santo Anastasio, san Xerome, san Rufino, san Casiano de Marseille e san Bieito de Nursia espallárono despois por Occidente, onde a partir dos ss XII e XIII os eremitas se agruparon en ordes relixiosas, como a de san Paulo ou santo Agostiño, aínda que moitos eremitas permaneceron coa súa vida de oración de xeito independente.

Intoxicación producida por fungos do xénero Claviceps, normalmente por mor da inxestión de fariña de centeo afectada polo cornizó ou por fármacos obtidos deste fungo, como a ergotamina.