"URA" (Contén)

GALICIA

Compositor. Profesor numerario do Conservatorio Superior de Música da Coruña, estudiou nos conservatorios superiores da Coruña e Vigo, e dende 1997 é asesor técnico da consellería de Educación da Xunta de Galicia. Socio fundador e directivo da Asociación Galega de Compositores, é autor de publicacións didácticas de linguaxe musical e piano, amais dun monográfico sobre a obra do seu mestre Roxelio Groba. Colaborador na Revista Galega de Ensino e crítico musical en La Voz de Galicia, en 1986 gravou a música para a produción do Centro Dramático Galego de A noite vai coma un río. Na súa traxectoria profesional dedicou especial atención á transcrición de pezas de distinta autoría, sobre todo para quinteto de metais, escribiu obras sobre temas de P. Sorozábal (Variaciones sobre un tema de Pablo Sorozábal, 1990 e 1993) e de A. Gaos (Variaciones sobre “Rosa de abril”, 1997) e diversos lieder sobre textos de F. Pessoa (Estou só, 1985), G. Diego...

GALICIA

Profesor. Como docente tivo varios destinos, entre os que cómpre destacar a Escola Normal de Santiago, a Escuela Normal de Palencia, a Escola Normal de Pontevedra, onde desempeñou o cargo de secretario (1894-1897) e de director interino (1897-1899), a Escola Normal de Ourense, onde foi director (1899-1901), e o Instituto de Pontevedra. Dirixiu a revista da Asociación de Maestros de Pontevedra, Crónica de la Asamblea Pedagógica y Exposición Escolar (1894), e presidiu a Asociación Pedagógica de Pontevedra e a Asociación Provincial de el Magisterio de Primera Enseñanza de Ourense. É autor de Elementos de Geografía: para uso de los aspirantes a la carrera de magisterio de la enseñanza (1898), Estados nuevos y estados modificados de Europa, después de la Gran Guerra e Atlas de ejercicios gráficos de Geografía de España.

PERSOEIRO

Político. Estudiou nas universidades de Columbia e Wisconsin. Traballou no Banco Interamericano de Desarrollo nos anos sesenta e foi alcalde de Quito (1970-1978). Presidiu o Banco Ecuatoriano Nacional de la Vivienda y Junta Nacional de la Vivienda. En 1992 accedeu á presidencia de Ecuador á fronte da Unión Republicana (UR). Emprendeu un programa económico neoliberal e austero, afrontou un conflito armado con Perú no Alto Amazonas e viuse afectado polo escándalo da apropiación de fondos do vicepresidente Alberto Dahik. Participou no IX Cumio do Grupo de Río (4 e 5 de setembro de 1995), onde os presidentes do hemisferio definiron o establecemento dunha área de libre comercio común para o 2005. En 1998 foi elixido deputado nacional.

GALICIA

Político e industrial. Foi alcalde da Pobra do Caramiñal por Unión de Centro Democrático (1972-1977, 1979-1983) e por Coalición Progresista Galega (1983-1990). Ocupou tamén os cargos de deputado provincial pola Coruña, pola UCD (1979-1983) e por CPG (1983-1987); e de deputado do Parlamento galego, polo Partido Popular, na terceira lexislatura (1989-1993), na que formou parte, entre outras comisións, das de Obras Públicas, Sanidade, Política Social e Emprego.

PERSOEIRO

Xurista e político. Avogado da Real Audiencia e xuíz de Tui (1805). Representante do liberalismo moderado, en 1810 foi rexedor e deputado por Tui.

PERSOEIRO

Actor. Co grupo de Teatro Minerva participou en espectáculos a partir de obras de Eugène Ionesco, Jean-Baptiste Poquelin Molière ou Federico García Lorca. Participou tamén co grupo Teatro Galileo en diferentes espectáculos, como O xardín dos contos (1993); Trasnos (1995), baseado en textos de Rafael Dieste; Nenerías (1996); ou Descubrir a lectura (1994). Para televisión destacou o seu papel protagonista en A familia Pita e Galicia Exprés. No terreo do cine participou nas longametraxes Nena (1998), de Xavier Bermúdez; Sei quén es (2000), de Patricia Ferreira; ou O lapis do carpinteiro (2001), de Antón Reixa.

PERSOEIRO

Xurisconsulto e político. Foi catedrático de Dereito Romano e de Dereito Mercantil na Universitat de Barcelona. Como vogal da Comisión Xeral de Codificación redactou a Memoria acerca de las instituciones del derecho civil de Cataluña (1883), alegato básico do ordenamento legal catalán. Foi deputado provincial (1856-1862), deputado a cortes, senador electivo e vitalicio. En 1899, no goberno presidido por Silvela, rexentou a carteira de Gracia e Xustiza. Entre as súas obras destacan Consideraciones sobre la historia de la ciencia del derecho (1863) e La escuela jurídica catalana (1891).

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Durancamps, foi discípulo de Joaquín Mir. Viaxou a Italia (1923) e instalouse en París (1926-1938), onde coñeceu a Picasso e Utrillo. A súa pintura evolucionou dende o impresionismo ao realismo. Cun debuxo sólido, as súas obras destacan polos contrastes de luces e sombras. Cultivou o bodegón, onde se achegou ao hiperrealismo, as paisaxes ao óleo e o tema taurino. Participou en diversas exposicións, entre outros lugares, en Barcelona, Madrid, Londres, Philadelphia e Bos Aires. A súa obra está presente, entre outras coleccións, na Galería Pitti de Florencia e na Colección Caixanova. En 1920 gañou a Medalla de Honra no concurso de Marsiera.

PERSOEIRO

Médico. Durante a Guerra Civil española organizou os servicios de transfusión de sangue do exército republicano e foi o pioneiro en levar á práctica os coñecementos científicos da época sobre a extracción, a tipificación, a conservación e o transporte do sangue. Durante a Segunda Guerra Mundial asesorou os servicios de transfusión de sangue do bando aliado. Investigou a orixe dos eritrocitos e do epitelio da mucosa gástrica.

PERSOEIRO

Avogado e político. Profesor na Universitat de Lleida, traballou como avogado laboralista. Ingresou na Unió Democràtica de Catalunya (UDC) en 1974 e presidiu o Comité de Goberno entre 1982 e 1984, e a partir de 1987. Deputado de Convergéncia i Unió (CiU) no Congreso en diversas lexislaturas (1982, 1986 e 1989), foi tamén deputado no Parlamento Europeo (1986-1987), vicepresidente da Internacional Demócrata Cristiana (1993-1998), e dende 1992, deputado no Parlamento de Catalunya. Foi conselleiro de Governació i Relacions Institucionals (1999-2001).

PERSOEIRO

Arquitecto. Discípulo de Francesc Galí, formouse na Escola Tècnica Superior d’Arquitectura de Barcelona (1926). Construíu, xunto con Pelai Martínez, o Palau de les Arts Gráfiques da Exposición Internacional de Barcelona (1929) e fixo o vestíbulo da Estació de França. En 1933 asociouse ao Grup d’Arquitectes e Técnics Catalans per al Progrés de l’Arquitectura Contemporània (GATCPAC). Realizou, entre outras obras, a casa Espona (1934-1935) e a casa Cardenal (1935-1940), rematou a igrexa de Montserrat en Barcelona e restaurou a sala capitular do mosteiro de Sant Joan de les Abadesses (1948-1963).

PERSOEIRO

Historiador, arquivista e arqueólogo. Licenciouse en Letras en Barcelona e doutorouse en Dereito en Madrid. Colaborador na constitución do servizo de investigacións arqueolóxicas do Institut d’Estudis Catalans dende 1912, traballou en Cervera, onde iniciou o museo comarcal (1914) e organizou o arquivo. En 1917 incorporouse ao arquivo municipal de Barcelona dende o que impulsou as escavacións arqueolóxicas na parte antiga da cidade e o Arxiu Històric de la Ciutat. Foi o primeiro director do Centre d’Estudis d’Etnografia Peninsular. Entre as súas obras destacan Llibre de Cervera (Libro de Cervera, 1972), Barcelona i la seva història (Barcelona e a súa historia, 1972-1975), Pels camins de la història (Polos camiños da arte, 1973) e o volume Escultura gótica da colección Ars Hispaniae: Historia del Arte Hispánico, realizado con J. Ainaud (1956). Presidiu a Acadèmia de Bones Letres (1961-1963).

PERSOEIRO

Realizador e produtor cinematográfico. Foi un dos creadores da Escola de Barcelona. Dirixiu Cada vez que... (1967) e Liberxina 90 (1970), pero os problemas coa censura fixéronlle abandonar a realización e entón exerceu tarefas de produción. Foi fundador do Instituto de Cine Catalán.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Entre 1906 e 1909 fundou o boletín València Nova e os semanarios O Crit de la Pàtria e Renaiximent; promoveu e dirixiu o Diario de Sabadell (1910). En Barcelona dirixiu La Publicidad e en València fundou a revista La República de les Lletres (1934). A súa poesía recompilouse en Himnes i poemes (Himnos e poemas, 1916), Cançons valencianes (Cancións valencianas, 1929) e Guerra, vitòria, demà (Guerra, vitoria, mañá, 1938).

PERSOEIRO

Político, avogado e xornalista. Licenciouse en Dereito na Universitat de Barcelona e doutorouse en Madrid (1891). Foi un activo político do movemento catalanista e militou en diversos partidos deste signo. Nomeado secretario da Lliga Regionalista (1901), foi concelleiro en Barcelona (1906-1910, 1916-1920, 1934-1936), senador (1919, 1920 e 1923) e deputado do Parlamento catalán (1932). Entre as súas obras destaca Regionalisme i federalisme (1905) e Unitat d’Europa, unitat del mon (1953).

PERSOEIRO

Escritor, investigador e director de audiovisuais. Diplomado en Maxisterio e licenciado en Ciencias da Educación. Traballou no eido educativo como técnico en planificación educativa e dende 1972 dedicouse aos estudios históricos e sociolóxicos. Recibiu unha bolsa da Universidad de Madrid e outra do Instituto Nacional de Perspectiva y Desarrollo Económico. As súas investigacións centráronse no estudo da sociedade galega, do agrarismo e dos poderes locais. Colaborou, entre outras publicacións, en A Nosa Terra, Boletín da Real Academia Galega, Estudios de Historia Social, Triunfo, Tiempo de Historia e La Voz de Galicia. No eido audiovisual, dirixiu, produciu e escribiu o guión dos vídeos Republicanismo histórico coruñés: 1868-1936 (2001?) e Triunfo y tragedia de los Casares: de La Coruña al escenario universal (2001?). Entre as súas obras destacan Agrarios del minifundio: la prensa agraria, 1900-1912 (1975), Agrarismo...

GALICIA

Teólogo e escritor. Formouse no seminario de San Pablo de Cuenca e ordenouse sacerdote en 1943. Doutorouse en Teoloxía en Roma coa tese Miguel de Palacios, un gran teólogo desconocido, e en Filosofía e Letras na Universidad Complutense de Madrid coa tese El sustrato teológico en los escritos de Graham Greene. Foi profesor de teoloxía en Cuenca e Londres, e dende 1973 profesor de literatura inglesa na Universidad Complutense. Entre as súas obras destacan La crisis del sacerdote en Graham Greene (1974), Estudios sobre “El poder y la gloria” de Graham Greene (1981) e Graham Greene: amigo y hermano (1998).

PERSOEIRO

Mariño. Participou na toma de Guetaria, Zaráuz e Bermeo (1838) polo que foi nomeado alférez. En 1841 marchou a La Habana, onde se ocupou da instrución de gardamariñas ata 1852, ano no que volveu a Ferrol como xefe interino do Arsenal. Ascendeu a capitán de fragata (1857) e foi nomeado xefe do arsenal de Cavite. En 1859 designárono comandante en comisión do Tercio Naval de Vigo e, ao ano seguinte, ascendeu a coronel de infantería. Nomeado comandante da provincia de Barcelona (1868), foi designado contraalmirante ao ano seguinte. Ministro de Mariña (1875-1879), ocupou o cargo de comandante xeral do porto de Filipinas. Foi condecorado coas cruces ao Mérito Militar e a Laureada de San Fernando, e nomeado cabaleiro das ordes de Carlos III e de san Hermenexildo.

GALICIA

Matemático. Iniciou a súa carreira militar na Academia de Artillería (1869-1873), pero tivo que abandonala por problemas de saúde cando xa acadara o grao de comandante. Dedicouse ao ensino das matemáticas e dirixiu un colexio preparatorio para o ingreso no exército e na Escuela General de Ingenieros y Arquitectos. Investigou no campo das matemáticas e realizou numerosos traballos que publicou en diferentes revistas, como Gaceta de Matemáticas, El Progreso Matemático, Science, Archiv des Mathematik und Physik e Journal des Mathematiques. Foi membro da Real Academia de Ciencias e da Real Academia Galega, e profesor honorario do Real Instituto de Lisboa e da Universidade Libre de Tempio (Sardeña).

GALICIA

Óptico. Licenciouse en Ciencias Físicas e Exactas na Universidad de Madrid en 1934 e doutorouse, xa rematada a Guerra Civil, na mesma universidade en 1943. En 1945 obtivo a cátedra de Óptica. Desenvolveu de forma simultánea a docencia e a investigación, que centrou na termoloxía, na electricidade, no magnetismo e nas estruturas cristalinas. Descubriu, xunto con J. M. Otero Navascués, a miopía e a presbicia nocturnas. Foi director xeral de Enseñanzas Técnicas, director do Instituto de Estudios Nucleares, presidente da Real Sociedad Española de Física y Química, cofundador e vicepresidente da Junta de Energía Nuclear, membro do Comité Científico Técnico da Comisión Nacional de Investigacion del Espacio e asesor do Instituto Nacional de Técnica Aeronáutica. Trala súa xubilación en 1983 dedicouse á elaboración do Vocabulario Técnico y Científico publicado pola Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales en 1990.