"qu" (Contén)

1. Acción e efecto de atacar.

2. 1. Conxunto de accións parciais por medio das que se avanza sobre a posición inimiga ata ocupala. O ataque comprende diversas fases que asolan obxectivos sucesivos. A pesar de que as situacións tácticas son múltiples, hai uns principios xerais de ataque: potencia na acción, concentración de medios, concentración de esforzos, unidade e coordinación de accións, simplificación dos procedementos, distribución dos medios e materialización da manobra.

   2. Toque de corneta ou de timbal co que se indicaba ás tropas o inicio do ataque.

   3. ataque e defensa arc

      Dise do xénero de obras polémicas ou poliorcéticas cultivadas polos enxeñeiros militares.

3. Acceso, polo xeral repentino, dunha doenza de carácter mental ou físico que se presenta bruscamente ou episodicamente.

4. Operación que pon ao descuberto a estrutura dos metais e aliaxes no microscopio, mediante unha reacción sobre as superficies destes, previamente pulidas, cun reactivo de efecto diferencial sobre os distintos cristais ou constituíntes dos metais.

5. 1. Na esgrima, acción dirixida para ferir o adversario.

   2. Na natación, inicio da tracción dos brazos.

   3. ...

PERSOEIRO

Compositor e violinista. Foi violín primeiro na Ópera de París (1728-1752). Escribiu óperas, ballets e unha gran cantidade de música instrumental.

PERSOEIRO

Escritor. Novelista de grande imaxinación e riqueza descritiva, publicou Le maître de Milan (O señor de Milán, 1950) e Les tombeaux ferment mal (As tumbas pechan mal, 1964). De entre a súa poesía hai que destacar Race des hommes (Raza de homes, 1937). O seu teatro, barroco e imaxinativo, denota influencias vangardistas: Le mal court (A mala curtametraxe, 1947), La fête noire (A festa negra, 1948) e Le cavalier seul (O cabaleiro solitario, 1958).

PERSOEIRO

Realizadora cinematográfica francesa. Comezou a súa carreira en 1933 como asistenta de dirección de Pabst, Delannoy e Ophüls. Dirixiu, entre outras, Les malheurs de Sophie (1945), Olivia (1951), Huis-clos (1954) e Le lis de la mer (1971).

PERSOEIRO

Cóengo e primeiro reitor do colexio fundado por Fonseca en Santiago de Compostela (1522). Foi nomeado administrador do Hospital Real en abril de 1521 sucedendo a Pedro de Aragón. Baixo a súa xestión unificáronse os cargos de administrador das rendas do Hospital e reitor do colexio, co que garantía a suficiente dotación orzamentaria e evitaba o desaloxo dos estudiantes.

1. Estado ou calidade do ente que se basta a si mesmo.

2. Situación teórica de economía autosuficiente respecto do exterior. Actualmente o termo resérvase para describir o obxectivo xenérico dunha serie de instrumentos de política económica aplicados en situacións de forte nacionalismo, ou diante daquelas prácticas defensivas da burguesía local ou dos seus grupos dominantes. A finalidade da autarquía como doutrina económica esixe o autoabastecemento en determinados produtos, o proteccionismo industrial e a supresión das importacións, medidas que foron frecuentemente empregadas como instrumentos dunha política de industrialización e desenvolvemento. A manifestación máis importante de autarquía aconteceu en relación aos fenómenos fascistas que acompañaron a crise do 1929, que acentuou as tendencias á autarquía como doutrina económica nunha serie de países. A autarquía no estado español transformouse no programa económico do goberno despois de 1939.

3. Estado do home que se basta por si mesmo, que constitúe a base da filosofía dos cínicos e que, máis tarde, tivo a súa continuación no pensamento estoico.

4. Calidade da organización política autosuficiente. A independencia da polis grega baseábase na autonomía ou facultade para autogobernarse, e na autarquía.

5. En Portugal, entidade local autónoma, auxiliar e descentralizada da administración pública que está suxeita a fiscalización e tutela do estado, posúe patrimonio e recursos propios e ten como fin executar servicios de carácter público ou do interese da colectividade. Segundo o artigo 238 da Constitução da República de 1976 poden ser entidades autárquicas as freguesías, os municipios e as rexións. Non obstante , na praxe, só son realmente autárquicos os municipios, ao non estar desenvolvida ata o de agora a administración nas outras escalas territoriais.

PERSOEIRO

Pintor francés de ascendencia flamenga. Formado en Flandres, chegou a París en 1721. Amigo e colaborador de Chardin, especializouse no retrato burgués. Ten obras expostas no Musée du Louvre, no Rijksmuseum de Amsterdam, en Montpellier e en Versalles.

GALICIA

Pintor, representante do Realismo paisaxístico luminoso e aéreo. Trasladouse a Madrid pero conservou o contacto con Galicia ao pasar todos os veráns na casa viguesa da Barxa. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1840-1850), onde foi alumno de Xenaro Pérez Villamil e de Esquivel, tendo por compañeiros entre outros a Federico Ruiz, Martín Rico e Castillo. No curso 1854-1855 abandonou a Academia, comezando unha serie de viaxes por España e Portugal que se transformaron na produción de numerosas obras e esbozos. Destas viaxes fixo 32 ilustracións para a revista El Museo Universal. En 1858 presentouse á Exposición Rexional de Santiago de Compostela con dous cadros á augada que representaban dúas vistas da ría de Vigo, na que obtivo a medalla de prata coa titulada A miña tristura. Viaxou por Francia, Inglaterra e Alemaña, e instalou o seu estudo de pintor de paisaxe en Portland (EE UU) en 1859. De regreso a Madrid, en 1861 presentouse cun fresco da Casa...

GALICIA

Profesor e diplomático. Estudiou na Escola Normal Central e foi rexente da Escola Práctica, director das Escolas Normais de Zaragoza e Córdoba, funcionario do Ministerio de Fomento e posteriormente, diplomático. Escribiu tratados e métodos de lecto-escritura, cadernos de prácticas e textos escolares de Xeografía e Pedagoxía. Publicou Elementos de Geografía para uso de los niños de las escuelas (1847), Elementos de Aritmética (1852), Tratado de lectura y escritura (1859) ou Método completo y racional de lectura para uso de las escuelas (1861). Fundou a revista infantil La Aurora de los Niños (1851-1853) e, en colaboración con Mariano Carderera, a Revista de Instrución Primaria (1849-1852). É tamén autor dunha novela: Carlos y Sofía (1878).