"Bo" (Contén)

1. de bocelar.

2. Perfil ou sección curvilínea na superficie dun plafón de madeira ou nos cantos interiores dun bastimento ou unha porta.

MONTES

Monte que constitúe a estribación meridional da serra á que dá nome (Serra do Bocelo). Situado entre as parroquias de Nogueira e Pousada -ambas as dúas do concello de Sobrado dos Monxes- e a da Capela (concello de Toques), o seu cumio atópase a 762 m de altitude.

SERRAS

Aliñación montañosa que se estende na vertente occidental da dorsal galega, situada no límite dos concellos de Boimorto, Sobrado dos Monxes, Toques e Melide, no centro da Comunidade Autónoma. Constitúe a divisoria de augas entre as cuncas do Tambre, ao N, e do Ulla, ao S. Erguida sobre ortogneises que afloran nun contexto de xistos (aparecen ao L dos da serie de Ordes), nos que se insiren filóns de anfibolitas, a altitude media da súa liña de cumes, que adopta unha disposición SO-NL, supera os 700 m, acadando os 762 m no Bocelo e os 749 m na Pena da Moura.

PERSOEIRO

Pintor e dourador de retablos. Estivo activo na comarca de Pontedeume. En 1626 traballou nos retablos da capela maior de Santiago de Barallobre (Fene) e de San Mamede de Laraxe (Cabanas); en 1628 no retablo principal de Santa María de Ombre (Pontedeume). En 1631 pintou e dourou, xunto con Alonso Pernas e Gabriel de Fojo, as andas do retablo da Santísima Trindade da confraría de mareantes de Pontedeume.

1. Lesión cutánea de carácter leve que se forma na pel por efecto dun rozamento continuado, dun golpe ou dunha queimadura; a epiderme elévase, formando unha bolsa con líquido no interior.

2. Burbulla na superficie da auga ou doutro líquido. OBS: O o desta palabra é aberto [ɔ].

1. Cada unha das bólas de madeira ou de metal con que se xoga ás bochas.

2. Xogo practicado entre dous equipos, dun a catro participantes, con bólas de madeira ou metal. O xogador que tira debe procurar que a bóla, rodando, se sitúe o máis próxima posible da boliña de referencia, tirada previamente. Gaña o que achega máis a súa bóla á pequena. OBS: O o desta palabra é pechado [o].

1. Pulmón da vaca, do porco ou de calquera outro animal. OBS: Emprégase tamén en plural.

2. 1. Estómago dos animais.

   2. Estómago das persoas.

3. Cabeza do polbo.

4. Alga parda que presenta, na lámina ou no ápice da mesma, vexigas ou engrosamentos moi patentes e que pertencen, polo xeral, aos xéneros Ascophyllum, Fucus e Pelvetia. Nas do xénero Ascophyllum, estes engrosamentos corresponden a aerocistes de gran tamaño; e nas dos xéneros Fucus e Pelvetia, aos receptáculos sexuais, que son estruturas enchidas de mucilaxe, de forma alongada, oval ou esférica, e finamente punteadas polos conceptáculos, que expulsan os gametos ao medio.

5. Chourizos ceboleiros compostos por manteiga de porco, cebolas, pulmóns picados, corazón, anacos de carne e sangue. OBS: Este uso é propio da comarca da Terra de Lemos.

FILOSOFOS

Filósofo polaco nacionalizado suízo. Ingresou na orde dos dominicanos en 1927. É profesor na Universidade de Friburgo dende 1945. Centrou as súas reflexións sobre a Crítica lóxica, a Lóxica antiga e a Filosofía soviética; ademais, traballou no eido da Semántica. Algunhas das súas obras son Europäische Philosophie der Gegenwart (A filosofía europea actual, 1947), La logique de Théophraste (A lóxica de Teofrasto, 1947), Der sowjetische-russische dialektische Materialismus (O materialismo dialéctico soviético, 1950), Formale Logik (Lóxica formal, 1956), Marxismus-Leninismus (Marxismo-leninismo, 1973) e Wast ist Autorität? Einführung in die Logik der Autorität (Que é a autoridade? Introdución á lóxica da autoridade, 1974).

1. boche.

2. Mazá asada. En Coiro, Cangas do Morrazo, celébrase desde 1990 o domingo anterior ao seis de agosto a Festa do Bocho, na que se pode degustar este manxar.

CIDADES

Cidade do land do Rin do norte de Westfalia, Alemaña, situada á beira do Aa, na fronteira cos Países Baixos (68.600 h [1990]).

1. Aire moi quente e abafante, xeralmente acompañado de depresión atmosférica.

2. Sensación de calor intensa e sufocante.