"Bor" (Contén)

1. de enarborar.

2. Aplícase á bandeira que está ondeante.

3. Conxunto de pezas de madeira ensambladas que forman a armadura dunha bóveda ou dunha lanterna.

1. Levantar en alto unha bandeira, unha insignia, un estandarte ou outro elemento para que se vexa ben ou como símbolo de algo.

2. Levantar en alto unha arma en sinal de ameaza.

PERSOEIRO

Conde de Besançon e de Portugal, fillo do duque Enrique de Borgoña. Acudiu á Península Ibérica xunto con outros cruzados francos e normandos para participar nas loitas de Afonso VI de Castela contra os almorábides. Destacou nas conquistas de Coimbra, Santarém e Toledo (1085) e, en recoñecemento polas súas actuacións, recibiu a man de Tareixa (1095), filla ilexítima do monarca, e como dote os territorios comprendidos entre os ríos Miño e Texo, baixo a modalidade de iure hereditario. En 1097 converteuse en conde de Portugal e, baixo o seu goberno, o territorio adquiriu un carácter autónomo. Obtivo de Roma a elevación de Braga a sé do arcebispado. Enfrontouse cos almorábides que lle arrebataron Lisboa (1094) e Santarém (1111). Ao morrer Afonso VI (1109) aproveitou as loitas dinásticas no reinado de Urraca de Castela e León e declarouse soberano independente. Apoiou a raíña contra Afonso I o Batallador, aspirante ao trono, pero tratando de asegurar a independencia do seu condado....

PERSOEIRO

Xenetista. Foi profesor na Universitè de Paris e director do Centre de Génétique Moléculaire. Realizou importantes investigacións sobre diferenciación celular, cultivo de células in vitro, mecanismos xenéticos e hibridación de células somáticas. Pola súa contribución na integración da xenética clásica coa bioquímica e a embrioloxía, considérase o pioneiro da xenética molecular.

1. Caer un noiro, valado ou calquera construción desfacéndose.

2. Estirarse comodamente nalgún sitio para descansar o corpo.

1. Esparexer ou revolver a borralla.

2. emborrallar.

3. 1. Derrubar un noiro, valado ou calquera construción.

   2. Botar ao chan aquilo que estaba ordenado ou xunto.

4. 1. Derrubarse un noiro, valado ou calquera construción.

   2. Caer ao chan aquilo que estaba ordenado ou xunto.

1. Facer manchas ou borranchos nun escrito ou debuxo.

2. Facer trazos mal feitos ou garabatos nunha superficie.

1. Emitir a súa voz algúns ruminantes, especialmente o gando vacún.

2. Bufar como manifestación de valentía e de ousadía.

PERSOEIRO

Duque de Borgoña (1078-1102). Liderou, xunto con Raimundo IV de Saint Gilles, a cruzada contra os musulmáns na Península Ibérica (1087).

GALICIA

Médico e político. Licenciado en Medicina e Cirurxía pola Universidade de Santiago de Compostela, foi profesor axudante da cátedra de Cirurxía e, posteriormente, doutorouse na Universidad de Salamanca e ampliou estudios en Madrid, Barcelona, Viena, Londres, París e Lyon. Foi presidente da Sociedade de Cirurxía de Galicia e da Academia Médico-Quirúrxica de Santiago de Compostela. Fundou e dirixiu o Instituto Policlínico A Rosaleda e foi Xefe do Servicio de Cirurxía no ambulatorio Concepción Arenal de Santiago de Compostela. Foi un dos fundadores, nos anos setenta, do Partido Popular de Galicia, e formou parte do colectivo Realidade Galega. Candidato á presidencia da Xunta de Galicia por Alianza Popular nas primeiras eleccións autonómicas de 1981, ocupou o cargo ata 1987. Na lexislatura 1994-1999 foi elixido eurodeputado polo Partido Popular, ocupándose da presidencia da Comisión para a reunificación de Alemaña e da Comisión de Exteriores e da vicepresidencia da delegación de América do Sur....

PERSOEIRO

Duque de Borgoña (1349-1361) e conde de Artois (1345-1361). Coñecido como Filipe de Rouvres, gobernou baixo a tutela da súa nai e do segundo marido desta, que lle deixou á súa morte (1360) os condados de Boulogne e Auvernia. Morreu sen herdeiros polo que os seus territorios foron distribuídos entre Filipe II o Atrevido, que recibiu Borgoña; Margarida de Flandres, que recibiu Artois; e Xoán de Boulogne, que recibiu os condados de Boulogne e Auvernia.

PERSOEIRO

Duque de Borgoña (1363-1404) e conde de Artois, Borgoña, Flandres, Nevers, Rethel (1384-1404) e de Charolais (1390-1404). Feito prisioneiro na Batalla de Poitiers (1356), foi trasladado a Inglaterra, onde permaneceu ata 1360. Casado con Margarida de Flandres (1369), herdou do seu sogro o Franco Condado e Artois e, trala morte do seu irmán, Carlos V de Francia (1380), sucedeuno como rexente do futuro Carlos VI. Enfrontouse ao seu sobriño Luís de Orleans polo ducado de Luxemburgo (1402).

PERSOEIRO

Duque de Borgoña (1419-1467) e conde de Flandres. Polo Tratado de Troyes (1420) recoñeceu a Enrique V de Inglaterra como rexente e herdeiro do trono francés, pero despois do Tratado de Arras (1435) recoñeceu a Carlos VII como rei de Francia. Casou primeiro con Micaela de Francia (1409), que lle achegou como dote as cidades de Somme e Boulonnais e gran parte da Picardia, e despois con Bona de Artois (1424) e con Isabel de Portugal (1430). Durante o seu goberno aumentou as súas posesións territoriais e asumiu a administración dos Países Baixos. A prosperidade económica permitiulle favorecer as artes e as letras. Foi o fundador da Orde do Vélaro de Ouro.

1. Aplícase ao motor movible, situado nunha barca ou nunha embarcación deportiva, que xeralmente vai fixado ao coroamento ou ao espello de popa, aínda que tamén pode ir arrimado a un dos costados.

2. Embarcación provista dun motor foraborda, xeralmente pequena e lixeira, empregada especialmente en competicións deportivas.