"CAD" (Contén)

1. de encascar.

2. Acción e efecto de encascar os aparellos de pesca.

MONTES

Monte da vertente setentrional da serra de San Mamede, que serve de límite ás parroquias de San Cosme de Montederramo e Gabín (no concello de Montederramo) coa de Castro de Escuadro (concello de Maceda). O seu cumio acada os 1.351 m de altitude.

1. de enforcar ou enforcarse.

2. Que ou quen morreu por aforcamento.

3. Pao curto que se usa para facer a masa de fariña de millo mentres se lle bota auga fervendo.

1. Parte superior do tronco de onde saen as pólas principais dunha árbore.

2. Bifurcación dunha galla.

1. de enfuscar ou enfuscarse.

2. Revestimento de xeso, morteiro ou doutro material co que se cobre un muro para igualar a súa superficie e ocultar as súas irregularidades. Realízase con anterioridade ao lucido.

CUMIOS

Cumio dos Pireneos, ao SO do Val d’Arán, situado a unha altitude de 1.507 m.

1. 1. Utensilio formado por dúas barras longas e paralelas que se unen por travesas equidistantes, que realizan a función de chanzos para subir ou descender. Está feita de madeira, corda, metal ou calquera outro tipo de material e pode ser portátil ou mecánica e adaptada a un vehículo.

   2. escala de tesoiras

      Escala composta por dúas escalas unidas con bisagras na parte superior.

   3. escala de vento

      Escala formada por dúas tiras de cabo, unidas por medio de paos atravesados a xeito de chanzos, que se coloca verticalmente nun costado do barco para embarcar a alguén, cando a embarcación está fóra do peirao ou cando está fondeada en portos e rías de moito movemento.

   4. escala real/de portalón

      Escala con dous relanzos e varanda, colocada no costado de estribor do barco, que se emprega para embarcar e desembarcar tripulantes e pasaxeiros.

2. Chanzos feitos de distintos materiais que se colocan nun terreo para salvar distintas alturas.

3. Peza coa forma semellante a unha escada que se coloca diante do presebe do gando para evitar que este estre a herba pola corte e a estrague.

PUNTA

Punta da beira occidental da ría de Santa Marta de Ortigueira, no litoral da parroquia da Pedra, no concello de Cariño.

PERSOEIRO

Pintor. Formouse na Escola de Belas Artes Decorativas António Arroio e na Escola de Belas-Artes de Lisboa a comezos dos anos cincuenta. Pertenceu, entre outros grupos artísticos, ao Grupo do Café Gelo, e foi un dos fundadores do Movemento Renovador de Arte Religiosa (MRAR). No ano 1959 acadou unha das bolsas da Fundação Gulbenkian e instalouse en París, onde formou parte do grupo vangardista KWY. Con el expuxo nas principais capitais europeas baixo as propostas de reflexión abstracta sobre obxectos extraídos da realidade que se converteron en formas indefinidas, entre as que destaca a serie Recortes, dotada de simbolismo. A partir dos anos setenta retornou a unha pintura figurativa na que perdura o valor simbólico e o cromatismo da súa obra anterior.