"Ivo" (Contén)

PERSOEIRO

Novelista finlandés. A súa obra reflicte os problemas do proletariado finlandés e denuncia a súa explotación. Destacan as novelas Tehtaan verjossa (Á sombra da fábrica, 1932), Ihmisten kevät (Homes en primavera, 1935) e Lapsuuteni (A miña nenez, 1953).

1. Que ten a propiedade ou a facultade de penetrar.

2. Aplícase á textura de deformación que afecta uniformemente á totalidade dunha rocha ou conxunto de rochas.

1. Que está entregado aos seus pensamentos.

2. Que é propio de quen está pensativo.

1. Relativo ou pertencente á percepción.

2. Que ten a virtude de percibir.

1. Que conduce á perfección.

2. Relativo ao aspecto ou modo de acción do verbo en tanto que indica unha acción rematada.

1. Xirar ou apoiarse sobre un eixe ou un punto de apoio.

2. Xirar un xogador sobre un pé, en deportes como o baloncesto ou o balonmán.

1. Extremo saínte dunha peza sobre o que se mantén e que lle serve para poder xirar ou oscilar.

2. 1. Posto que desempeña un xogador de baloncesto, e o xogador mesmo, que desenvolve próximo á canastra adversaria e ao redor de quen xira o xogo do equipo ao atacar. As súas funcións básicas son: fixar ao defensor para facilitar as propias accións de rebote, lanzamento ou penetración, e apoiar aos outros xogadores mediante bloqueos directos ou indirectos, así como a distribución do xogo interior do equipo.

   2. Posto que desempeña un xogador de balonmán, e o xogador mesmo, que se desenvolve en ataque nas proximidades da liña de 6 m, en contacto directo cos defensores. As súas funcións básicas son servir de apoio ao xogador con posesión de balón, bloqueando o defensor directo do mesmo para facilitarlle as súas accións, ou continúar a xogada para poder recibir o balón en boas condicións de tiro ou penetración (bloqueo dinámico).

PERSOEIRO

Pianista. Formado en Belgrado e Moscova, na Escola Central de Música e no Conservatorio Chaikovski, destaca fundamentalmente na interpretación da obra pianística de Bach, Beethoven e Chopin cunha técnica brillante e moi expresiva. En 1977 coñeceu a Alice Kerezade, quen o atraeu cara á escola pianística de Liszt. Preocupado pola formación de novos músicos, en 1988 foi designado embaixador de boa vontade da UNESCO e creou un organismo en Croacia para dotar de bolsas de estudos a novos talentos musicais.

1. Tubo frontal dun proxector ou dunha cámara fotográfica en que se axustan os obxectivos.

2. Tambor xiratorio en que se montan os diferentes obxectivos dun microscopio.

1. Que denota posesión.

2. Que ten un desexo excesivo de posesión ou control sobre alguén.

3. Clase de palabras que expresa unha relación de posesión, de dependencia ou de pertenza. Caracterízase semanticamente por facer referencia á persoa á que pertence ou que posúe un determinado obxecto. Teñen unha referencia dobre: refírense ao obxecto posuído, e con el concertan en xénero e número; e relaciónanse co posuidor, do que non se indica o xénero pero si o número, a través dunha modificación do radical. Fronte a outras linguas románicas, como o francés e o castelán, o galego presenta un paradigma único para determinantes e núcleos (a miña escultura; a miña).

1. 1. Que non ofrece dúbida.

   2. Que non atende máis ca aos feitos e aos resultados da experiencia que están suxeitos a verificación científica.

2. Que indica a existencia de algo e non a súa ausencia.

3. 1. Que é util ou práctico.

   2. Que é beneficioso ou favorable.

4. Relativo ao dereito ou á lei promulgados ou establecidos a partir duns libros sagrados determinados.

5. Aplícase ao primeiro grao de significación do adxectivo, que consiste en presentar a calidade sen ningunha marca de comparación ou de intensidade. Oponse aos graos comparativo (superioridade, igualdade e inferioridade) e superlativo.

6. Aplícase a proba fotográfica en que a imaxe representada está na mesma escala de claros e escuros e eventualmente de cores do orixinal, obtida xeralmente a partir do negativo por contacto e eventualmente por ampliación.

7. ...