"OMI" (Contén)

ENTRADA LARGA

Lei orgánica que lle otorgou a autonomía á comunidade galega. A aparición do nacionalismo en Galicia a principios do s XX trouxo consigo os xermes organizativos e os primeiros textos que reclamaban a descentralización do Estado español e as conseguintes transferencias de poder.
Estatuto de 1936
Coa proclamación da Segunda República iniciouse o proceso para levar á práctica os desexos autonomistas. Anteriormente á aprobación do texto constitucional, déronse dúas tentativas iniciais. A primeira, na Asemblea pro-Estatuto do 4 de xuño de 1931, convocada pola ORGA-FRG (Organización Republicana Gallega Autónoma-Federación Republicana Galega) na Coruña, e á que acudiron representantes de diversas agrupacións galegas; entre elas, as de emigrantes en América, da Universidade de Santiago de Compostela, do Seminario de Estudios Galegos, do maxisterio, de colexios de avogados e dalgunhas agrupacións socialistas, se ben a gran maioría estaba constituída polos republicanos dos...

1. Relativo ou pertencente aos estomiátidos.

2. Peixe da familia dos estomiátidos.

3. Familia de peixes abisais, de ata 25 cm de lonxitude, co corpo de cor escura e reflexos azul prateados, serpentiforme, comprimido lateralmente e recuberto de escamas delgadas poligonais, cada unha delas con fotóforos. Presentan barbelas con órganos luminosos no extremo. Teñen dentes de gran tamaño e algunhas especies poden abrir a boca de xeito especial ao levantar a cabeza respecto á columna vertebral, grazas a unhas vértebras especiais presentes no pescozo. Esta adaptación sérvelles para aproveitar un maior rango no tamaño das eventuais presas coas que teñen contacto na gran profundidade en que adoitan vivir. Realizan migracións verticais ao longo do día e algunhas especies ascenden preto da superficie durante a noite. Estes movementos varían dependendo da estación do ano ou da idade dos animais. Algunhas especies presentan estruturas complexas de emisión de luz formadas como unha lanterna -con pantalla negra, lente e un reflector prateado-. No Océano Atlántico, ata os 63° N, está presente...

PERSOEIRO

Médico militar. Licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1874) e doutorouse en Madrid (1875). En 1877 ingresou na Sanidad Militar e foi destinado a Cuba. En La Habana doutorouse en farmacia (1880) e en ciencias naturais (1883). Ocupou a cátedra de Historia Natural e Zootecnia na Escuela de Agricultura de la Isla de Cuba (1883) e a de Física e Química na Escuela de Artes y Oficios (1885). En 1895 volveu definitivamente á Península e acabou os estudios de dereito en Madrid. Continuou exercendo como médico militar nos hospitais da Coruña, Segovia e Alacant. Trala súa xubilación dedicouse a realizar obras benéficas a través de institucións como o Patronato de Caridad. Colaborador da prensa galega e de revistas científicas, publicou Enfermedades y mortalidad en el Ejército (1883). Foi membro da Real Academia Gallega e da Sociedad Española de Historia Natural.

1. Relativo ou pertencente aos estreptomicetos.

2. Fungo da orde dos estreptomicetos.

3. Orde de fungos coloniais de micelio constituído por hifas de ramificación de tipo monopodial, de 1µ de espesor, non segmentadas e ocas. As hifas aéreas teñen a capacidade de orixinar conidios. Os estreptomicetos teñen unha grande importancia ecolóxica nos solos e son os responsables do típico cheiro da terra húmida. Para o home teñen importancia industrial como fonte de metabolitos secundarios, entre os que destacan máis de 500 substancias antibióticas distintas, como a aureomicina, obtida de Streptomyces aureofaciens, activa contra as bacterias da tuberculose, da difteria, e contra neumococos e gonococos, ou a cloromicetina, producida por Streptomyces venezuelae, activa contra algúns virus, rickettsias e bacterias Gram-negativas.

PERSOEIRO

Xeólogo francés. Profesor en París, nos xardíns reais e no museo de Historia Natural, foi un dos primeiros especialistas en vulcanismo. Ten como obras fundamentais a Histoire Naturelle de la Province de Dauphiné (1781) e o Essai de Géologie (1803).

PERSOEIRO

Trobador portugués, da liñaxe miñota dos Guedes. Desde 1253 ata 1277 aparece vinculado á corte de Afonso III de Portugal. Estableceuse en Coimbra, onde exerceu o cargo de meirinho-mor e debeu morrer entre 1274 e 1278. Desenvolveu a súa actividade poética na segunda metade do s XIII e atribúenselle once composicións. As seis cantigas de amor, conservadas exclusivamente no Cancioneiro da Biblioteca Nacional (B), desenvolven e magnifican o recorrente motivo da coita, que o trobador asocia, non só ao da morte por amor, senón tamén ao da separación dos namorados, en tanto que causa sufrimento. Sobre este último motivo, o da distancia que separa os amantes, articula o trobador as súas catro cantigas de amigo, recollidas en B e no Cancioneiro da Biblioteca Nacional (V).

PERSOEIRO

Navegante portugués. Descubridor das illas de Reunion e Mauricio.

PERSOEIRO

Bispo de Tui (1775-1796). Licenciado en Leis pola Universidad de Salamanca, foi cóengo lector en Plasencia e Salamanca antes de ser nomeado bispo de Tui. Durante o seu bispado foron construídas, entre outras, as igrexas de Amorín, Celeiros, Ponteareas, San Mateo de Oliveira, San Bernabé de Graña e San Salvador de Prados e o muíño de aceite de Pousa de Sobreiras.