"ICE" (Contén)

GALICIA

Médico. Foi médico titular do hospital de Santiago e do mosteiro de Santa María de Monfero ata ser nomeado en 1791 médico da cidade da Coruña. Promoveu as vacinacións masivas contra a variola en Galicia e tomou parte activa nas vacinacións que se produciron na bisbarra de Bergantiños tras o brote de 1804. É autor da obra perdida Instrución, discurso o reglamento sobre el método para administrar y difundir la vacunación antivariólica (1803).

1. Relativo ou pertencente ás prasinofíceas.

2. Alga da clase das prasinofíceas.

3. Clase de algas unicelulares que carecen de cuberta protectora ou presentan unhas pequenas escamas romboidais e viven en augas mariñas e doces. Algúns autores consideran que é un grupo ancestral das clorófitas.

MONTES

Monte situado na parroquia de Ribas de Sil, no concello homónimo. O seu cumio acada os 560 m de altitude.

GALICIA

Pintor. Formouse na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela. A súa obra enmárcase no informalismo abstracto. Empregou preferentemente cores escuras e combinou diferentes materiais, técnicas e soportes para insinuar formas e paisaxes. Destacan Les soirs, quand neme (1989), Idus de marzo (1991), Monumento (1994) e Siena (2001). Participou, entre outras, na Mostra Unión Fenosa e ARCO.

1. Que ou quen ten preguiza.

2. Que dá preguiza.

3. Mamífero da orde dos xenartros, cunha lonxitude desproporcionada das extremidades en relación ao corpo, cabeza de moi pequeno tamaño e un dobre pelame de cor gris, con algas unicelulares incrustadas que lle dan unha cor verdosa para camuflarse. Son animais solitarios que pasan case todo o día durmindo, con movementos moi lentos e que se desprazan colgados polas ramas das árbores. Pertencen aos xéneros Bradypus, con tres dedos nos pés e nas mans, e a cola curta, e Choloepus, con tres dedos nos pés e dous nas mans e sen cola. Os dedos son sindáctilos, con unllas longas e curvadas que empregan para pendurarse das ramas.

4. Derradeiros reis da dinastía merovinxia que a partir de Teodorico III de Borgoña-Neustria-Austrasia, abandonaron o exercicio do poder en mans dos mordomos de palacio. Os outros reis foron Clodoveo III, Khildeberto III de Neustria-Borgoña, Dagoberto III, Khilperico II, Teodorico IV e Khilderico III, quen foi destronado por Pipino I o Breve en 751.

PERSOEIRO

Pintor. Formouse na Académie Julien de París e residiu posteriormente en Venecia. De volta a EE UU, viviu en Boston e en Nova York e participou no grupo The Eight. Influído polo impresionismo traballou directamente as cores puras sobre a tea mediante a espátula. Destaca Central Park (1901).

PERSOEIRO

Soprano. Cunha gran capacidade para a dramatización, posúe unha voz escura e ampla. En 1959 debutou no Covent Garden de Londres e en 1962 na Scala de Milán. Acadou sona internacional coa ópera Porgy and Bess (1952), de Gershwin, convertendose na primeira soprano afroamericana en triunfar nos escenarios operísticos de todo o mundo. Retirouse en 1990 no Metropolitan Opera de Nova York.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico e teatral. Durante a década de 1960 protagonizou unha serie de filmes sobre obras de Edgar Allan Poe, ata que a súa actuación en The Abominable Dr Phibes (1971) o converteu nun personaxe popular no cine fantástico. Protagonizou tamén The Fly (1958), Tales of Terror (1962) e Edward Scissorhands (1990).

1. Que é primeiro ou superior en calidade ou rango.

2. Alto dignatario do Baixo Imperio Romano e do Imperio Bizantino.

3. 1. Alto dignitario eclesiástico. En orixe designaba o xefe dos notarios pontificios e o prefecto da chancelaría apostólica, así como o crego que se atopaba por riba dos diáconos, subdiáconos e cregos menores.

   2. Persoa que presidía o coro en mosteiros ou colexiatas.

4. Graduado elixido anualmente na Universidad de Salamanca, alternando entre as facultades, que exercía funcións económicas e gobernativas relativas á capela. Ocupaba un lugar inmediato ao reitor.

PERSOEIRO

Historiadora da arte estadounidense. Estudou a arte española do Renacemento e o Barroco e a escultura moderna estadounidense. Conservadora de escultura de The Hispanic Society of America de Nova York, catalogou e publicou os seus fondos. Foi académica correspondente da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1972) e da Real Academia de Bellas Artes de Santa Isabel de Hungría (Sevilla). Escribiu Gregorio Fernández (1920), Escultura castellana, Del gótico al Renacimiento (1951), e Juan Martínez Montañés (1967).

1. Relativo ou pertencente aos protoascomicetos.

2. Fungo da antiga subclase dos protoascomicetos.

3. Antiga subclase de ascomicetos integrada por micromicetos con ascos orixinados directamente do cigoto e non disposto en ascocarpos.

1. Relativo ou pertencente aos protosteliomicetos.

2. Fungo da clase dos protosteliomicetos

3. Clase de fungos microscópicos da división dos ximnomicotes que forman plasmodios reticulares multinucleados. Comprende unhas 25 especies.

1. Relativo ou pertencente aos quelicerados.

2. Artrópodo do subfilo dos quelicerados.

3. Subfilo dos artrópodos co corpo formado por un cefalotórax e un abdome, e seis pares de apéndices articulados, todos no cefalotórax. Comprende tres clases: meróstomos, arácnidos e picnogónidos.

PERSOEIRO

Militar. Participou na Guerra da Independencia contra Napoleón I Bonaparte e pasou despois ao campo absolutista. Combateu o goberno liberal (1820-1823) e mandou o exército realista de Nafarroa. Cando aconteceu o Motín de La Granja (1836), foi destituído dos seus cargos e asasinado por unha banda de amotinados.

GALICIA

Político, irmán de Manuel Quiroga Vázquez. Pertenceu ao Partido Liberal, foi deputado polo distrito de Quiroga durante dez ocasións entre 1872 e 1907, e senador pola provincia de Lugo (1896-1898 e 1910-1911).

1. Relativo ou pertencente aos quitridiomicetos.

2. Fungo da clase dos quitridiomicetos.

3. Clase de fungos, da división dos mastigomicotas, con células reprodutoras flaxeladas. A maioría son parasitos de vexetais, doutros fungos e de invertebrados acuáticos, malia que algunhas especies son saprófitas.

PERSOEIRO

Poeta romántico. Foi o primeiro en adoptar a lingua popular como medio de expresión poética. Autor de dous volumes de Pesme (Poemas, 1847-1851), os seus poemas de inspiración patriótica, O adeus aos estudos e O camiño de Kolo, convertéronse en clásicos.