"Ons" (Contén)

1. 1. Regulado mediante unha constitución política.

   2. Aplicado á calidade de toda manifestación ou norma que se axusta ou é conforme á constitución dun Estado.

   3. Relativo ou pertencente a unha constitución.

2. Que ou quen é partidario dunha constitución.

3. Inherente á constitución ou estrutura do corpo.

1. Relativo ou pertencente ao constitucionalismo.

2. Que ou quen é partidario do constitucionalismo.

3. Persoa experta en dereito constitucional.

PUBLICACIÓNS

Publicación encargada polo arcebispo Blanco e polo cabido de Santiago de Compostela ao impresor Luís de Paz co obxectivo de informar dos acordos do concilio provincial celebrado en Salamanca e presidido polo cardeal Gaspar de Zúñiga. É o primeiro documento destas características impreso en Santiago de Compostela. Aprobadas o 19 de setembro de 1578, saíron do prelo a finais do mesmo ano. Divídese nunha portada, un decreto do arcebispo e as 37 constitucións que rematan na páxina 62; finalmente, engadíuselle un “Otorgamiento de las Constituciones”.

PUBLICACIÓNS

Publicación impresa ao redor de 1601 por Luís de Paz en Santiago de Compostela, aínda que a súa primeira edición puido realizarse en Madrid en 1579. Inclúe unha inscrición na portada coas armas do arcebispo San Clemente e un decreto asinado polo provisor e vicario xeral do arcebispado, Licenciado Landeras, datado o 17 de maio de 1601. Seguidamente, insere unha táboa dos títulos, unha fe de erratas, un decreto do arcebispo Blanco do 5 de xuño de 1576 e as constitucións que rematan na folla 90 do documento. Contén, ademais, os “Mandamientos e instrutiones”, do arcebispo Blanco, e o libro péchase con “Dos placticas hechas a Sacerdotes”.

1. de constituír ou constituírse.

2. Que ten os seus órganos e membros debidamente conformados e proporcionados. OBS: Emprégase normalmente cos adverbios ben ou mal.

1. 1. Que constitúe algunha cousa.

   2. constituínte descontinuo

      Constituínte que non se sitúa ao lado doutro na cadea de palabras, pero que non obstante se relacionan sintáctica ou semanticamente. Ao segmentar a construción compróbase que a disposición lineal dos seus compoñentes non coincide coa estrutura sintáctica (

   3. constituínte inmediato [CI]

      Cada un dos elementos de nivel máis baixo que forma parte dunha construción sintáctica ou morfolóxica, de tal xeito que entre o elemento e a construción enteira non se interpón ningunha construción parcial de nivel intermedio. A análise de constituíntes inmediatos baséase en pasos sucesivos sobre os distintos niveis da estrutura dentro dunha oración. En cada nivel, a construción divídese en constituíntes principais, e o proceso segue ata que xa non é posible realizar ulteriores divisións. Así, na construción Os meus mellores amigos están aquí, os constituíntes inmediatos son os meus mellores amigos e están aquí; os de os meus mellores amigos son os meus e mellores amigos; os de os meus son os e meus; e así sucesivamente. O concepto deriva dun procedemento de análise gramatical, no fondo moi tradicional, pero que L. Bloomfield e os seus discípulos fixeron explícito por primeira vez, ata que N. Chomsky o formalizou...

2. Que ou quen ten poder para establecer ou reformar unha constitución.

1. Establecer, formar ou dar existencia a unha institución política, social ou a outra cousa inmaterial.

2. Ser algo ou alguén un elemento constitutivo ou parte de algo.

3. Ser algunha cousa aquilo que se indica.

4. Estar composta algunha cousa polas partes que se indican.

5. Converterse naquilo que se indica.

6. Xuntarse as persoas que conforman un organismo que preside algunha reunión ou algún acto oficial.

1. Que constitúe unha parte dalgunha cousa que se indica.

2. Aplícase ao que constitúe aquilo que se indica. OBS: Nesta acepción emprégase coa preposición de.

1. Acción e efecto de constrinxir, especialmente apertando ou oprimindo algunha cousa.

2. 1. Parte fixa do cromosoma metafásico na que non hai enrolamento en hélice do ADN.

   2. constricción primaria

      centrómero.

3. Estreitamento dalgunha das partes da boca ou do colo durante a produción de sons da fala que restrinxe o paso do aire espirado desde os pulmóns.

1. Que causa constrición.

2. Aplícase ao músculo que ten a capacidade de pechar un conduto ou orificio.

3. Medicamento que se emprega para diminuír o diámetro de certos condutos.

1. Acción e efecto de constrinxir.

2. Procedemento ou conxunto de normas que determinan a actuación xudicial con vista á execución dunha sentencia.

1. Obrigar a alguén ou a algo a manterse dentro de certos límites.

2. Constituír alguén ou algo a causa de que unha ou máis persoas obren contra a súa vontade ou estean privados de liberdade.

3. Oprimir algunha parte do corpo.

1. Relativo ou pertencente á constrición.

2. Que produce constrición.

1. Acción e efecto de construír.

2. 1. Actividade ou industria de construír ou edificar, especialmente obras de enxeñería ou arquitectónicas. Comprende un gran número de actividades que van dende a fabricación dos materiais de construción ata a edificación de vivendas, fábricas e obras públicas (edificios e infraestruturas), e constitúe un dos sectores económicos máis importantes nos países industrializados ou en vías de industrialización. Nas análises sectoriais da actividade económica forma parte, xunto coa industria e a minería, do denominado sector secundario.

   2. construcción naval

      Parte da industria que comprende o proxecto e a construción de navíos. Antigamente, os barcos construíanse con madeira de ciprés, de cedro e de acacia, pero co tempo, empregáronse metais para as áncoras e para certos aditamentos bélicos ou decorativos. Os exipcios resolveron diversos problemas que presentaba o goberno da nave e construíron algunhas de grandes dimensións. As necesidades do comercio grego fixeron aumentar o desprazamento das naves; así, xurdiu o tipo denominado trirreme e conseguíronse avances técnicos importantes, como o calafateado da armazón e o forrado da carena con coiro ou chumbo. Na Idade Media, as madeiras máis empregadas para a construción de buques foron o carballo, o piñeiro, o olmo, o cedro, a nogueira, o castiñeiro e a faia. Dende a construción en Inglaterra (1821) do primeiro buque con armazón de aceiro, soamente se utiliza a madeira para barcos de moi pequena tonelaxe ou con finalidades deportivas e de recreo. A construción de buques de casco metálico...

3. Obra construída, especialmente de enxeñería ou de arquitectura.

4. 1. Unidade lingüística sintagmática ou morfolóxica que pode estar formada por unidades pertencentes a un nivel xerárquico inferior, encadeadas sintagmática ou gramaticalmente e que, ademais, poden pertencer a unha unidade superior. É posible descompoñelas nos seus constituíntes inmediatos ou mesmo nos seus constituíntes terminais (

   2. construcción absoluta

      Construción que, nunha oración, non depende sintacticamente de ningún elemento concreto.

   3. construcción “ad sensum”/de sentimento/lóxica

      Construción que se fundamenta no sentido, independentemente das concordancias gramaticais (

   4. construcción elíptica

      Contrución que deixa de enunciar algunha forma porque o contexto non a esixe necesariamente (

   5. ...