"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Matemático ucraíno. No campo da física matemática contribuíu a resolver problemas suscitados pola mecánica newtoniana (principio de Ostrogradskij-Hamilton), estudou as deformacións dos corpos elásticos e o desprazamento dun móbil dentro dun medio resistente. Estableceu tamén unha fórmula xeral que permite pasar dunha integral de volume a unha integral de superficie, coñecida como teorema de Ostrogradskij ou teorema de Gauss.

PERSOEIRO

Dramaturgo. Innovador da temática e da composición, formouse baixo a influencia de Belinskij, e converteuse no autor realista máis importante do seu país. As súas obras son unha crítica da sociedade, do despotismo e unha protesta social. Da súa produción destacan Groza (A tempestade, 1859), Vojevoda (O caudillo) e Bespridannica (A moza sen dote), que describe o empobrecemento da nobreza e a rapina dos burgueses.

PERSOEIRO

Escritor ucraíno. Caeu ferido na guerra civil e en 1924 comezoulle un proceso de parálise e cegueira progresiva. Nestas condicións escribiu a súa única novela, Kak zakalyalac stal (Como se forxa o aceiro, 1935), que se converteu nun modelo do realismo socialista.

PERSOEIRO

Libelista italiano. Escribiu obras sacras, escenas retóricas, narracións bíblicas obscenas, novelas políticas antiespañolas e libelos satíricos. Apresárono en Venecia por un libelo contra o papa, a Igrexa e os xesuítas, Il corriere svagliato, e outro libelo contra Urbano VIII, La baccinata, foi a causa da súa detención e decapitación.

PERSOEIRO

Escritor e prelado italiano. Foi nomeado cardeal en 1659 polo Papa Alexandre VII. Escribiu numerosas obras literarias, filosóficas, teolóxicas e históricas, das que destaca a traxedia Ermenegildo (1644), Istoria del concilio di Trento (1656-1657), unha xustificación da política da Igrexa católica na época; e o estudo Trattato dell’arte e dello stile del dialogo (1662).

PERSOEIRO

Pintor. Foi aprendiz de Federico de Madrazo e estudou en Italia, onde coñeceu a pintura clásica. Especializouse en pintura de tema histórico e nos retratos. Foi académico da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando en 1872, director da Real Academia de Bellas Artes de Roma en 1882 e director do Museo Nacional del Prado. Acadou medallas nas Exposiciones Nacionales de 1862, 1866 e en 1871 co lenzo El 3 de mayo de 1808.

PERSOEIRO

Actor. Despois de debutar moi novo no teatro, destacou no cine polos seus papeis de galán, como nos filmes Donde vas, Alfonso XII? (1958), La verbena de la Paloma (1963) ou Varietés (1971). Tamén interpretou outros papeis nas películas Las largas vacaciones del 36 (1976), La guerra de papá (1977), La leyenda del tambor (1981), Suspiros de España (y Portugal) (1995) e Tranvía a la Malvarrosa (1996).

PERSOEIRO

Mariscal ruso. Xeneral (1813), participou nas campañas contra Francia e recibiu o mando do exército na guerra contra Persia (1827) e contra Turquía (1829). Dirixiu a represión contra a revolta polaca, foi nomeado gobernador de Polonia e Príncipe de Varsovia (1832) e, posteriormente, venceu os patriotas húngaros (1849).

PERSOEIRO

Escritor e tradutor. Doutorouse en Filosofía e Filoloxía pola Universidade de Moscova. Influído por R. M. Rilke, os seus primeiros poemas teñen un marcado carácter simbolista, como os publicados en Bliznec v tucakh (Un xemelgo nas nubes, 1914), Poverkh bar’erov (Máis alá das barreiras, 1917) e Sestra moja zizn (Miña irmá, a vida, 1922). As obras posteriores caracterízanse pola visión individual da realidade, a complexidade das imaxes e o refinamento da linguaxe, como Lejtenant Schmidt (O tenente Schmidt, 1926), Dev’at’sot p’atyj god (O ano 1905, 1927) e Vtoroje rozdenije (O segundo nacemento, 1932). En 1956 publicou Doktor Zhivago, retrato dos anos da guerra e da revolución. Como tradutor, realizou versións dalgunhas traxedias de Shakespeare, do Faust: Eine Tragödie de Goethe e de obras de poetas xeorxianos. Recibiu o Premio Nobel de Literatura (1958).

PERSOEIRO

Escritor. Inicialmente cultivou argumentos exóticos e despois o seu estilo evolucionou, e cultivou temas da natureza e vinculados coas teorías socialistas. Publicou libros históricos, biográficos e autobiográficos, ademais dun gran número de novelas e contos. Destacan as súas obras Kara Bugas (1932) e Zolotaja roza (A rosa dourada, 1955).

PERSOEIRO

Escritor e guionista cinematográfico ruso. Enviado a Turquía, Siria, Grecia, Italia e Francia, escribiu sobre os países orientais e occidentais. Formou parte do grupo de escritores Pereval e como guionista colaborou con Eisenstein en Aleksandr Nevsky (1938) e con Chiaureli en Pitsi (1946). A súa obra máis destacada é Sčast’e (A felicidade, 1947). Recibiu o Premio Stalin en catro ocasións (1941, 1947, 1948 e 1950).

PERSOEIRO

Fisiólogo ruso. Estudou historia natural e medicina en Peterburgo. Gañou unha cátedra de Fisioloxía no seu país e estudou a regulación nerviosa da circulación, os reflexos condicionantes e a conduta. Recibiu o Premio Nobel (1904) de Fisioloxía e Medicina polo seu traballo, e chegou a ser o primeiro representante da ciencia soviética oficial.

PERSOEIRO

Escritor. Cultivou a narrativa e o ensaio, aínda que destacan os seus libros de poemas 87 pesama (87 poesías, 1952), Oktave (1957), Velika Skitija (A grande Escitia, 1969) e Poezije (1986).

PERSOEIRO

Político boliviano. En 1941 fundou o Movimiento Nacional Revolucionario. Gañou as eleccións presidenciais (1951), pero a oposición dereitista fíxoo recorrer a un alzamento popular (1952) que o mantivo no poder ata 1956. Reelixido (1960), foi deposto polos militares e expulsado do país (1964). Permaneceu na oposición durante o goberno de H. Siles Zuazo ata que ocupou de novo a presidencia (1985-1989).

GALICIA

Economista e político. Foi delegado provincial da Consellería de Xustiza, Interior e Relacións Laborais en Pontevedra (1993-1994), deputado no Parlamento de Galicia na V lexislatura (1993-1997), director xeral de Relacións Laborais (1994-1997) e secretario executivo da organización do PP en Galicia.

GALICIA

Pedagogo. Profesor (1980) de Teoría e Historia da Educación da Universidade de Santiago de Compostela, as súas liñas de investigación centráronse fundamentalmente na dimensión educativa e cultural da emigración transoceánica e continental (ss XVII-XXI), na educación popular na Galicia rural, no museísmo pedagóxico, e na historia e actualidade da educación en Galicia. Foi membro da sección de cultura galega no exterior do Consello da Cultura Galega (1993-1999) e do consello científico do Centro Ramón Piñeiro (1999-2001). Vén formando parte da comisión técnica do Arquivo da Emigración Galega (1993-1999 e 2000-2005), dirixiu o proxecto MUPEGA e colaborou na recuperación do patrimonio bibliográfico, hemerográfico e documental galego en América. Desde 2001 exerce como coordinador científico do MUPEGA. Presidiu o Primeiro Foro Ibérico de Museísmo Pedagóxico (2001), onde se aprobaron as “Bases para unha Rede Ibérica de Museísmo Pedagóxico”. Cofundador (1995) da revista Estudios Migratorios, das...

GALICIA

Xornalista e escritor. Coñecido como Vicente Casanova, desempeñou un destacado labor xornalístico en El Correo, La Democracia e La Monarquía, e como director de La España Artística, onde asinaba os artigos co pseudónimo de Dómine Cervatana. Da súa produción destacan os libros de poemas Versos (1899) e De la Juventud (1912), a novela La toga del reo (1923), e a comedia Neurosis (1921). Tamén escribiu as zarzuelas El pino del norte (1907) e Ronda de primos (1911).