"Anzo" (Contén)

1. herba dos úmeros.

2. valdeba.

1. Nome que reciben distintos peixes dos xéneros Notolepis, Hyperoplus, Sudis e Alepisaurus, que presentan o corpo moi alongado e comprimido.

2. Peixe óseo, de ata 29 cm de lonxitude, que presenta o corpo alongado e comprimido, cabeza forte con ollos grandes e aleta dorsal curta á que lle segue unha adiposa próxima á base da aleta caudal. É de cor abrancazada con puntos negros ao longo do costado. Aliméntase de peixes e crustáceos.

3. bolo común.

4. Peixe óseo carnívoro, de ata 1 m de lonxitude, que presenta o corpo e a cabeza alongados e comprimidos lateralmente, ollos grandes, aleta dorsal pequena e aletas pectorais grandes e amplas. É de cor amarela con puntos negros nas partes ventrais.

5. Peixe óseo, de ata 2 m de lonxitude, que presenta o corpo moi alongado e comprimido lateralmente, aleta dorsal moi longa, que ocupa case todo o dorso, en forma de abano, e pel sen escamas. É de cor verdosa con reflexos azulados no costado. Aliméntase de peixes, cefalópodos e crustáceos.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vilalba baixo a advocación de san Martiño.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vilalba baixo a advocación de san Salvador.

PERSOEIRO

Escritor. Formado no ambiente da ilustración lombarda, adoptou os principios da cultura romántica a través da ideoloxía dos críticos e escritores franceses dos primeiros anos do s XIX. A súa formación intelectual concluíu coa súa adhesión ao catolicismo de orientación xansenista. A súa obra énchese de modelos esquemáticos da tradición literaria anterior e exprésase co italiano falado pola burguesía, como mostra da funcionalidade social da literatura e a súa orientación a un público non especializado. Da súa produción destacan Inni sacri (1812-1822), as Odi (Cinque maggio, Marzo 1821), e varias traxedias que representan a parte máis significativa da súa produción, e a novela I promessi sposi (1825-1827), a súa obra máis importante que narra a historia das desventuras de dous campesiños contra os que se manifesta a mala vontade dos poderosos, no s XVII.

PERSOEIRO

Escultor. Coñecido como Giacomo Manzú, traballou especialmente os temas relixiosos. As súas obras baseábanse na lixeireza dos seus personaxes, a sutilidade, o intimismo e unha marcada espiritualidade. Da súa produción destacan Cardinali (1949-1951) e Porta della morte (1949).

PERSOEIRO

Artista. Dedicouse á pintura, ata que a considerou unha linguaxe inacabada e o material se converteu en obxecto artístico, como en Corpi d’aria. Rexeitou a cor na serie Achromes (1957). A súa actitude contribuíu decisivamente ao cambio da linguaxe artística da década de 1960.

1. Nome común co que se coñecen as aves da familia dos lánidos. Presentan a fronte e os lados da cabeza de cor negra brillante, e a parte superior da cabeza e a posterior do pescozo de cor gris, co pico ganchudo. Predan sobre outras aves, micromamíferos, réptiles e insectos.

2. Ave de 24 cm de lonxitude, sen dimorfismo sexual, que presenta dorso gris escuro, peito rosado e ás negras cunha raia branca. As patas e o peteiro son negros. Vive en zonas de monte baixo ou arboradas con mato, e distribúese por case toda Europa; en Galicia é sedentaria e non adoita estar nas zonas costeiras.

3. Ave de aproximadamente 18 cm de lonxitude; o macho ten a caluga e o curuto vermellos e o resto do corpo alterna o negro con algo de branco nas ás, na mitra, no ventre e en dúas franxas no dorso. Viven en zonas de campo aberto con árbores espalladas e arbustos. De carácter estival, pode localizarse na parte S de Galicia, especialmente en Ourense.

4. Ave de aproximadamente 17 cm de lonxitude, que presenta certo dimorfismo sexual; o macho ten a cara branca cun anteface negro, a cabeza e a mitra gris, o dorso pardo avermellado, o peito pardo moi claro e a cola negra, coas rectrices externas brancas. A femia é parda polo dorso e ten o ventre con liñas horizontais castañas, e o anteface da cara pardo. Vive en zonas de mato. Estival, pode localizarse en case toda Galicia, sobre todo no interior.

1. Parte dun río onde a corrente de auga se fai moi lenta ou se detén.

2. Cada unha das superficies planas dunha escaleira ao final dun tramo, especialmente nos ángulos do oco da escaleira.

3. Zona plana que interrompe a pendente dun camiño ou dun terreo.

4. Cambio moi pronunciado na dirección dun camiño, dunha rúa ou dunha estrada.

PERSOEIRO

Economista e político. Foi director do Centro de Documentación Europea e deputado no Congreso de los Diputados polo CDS (1986-1989). Publicou Estimación empírico bayesiana en un modelo econométrico de regresión lineal y su aplicación al estudo de la población en Galicia (1961-1975) (1978) e Representaciones gráficas de datos estadísticos (2000).

MUNICIPIOS

Municipio de Cantabria que está situado no val de Toranzo e drenado polo río Pas (1.640 h [2001]).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santiso baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Vicenzo que dá nome ao concello de Vimianzo, onde se atopa a capital municipal.