"COE" (Contén)

Xénero de aves da familia dos coeríbidos de 10 cm de lonxitude, peteiro agudo e lixeiramente curvado cara a abaixo, cola curta; a cella e a gorxa son brancas, as partes superiores grises e as inferiores amarelas. Aliméntase de froitos, invertebrados e néctar, e fabrican un niño arredondado cunha entrada lateral. A especie C. flaveola distribúese polas Antillas, o S de México e o nordeste da Arxentina.

Dióxido de silicio, de fórmula SiO2. Cristaliza no sistema monoclínico. É o mineral polimorfo da sílice de maior densidade. Orixínase en rochas que estiveron sometidas ao impacto de grandes meteoritos. Loring Coes sintetizouna por primeira vez no ano 1953 a unha presión de 35 atmosferas.

Sentimento global de unidade sensorial (orgánica e psíquica) que se produce pola síntese do ton nervioso fundamental.

Calidade de coetáneo.

Que ou quen vive ou coincide nunha mesma época ou nun mesmo tempo.

Calidade de coeterno.

Produción cinematográfica francesa realizada en 1992. Foi dirixida por Claude Sauet e interpretada por Daniel Auteuil, Emmanuelle Béart, André Dussolier e Elizabeth Bourguine. É a historia de Stéphane e Maxime, dous prestixiosos luthiers con moita habilidade no seu traballo. Os dous comparten a profesión e unha prolongada amizade. A irrupción dunha fermosa violinista na vida de Maxime ameaza con rachar a relación dos dous amigos, tanto no eido profesional coma no persoal. O director desta película creou unha galería de personaxes moi variados e complexos que sosteñen toda a trama argumental.

coetáneo.

Evolución simultánea de dous grupos de organismos que se inflúen reciprocamente e que se adaptan progresivamente uns aos outros, como por exemplo as anxiospermas de polinización por insectos e os propios insectos. Tamén se coñece como evolución concertada.

Que coexiste.

Existir simultaneamente. Ex: Durante algúns anos coexistiron as dúas tendencias.

Cóengo en relación aos outros cóengos do mesmo capítulo.

Obra escrita por Nicolao Copérnico ao longo duns vinte e cinco anos de traballo (1507-1532) e publicado no ano 1543, no que expresa as súas teorías sobre a estrutura do sistema solar. Segundo Copérnico é o Sol, e non a Terra -como propuxera Ptolomeo-, o centro do sistema planetario e arredor del xiran todos os planetas. Este modelo imaxinouno Copérnico cara ao ano 1505, aínda que non o publicou ata 1543, porque quería facer un desenvolvemento matemático da súa teoría co fin de demostrar que podía explicar os mesmos feitos ca o modelo ptolemaico e evitar problemas coa Inquisición, xa que o seu punto de vista se podía considerar contrario ao dogma católico. O seu discípulo Rheticus, un matemático luterano, animouno a publicar a obra e empezou a preparar a súa edición; continuouna o teólogo luterano Osiander, quen escribiu un prólogo no que sinalaba que cumpría tomar a teoría copernicana como un modelo matemático. Como o prólogo non ía asinado, creuse que era do propio Copérnico, ata que Kepler...