"INE" (Contén)

GALICIA

Publicou artigos sobre temas relacionados coa música e a poesía en revistas como Grial, Galicia turística, Galicia en Madrid, entre os que se contan “Panorama da música galega. Aportación do mestre Rodrigo A. de Santiago”, “Noticia y glosa del Método completo de gaita” ou “Poesía de Miguel González Garcés. Nas faíscas do soño”. Achegouse tamén ao teatro coa publicación dos cadros líricos Romaxe a Teixido (1955), Cantiga (1956) e Era outra vez o muíño (1958).

GALICIA

Compositor e escritor. Realizou estudios de Composición no Real Conservatorio Superior de Música de Madrid. Compuxo unha suite para piano, unha sinfonía de cámara, varios cuartetos para corda, o poema sinfónico Galicia e a colección de Lieder agrupados baixo o título La humana pasión e a inacabada Mi cancionero mundial épico y lírico. Como narrador é autor de varias novelas: La dama de las magnolias, Palolo el canaco e Carnaval trágico. Como poeta, publicou os títulos: De mi tierra verde y arcaica, Poemas en tono de gris menor, Lirio nevado e Poemas de la ría de Ribadeo. Tamén colaborou na prensa galega con numerosos ensaios.

1. Que pertence ao grupo dos anfineuros.

2. Molusco do grupo dos anfineuros.

3. Grupo de moluscos mariños, moi primitivos, que carecen de cuncha (aplacóforos) ou ben están dotados dunha serie de placas dorsais articuladas (poliplacóforos). Son litorais e reptan polo fondo ou nadan. É un grupo con poucos representantes, o máis importante deles é o quitón.

1. Antagonista da acción do parasimpático ou doutras fibras nerviosas colinérxicas.

2. Nome xenérico dos axentes que actúan como antagonistas competitivos da acetilcolina a nivel dos receptores muscarínicos. Posúen esta acción os compostos naturais alcaloides da beladona, como a antropina, a escopolamina e compostos de síntese.

1. Que combate a neuralxia.

2. Medicamento que combate a neuralxia.

1. Que prevén ou combate a inflamación dun nervio.

2. Nome xenérico dos axentes que combaten a neurite.

PERSOEIRO

Actor, director de escena e realizador cinematográfico francés. Foi o creador do Théâtre Libre en París, compañía coa que, entre 1887 e 1894, realizou diversos espectáculos nos que desenvolveu e popularizou a corrente naturalista de Èmile Zola, presentando na capital de Francia a autores do relevo de August Strindberg, Henrik Ibsen ou Gerhart Hauptmann. No 1897 fundou o Théâtre Antoine e no 1906 foi nomeado director do Odeón. Pode considerarse un dos fundadores da dirección de escena como disciplina artística. As súas achegas van desde a consideración do deseño escenográfico, como un elemento determinante na posta en escena, ata cuestións tan relevantes na recepción, como a necesidade de apagar as luces da platea, palcos e outros espacios ocupados polos espectadores durante a función. Incorporado ao cine no 1914, o seu sentido do realismo avanzou o que moitos anos máis tarde sería a esencia do Neorrealismo italiano. Entre as súas obras destacan Les frères corses (Os irmáns corsos,...

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Foi un dos principais representantes do Neoclasicismo. Foi o autor da Nova Casa da Moeda de París (1768-1777), de estilo clásico.