"Miro" (Contén)
Mostrando 20 resultados de 89.
-
VER O DETALLE DO TERMO
Antropónimo que ten a súa orixe no nome da cidade de Palmira (Siria), equivalente ao hebreo Tadmor. Tamén se considera como derivado de palma, nome que se lle dá á celebración do domingo de Ramos, e de onde pasou a denominar os palmeiros, peregrinos a Terra Santa, que levaban unha palma como símbolo. A súa festividade celébrase o domingo de Ramos.
-
PERSOEIRO
Xurista e político. Foi director do Servizo Federal de Seguridade (1998-1999) e secretario do Consello de Seguridade (1999). Boris N. Jelcin nomeouno primeiro ministro en agosto de 1999 e en decembro dese mesmo ano venceu nas eleccións lexislativas, e tras a dimisión de B. Jelcin converteuse en presidente interino de Rusia. Confirmou o cargo nas eleccións de 2000 e foi reelixido en 2004. Continuou coa Guerra de Chechenia, unha das súas claves da súa popularidade, e comezou unha política de acercamento a Europa.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Antropónimo masculino que provén do xermánico visigótico Ranemirus, Ranmirus e Ranimirus, formas testemuñadas en documentos hispanos desde o s X, data a partir da que comezou a aparecer a forma abreviada Ramirus. Trátase dun composto formado polas formas góticas mereis ‘famoso, célebre’ e polo *ran, do antigo islandés rani ‘disposición do exército en forma de cuña’ ou ben de rân ‘rapina’; no primeiro caso co significado de ‘famoso na preparación do exército, famoso guerreiro’, e no segundo ‘famoso pola rapina (de guerra)’. Presenta o hipocorístico Miro.
-
PERSOEIRO
Rei de Asturias e Galicia (842-850), fillo de Vermudo I. Foi elixido rei polos nobres despois da morte de Afonso II sen descendentes e cando acadou o poder tivo que sufocar, coa axuda dos galegos, un intento de usurpación do trono por parte do conde Nepociano, axudado por forzas asturianas. Derrotou aos normandos que arribaran ás costas galegas. Nos seus enfrontamentos cos musulmás inclúese a lendaria Batalla del Clavijo (859). Durante o seu reinado desenvolveuse un dos momentos de maior esplendor da arte asturiana coa construción de San Miguel de Lillo e Santa María del Naranco, entre outras obras. Sucedeuno o seu fillo Ordoño I.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Primeiro rei de Aragón (1035-1063), fillo natural de Sancho III de Navarra. Elevou Aragón á categoría de reino. Tras o asasinato do seu irmán Gonzalo (1045?), Sobrabe e Ribagorza pasaron a formar parte dos seus dominios. Loitou contra os sarracenos, aos que atacou en Graus en 1055 e novamente en 1063 cando se enfrontou co rei de Zaragoza, que estaba axudado polos casteláns e polo Cid. Morreu neste enfrontamento.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Rei de León e Galicia (931-951), fillo de Ordoño II. A renuncia do seu irmán Afonso IV levouno ao trono leonés, que tivo que defender das acometidas sarracenas. Artellou unha coalición navarro-leonesa-castelá que levou á vitoria na Batalla de Simancas (939) sobre as tropas de ‘Abd al-Ra ḥ mān III. Durante o seu reinado produciuse a fundación de numerosos mosteiros en Galicia. Non puido evitar a independencia castelá baixo a dirección do conde Fernán González.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
o Monxe ou o rei Cugula (? 1080? - Huesca 1157) Rei de Aragón e conde de Ribagorza (1134-1137), fillo de Sancho I de Aragón e irmán de Pedro I de Aragón e de Afonso I de Aragón. Entrou no mosteiro beneditino de Tomeres e cara a 1130 pasou ao priorado de San Pedro el Viejo de Huesca, e obtivo o bispado de Roda-Barbastro. Foi elixido rei polos aragoneses en 1134 tras a morte de Afonso I de Aragón, sen descendencia, que deixara o reino ás ordes militares. Por este motivo tivo que enfrontarse a Navarra e Castela. Coa conquista de Zaragoza por Afonso VII de Castela, refuxiouse en Catalunya. Recuperou o trono coa axuda dos cataláns e en 1137 acordou casar a súa filla Petronila con Ramón Berenguer IV de Barcelona, a quen traspasou os dereitos e prerrogativas do reino, aínda que conservou o título de rei. Retirouse ao priorado de San Pedro el Viejo.
-
PERSOEIRO
Rei de León, Asturias e Galicia (966-985), fillo e sucesor de Sancho I. Accedeu ao trono cando era menor de idade e exerceron a rexencia a súa tía, Elvira de León e a súa nai, Tareixa Ansúrez (966-975). Neste período os magnates de Galicia, Portugal e Tierra de Campos actuaron con case total independencia. En 968 enfrontouse a un ataque normando e en 974, cunha coalición de navarros, casteláns e leoneses, foi derrotado por Galib, xeneral do califa al-Hakam II. Dous anos máis tarde, Almanzor dirixiu unha primeira expedición contra o reino leonés e en 981 os sarracenos destruíron Zamora. Enfrontado novamente a Almanzor, foi derrotado en Rueda en 981. Estes fracasos militares desprestixiárono, e o seu curmán Vermudo II foi coroado rei en Santiago de Compostela polos nobres galegos en 982.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
(? - León s VI) Mártir. Morreu asasinado polos arianos, xunto con outros doce monxes, no mosteiro de San Claudio. A súa festividade celébrase o 13 de marzo.
-
PERSOEIRO
Político ruso. Presidiu a derradeira Duma (1911-1917) e, ao producirse a Revolución de Febreiro de 1917, buscou a abdicación do tsar e un pacto cos socialistas. O triunfo bolchevique fíxoo fuxir a Serbia.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Politicólogo e sociólogo. Catedrático de Ciencia Política e da Administración na Universidade de Vigo, destacan os seus estudos sobre o proceso de construción europea desde a perspectiva federalista, a Europa das rexións, e a gobernabilidade global. Escribiu As Mocedades Galeguistas (1987), O Galeguismo a través dos seus Textos e Documentos políticos (1989), La regionalización del Estado en la Europa Comunitaria (1991), El significado y las posibilidades de la autonomía y de la regionalización política (1992), La exigencia de participación regional en la Unión Europea (1996) e El modelo federalista de integración europea: La Europa de los Estados y de las Regiones (1997).
VER O DETALLE DO TERMO -
PRAIAS
Praia do litoral atlántico, situada entre as puntas Pepiño e A Falcoeira, na parroquia de Cambre (Malpica de Bergantiños).
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Insurrecto. Membro das Juventudes Libertarias (JJ LL)) e do Centro de Estudios Sociales ‘Resplandor más allá del Abismo’, coa Guerra Civil marchou a Gijón e colaborou na formación da Agrupación Confederal Galaica. Estivo prisioneiro (1937-1940) e formou parte do comité local da CNT clandestina. Detido en 1947, foi condenado a vinte anos de prisión.
VER O DETALLE DO TERMO -
GALICIA
Debuxante e pintor. Especializado no debuxo arquitectónico, cultivou tamén o óleo, a cerámica, a talla en madeira e o gravado. Caracterizouse polo gran dominio técnico, sobre todo do claroscuro.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Antropónimo masculino que procede de Theodemirus, latinización medieval do antigo xermánico, composto de thiuda ‘pobo’ e mers ‘famoso’, co resultado de ‘famoso entre o pobo’. Presenta a variante Teodomiro.
-
PERSOEIRO
Bispo de Iria Flavia (?-847). Segundo a tradición xacobea, descubriu a tumba co corpo do Apóstolo Santiago entre 820 e 830. Coa axuda do Rei Afonso II iniciou a construción dunha edícula sobre o sepulcro do apóstolo, orixe da catedral de Santiago de Compostela.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Rei suevo (559-570). Ao comezo do seu mandato deixou o arianismo e converteuse ao catolicismo. Durante o seu reinado celebrouse o Concilio de Braga (561), e segundo a lista de bispos presentes, o seu reino comprendía a actual Galicia, a parte occidental de León e a metade norte de Portugal. Sucedeuno o seu fillo Mirón.
VER O DETALLE DO TERMO -
VER O DETALLE DO TERMO
Teodemiro.
-
PERSOEIRO
Cosmonauta rusa. Foi a primeira muller cosmonauta en tripular unha nave espacial individual, a Vostok 6, en xuño de 1963.
VER O DETALLE DO TERMO -
PERSOEIRO
Político italiano. Foi un dos fundadores do Partito Comunista Italiano no congreso de Liorna (1912). Perseguido polo fascismo, refuxiouse en Francia e tomou a dirección do partido, do que foi secretario xeral (1927). No sétimo congreso da Terceira Internacional (1935), puxo, con G. Dimitrov, as bases da política de unidade antifascista que tiña que concentrarse nas frontes populares. En abril de 1944 volveu a Italia, onde foi posible a formación do primeiro goberno democrático, presidido por Badoglio, no que foi ministro sen carteira e participou tamén nos sucesivos gobernos provisionais, ata que os comunistas foron eliminados do poder (maio de 1947).
VER O DETALLE DO TERMO