"ONG" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Girona, Catalunya, na costa mediterránea, na vertente oriental da serra dos Gavarres (5.832 h [1996]). A costa forma unha extensa enseada. A agricultura baséase en cultivos de secaño coa produción de viña, forraxe, cereais e oliveiras. A base económica aséntase na industria da madeira, do metal e da alimentación e, sobre todo, no turismo, apoiado en actividades como o festival de música clásica, feiras artesás e mercados medievais. É un centro cultural e histórico no que destaca o castelo medieval dos ss XII-XIII, que deu orixe á vila e á igrexa de Sant Martí.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Negreira baixo a advocación de santa Cruz.

1. Persoa á que non lle gusta traballar ou que perde o tempo sen facer nada.

2. Persoa que manifesta falsas mostras de cariño ou admiración.

3. Persoa de aspecto sucio e descoidado.

4. Persoa ou animal mal feito de corpo.

5. Persoa que exerce a prostitución.

6. Animal que xa non serve para traballar.

7. Estado dunha persoa que bebeu alcohol de maneira excesiva.

PERSOEIRO

Escritor, dramaturgo e xornalista. Fundou a revista Los Miserables e dirixiu a revista L’Esquella de la Torratxa. En 1939 exiliouse a París ata 1973, ano en que se instalou en Andorra. É autor das novelas La balada de les set germanes (A balada das sete irmás, 1912), e da peza teatral Nadal en temps de guerra (Nadal en tempos de guerra, 1938). En colaboración con V. Mora escribiu Cançó de amor i de guerra (Canción de amor e de guerra, 1926).

PERSOEIRO

Arqueóloga. Directora do servizo de arqueoloxía do concello de Lugo. O seu eido de investigación é a romanización en Galicia, sobre todo o mundo romano lucense. Dirixiu e participou en diferentes escavacións en Lugo. Colaboradora de revistas como Lucensia ou Larouco, participou nas obras colectivas Los orígenes de la ciudad en el noroeste hispánico (1996) e Galicia castrexa e romana (1997). É autora de Marcas de alfarero sobre terra sigillata halladas en Lucus Augusti (1997).

PERSOEIRO

Escultor. Membro dunha familia de artistas, o seu pai Federico Caulonga foi mestre na Escola de Artes e Oficios Artísticos de Santiago de Compostela. Pertenceu, entre outros, ao círculo artístico de Camilo Díaz, Francisco Asorey e Xosé Aldrey. Entallador e labrador da pedra, colaborou no taller de Asorey e no de Magariños. En Santiago de Compostela destaca o conxunto escultórico que decora un capitel da rúa do Vilar, cunha figura sedente do apóstolo Santiago entre o Mestre Mateo e a raíña peregrina Isabel de Portugal. Durante os anos vinte colaborou con Antonio Palacios en diferentes construcións, como as do Palacio de Correos y Comunicaciones e o Círculo de Bellas Artes, ambos os dous en Madrid, cidade na que residiu algúns anos.

GALICIA

Escultor, fillo de Ventura Caulonga. Foi discípulo de Magariños e estivo en contacto cos principais obradoiros escultóricos de Santiago de Compostela e completou os seus estudios na Escola de Artes e Oficios Artísticos. A súa obra centrouse na produción de retablos, tallas de pequeno formato, esculturas e relevos de temática fundamentalmente rexionalista, que están dispersas por diversas institucións de Galicia e do estranxeiro.

GALICIA

Artista plástico, fillo de Ventura Caulonga. Estudiou belas artes na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela, baixo a dirección de Asorey; coñeceu a escola de pintura de Tito Vázquez e completou a súa formación con Roberto González del Blanco. Dende 1956 residiu en Madrid onde asistiu ás clases do Círculo de Bellas Artes. Traballou no taller do gravador Dimitri Papageorgius. Cultivou o debuxo, o gravado e a escultura e, sobre todo, a pintura ao óleo. Interesado polos primitivos renacentistas, a pintura flamenga e as últimas vangardas, buscou a plasmación da realidade e dos soños do home. Realizou traballos de restauración na catedral de Friburgo e as escenas dos baixorrelevos que decoran os bancos da Plaza Mayor de Madrid. As súas creacións están en diversos museos galegos, nacionais e internacionais.

CAPITAIS

Capital da división homónima, Bangladesh, preto da desembocadura do río Karnaphuli (2.040.663 h [1991]). O seu porto, o máis importante do país, exportou xute e te, e importou trigo, metais e maquinaria. Segundo centro industrial do país con industria moi diversificada. Descuberta polos portugueses no s XVI, foi denominada Porto Grande.

CAPITAIS

Capital da provincia de Hamgyeong Setentrional, na República Democrática Popular de Corea, situada a carón do mar do Xapón (582.480 h [1987]). A súa economía baséase na industria e no comercio. O seu porto é un importante centro exportador de madeira e conservas de peixe.

CAPITAIS

Capital da provincia de Ch’ungch’ŏng Setentrional, na República de Corea, ao SL de Seúl (531.376 h [1995]). A produción de papel é o elemento máis destacado da súa economía.