"Tude" (Contén)

ENTRADA LARGA

Lei, introducida por W. S. Gossett, que corresponde á función de distribución seguinte:

FORMULA
O parámetro n denomínase grao de liberdade da lei. Esta lei utilízase como contraste de hipóteses para analizar se unha distribución é normal ou non. OBS: Tamén se denomina lei de t-Student.

MUNICIPIOS

Municipio de Nafarroa situado na beira dereita do Ebro, na confluencia co Queiles (29.918 h [2001]). Ten industria conserveira e de pensos, celulosa e artes gráficas. De fundación romana (Tutela), foi un baluarte da fronteira superior de Al-Andalus durante os séculos de dominio árabe (ss VIII-XII). En 1476, foi escenario dunhas negociacións de paz entre Xoán II e o seu fillo o futuro Fernando o Católico para poñer fin ás loitas civís navarras. Tivo un mercado importante durante a Idade Media. O conxunto histórico da vila foi declarado BIC en 1992 e nel destacan a colexiata de Santa María (BIC, 1884), a igrexa da Magdalena (BIC, 1984), os palacios do marqués de San Adrián (BIC, 1994) e do marqués de Huarte (BIC, 1989) e o castelo e o monte de Santa Bárbara (BIC, 1997).

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Valladolid, Castela e León, situado no val do Duero, ao SL da capital provincial (6.779 h [2001]). As súas principais actividades son a agricultura, a gandaría e as industrias derivadas.

1. Relativo ou pertencente a Tui ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Tui.

1. Relativo ou pertencente a Xermania ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Xermania.

3. Alemán.

1. Calidade de verosímil.

2. Propiedade de ser aparentemente certa unha hipótese estatística.

1. Alternancia de acontecementos favorables e adversos.

2. Suceso negativo que inflúe no desenvolvemento de algo.

1. Capacidade dalgunha cousa de producir un efecto determinado, xeralmente positivo ou beneficioso.

2. Calidade moral positiva e íntegra.

3. Disposición habitual do ánimo para as accións conformes ao ben ou á lei moral e para fuxir do mal ou da transgresión do que é mandado. Oponse ao vicio e ao pecado. Malia ser única, como actitude, téñense establecido desde diferentes tipos. Platón distingue tres virtudes cardinais (sabedoría práctica ou prudencia, valor ou coraxe e temperanza), Aristóteles clasifícaas en grupos diferentes (prácticas e teóricas ou éticas e dianoéticas). O cristianismo distingue as tres virtudes teologais (fe, esperanza, caridade), cuxo obxecto é o propio Deus, e  outras tantas virtudes relixiosas (obediencia, pobreza e castidade), propias dunha vida de perfección, e o resto das virtudes, entre as que se contan as virtudes cardinais (prudencia, xustiza, fortaleza e temperanza), ás que se poden reducir todas as outras; Tamén se pode falar de sete virtudes capitais, en oposición aos correspondentes sete pecados capitais.

4. Práctica habitual do ben.

5. castidade.

6. Anxos que constitúen a xerarquía media do segundo coro da orde anxélica, no Pseudo-Denís.