"hum" (Contén)

1. Acción de exhumar.

2. Acción de sacar un cadáver da sepultura para facerlle a autopsia en caso de presunción de certas causas da morte. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Sacar da terra ou da sepultura un cadáver.

2. Desenterrar algo que estaba baixo terra.

3. Sacar á luz ou volver á actualidade algo ou a alguén que estaba oculto ou esquecido. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Abertura ou burato nunha parede, tellado, etc, para a ventilación.

2. Pasadizo estreito para ir dun lugar a outro.

PERSOEIRO

Fotógrafo. Coñecido como Tim Nachum Gidal, colaborou coas revistas Münchner Illustrierte Press e Picture Post. En 1930 participou nunha exposición sobre a primeira experiencia televisiva no Deutches Museum. Nunha viaxe á India realizou unha reportaxe sobre Mahatma Gandhi que o levou a ser coñecido mundialmente. Foi tamén redactor xefe da revista militar Parade. En 1948 instalouse nos EE UU e traballou na revista Life e como profesor na Nova Escola de Investigacións en Ciencias Sociais. Publicou Deutschland-Beginn des modernen Photojournalismus (1972) e Modern Photojournalism: Origin and Evolution 1910-1933 (1974).

PERSOEIRO

Escritor checo. Procedente dunha familia burguesa, doutorouse en Dereito na Universidade de Praga e comezou a escribir na década de 1930. A súa obra obtivo unha enorme difusión en toda Europa, onde está considerado como un dos máis destacados narradores. Realista e fantástico, nos seus libros reflíctese desde a complexidade de Kafka ata a vea popular de Hasek. Das súas obras destacan Ostre slevadoné vlaky (Trens rigorosamente vixiados, 1965), Inzerát na dum, ve kterém uz nechci bydlet (Anuncio unha casa onde non quero vivir, 1965), Obsluhoval jsem anglického krále (Eu servín o rei de Inglaterra, 1971), Prílis hlucná samota (Unha soidade demasiado ruidosa, 1976), Postriziny (Personaxes nunha paisaxe infantil, 1976), Kdo jsem (Que son eu, 1984), Miy svět (1989) e Ponorné říčky (1991).

1. Expresión que indica desconfianza, reticencia, dúbida ou incredulidade.

2. Expresión que indica fruición, alegría ou desexo.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad de Madrid, ao S de Móstoles e Getafe (10.219 h [2001]). A industria é a base da súa economía. Destacan os sectores da construción, a metalurxia, a peletería e o moble.

1. Conxunto de todos os seres humanos.

2. Condición ou natureza humana.

3. Calidade de humano.

4. Corpulencia dunha persoa.

5. Conxunto de estudios relacionados coas letras e con todas as outras actividades do espírito que exaltan os valores humanos.

1. Movemento cultural que se desenvolveu en Europa ao longo de toda a Idade Moderna e que se caracterizou pola renovoación do home e do seu papel no mundo e polo redescubrimento dos autores clásicos e a aplicación dos seus valores a todos os campos do saber. En 1428, o florentino Leonardo Bruni (1370?-1444) compuxo unha oración fúnebre para Nanni degli Strozzi onde aparecía, nun contexto revelador, a palabra humanitas; a historia e o sentido desta constitúe un dato imprescindible para a comprensión do humanismo renacentista. Humanitas é unha palabra latina traducida do grego φιλανθπωπία, ‘amor á condición humana’ e que foi utilizada por primeira vez por Esquilo (525 a C-456 a C), quen a aplicou á benevolencia de Prometeo cara aos seus homes. Na época helenística e romana era unha calidade desexable nun monarca e que o mesmo san Paulo lle atribuía a Cristo. L. Bruni tomou o termo humanitas de Cicerón (106 a C-43...

2. Corrente de pensamento que colocou o home no centro do seu interese. Algúns dos seus pensadores prescindiron da idea de divindade, ben ao negar a súa existencia, ben ao cuestionar o seu coñecemento mentres que a gran maioría fomentaron un humanismo en que non se excluía a existencia da divindade nin as súas relacións co ser humano.

1. Propio do humanismo ou dos humanistas.

2. Que ou quen é partidario do humanismo.

3. Persoa instruída en humanidades.

4. Erudito que cultivaba, durante o Renacemento, o estudo das linguas e literaturas clásicas.

1. Relativo ou pertencente ás humanidades ou ao humanismo.

2. Tipo de escritura latina propia do Renacemento, promovida polos humanistas italianos. Xurdiu en Florencia ao comezo do s XV como resultado dunha reacción contra e escritura gótica complicada, e, pouco a pouco, pasou a outros países da Europa Occidental. A escritura humanística, nas súas formas redonda e cursiva, pasou aos tipos de imprenta modernos.

1. Que se interesa polo ben da humanidade.

2. 1. Que é solidario e bondadoso.

   2. Que é propio deste tipo de persoas.

1. Acción e efecto de humanizar ou humanizarse.

2. Acción humana que altera unha paisaxe ou un ecosistema, correntemente no sentido de degradalo.

1. 1. Facer que algo ou alguén adquira carácter ou natureza humana.

   2. Facer a algo ou alguén máis humano, menos cruel menos difícil para os homes.

2. Transformar unha paisaxe ou un ecosistema por vía da humanización.

3. Tomar algo ou alguén carácter ou natureza humana.

4. Facerse algo ou alguén máis humano, menos cruel menos difícil para os homes.

1. Que ou quen pertence á especie Homo. OBS: Como substantivo, adoita empregarse en plural.

2. 1. Relativo ou pertencente ao home, ser animado racional, ou aos homes.

   2. Que é propio do home.

3. 1. Que se sente solidario cos outros e mostra humanidade.

   2. Que é propio deste tipo de persoas.