"sin" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor italiano. Autor de novelas Fratelli d’Italia (1963) e Belle di Lodi (1972) entre outras e de libros de ensaio e xornalísticos.

1. Gas incoloro de olor aliáceo, obtido pola acción dos ácidos sobre arseniuros metálicos. É o produto que se identifica co ensaio de Marsh. A arsina utilízase en síntese orgánica para fabricar gases velenosos de guerra e como axente de excitación (dopaxe) de semicondutores para electrónica.

2. Por extensión, calquera dos derivados da arsina (hidruro de arsénico, AsH 3 ) por substitución progresiva dos hidróxenos por radicais orgánicos. Segundo o número de hidróxenos substituídos, divídense en arsinas primarias RAsH 2 , arsinas secundarias RR’AsH e arsinas terciarias RR’R”As. Os produtos de substitución do hidróxeno polos halóxenos nas moléculas das arsinas primarias e secundarias, así como os produtos de adición haloxenados das secundarias e terciarias, denomínanse haloxenoarsinas; moitas delas empréganse como agresivos químicos, por exemplo a metildicloroarsina e a lewisita, usadas durante a Primeira Guerra Mundial.

MONTES

Monte da parroquia de Cereixido, no concello de Quiroga, de 1.165 m de altitude.

1. Acción e efecto de asasinar.

2. Homicidio cualificado pola concorrencia de determinadas circunstancias agravantes. Pode ser suxeito deste delito calquera persoa, exceptuando cando a víctima sexa ascendente ou descendente lexítimo ou ilexítimo, ou sexa o seu cónxuxe; entón a acción criminal tipifícase como parricidio. As circunstancias previstas legalmente para cualificar o asasinato son a comisión do feito con aleivosía; por cartos, recompensa ou promesa; por medio de inundación, incendio, veleno ou explosivos; con premeditación coñecida e con crueldade. Normalmente está sancionado cunha pena ampla de prisión (de vinte a trinta anos) ou, nalgunhas lexislacións, coa pena de morte.

1. Que ou o que asasina.

2. Nome que recibiron en Occidente os seguidores da seita islámica nizarita, rama dos xiítas ismaelitas, fundada por Hasan ibn Sabbāh al-Rāzī o Vello da Montaña. Formouse unha lenda negra a partir dos relatos dos cruzados e da descrición que fixo Marco Polo da fortaleza de Alamūt, segundo estas fontes os membros desta secta, alcumados fidacī (‘o que se sacrifica’), embriagábanse con haxix e encomendábanselles perigosas misións, que polo xeral consistían no asasinato dalgún xefe inimigo. Os asasinos, desde os castelos fortificados situados en diversos lugares inexpugnables de Siria e Palestina, constituíron un movemento de resistencia antiturco e ocasionalmente colaboraron cos cruzados, asasinando a Ramón de Trípoli (1152) e Conrado de Monferrato (1192). O seu poder político rematou cando o Sultán mameluco Baybars destruíu a súa fortaleza de Siria no monte Al-Amut (1273).

PERSOEIRO

Erudito e arabista. Sacerdote (1895), foi catedrático de árabe na Universidade de Madrid en 1903. Publicou a tese de doutoramento sobre a dogmática de Algatzell (1901). Publicou numerosas monografías sobre ibn ‘Masarra, ibn Bā Palatino; ǧǧ a, ibn Palatino;mso-fareast- ES-TRAD;mso-fareast-language:Ṭ ffail, Turmeda, etc, e as súas influencias na escolástica do s XIII, sobre Ramon Llull e Dante (La escatología musulmá en “La Divina Comedia”, 1919). Ingresou na Real Academia Española en 1915 e dende 1934 foi o seu director. Dirixiu a revista Al-Andalus desde 1932 ata a súa morte.

1. Escribir unha persoa o seu nome, xeralmente acompañado dunha rúbrica a man, ao pé de cartas e documentos, para demostrar a súa responsabilidade ou manifestar o seu acordo ou compromiso.

2. Escribir unha persoa o propio nome.

ILLAS

Illa de Italia, ao NO de Sardeña (50,9 km2). É o resultado da unión de catro illas que limita ao NL co golfo de Asinara.

1. 1. Nome, apelido e xeralmente rúbrica, autógrafos, cos que se subscribe un documento para certificar quen é o seu autor, quen aproba o seu contido, quen interveu nel ou quen estivo presente na súa redacción. Nun principio indicaba o sinal autógrafo anteposto á subscrición e que adoitaba substituíla, pero a partir do uso do selo (s XII) caeu en desuso. Designou despois a marca profesional do notario, que se ía adornando ata chegar a facer debuxos complicados (ss XIII-XIV) chamados signo maior, aos que, para facilitar a súa identificación, se lles engadían en cursiva algunhas letras do nome ou todo o nome, seguidas da rúbrica ou signo menor, orixe da sinatura actual. Desde un punto de vista xurídico, a sinatura ten que incluír o nome patronímico e os apelidos, aínda que se admite tamén a media sinatura, en que se omite o nome de pía. No caso das persoas que non saben escribir, a validez é acreditada pola impresión dixital do dedo índice ou, nalgunhas actas notariais, pola mención expresa do...

   2. Nome do autor dunha obra de arte, inscrito nunha parte visible ou non visible dela, como constancia da súa paternidade.

2. Acción de asinar.

3. 1. Serie ordenada de símbolos, expresados polo xeral mediante cifras ou letras, que corresponden normalmente ás materias das que tratan os libros ou á cronoloxía ou topografía dos documentos. Serve para ordenalos en bibliotecas e catálogos, de acordo cos diversos sistemas de clasificación.

   2. Indicación da signatura no lombo dos libros, e moitas veces no frontispicio ou noutra páxina, e que consta tamén nas fichas do catálogo.

4. 1. Sinal posto ao pé da primeira páxina de cada prego dun libro que serve para indicar como hai que pregalo e a orde en que hai que colocar os pregos durante o alzado. A signatura adoita consistir nunha sigla, que indica a obra á que pertence o prego, seguida do número de orde de cada prego.

   2. Cada un dos pregos que compoñen un volume.

5. ...

1. Calidade de asincrónico.

2. 1. Ausencia de simultaneidade na duplicación das dúas cadeas do ADN, xa que un cromosoma se duplica antes ou despois co seu homólogo.

   2. asincronía intracromosómica

      Asincronía caracterizada pola duplicación, en diferentes momentos, de diferentes zonas dun mesmo cromosoma.