"Imo" (Contén)

1. Que ten tres motores.

2. Avión que vai provisto de tres motores, dispostos xeralmente dous nas ás e un no morro.

1. Que ocupa o lugar número trinta nunha serie.

2. Que corresponde a cada unha das trinta partes en que se divide un todo.

3. Cada unha das trinta partes en que se divide unha unidade.

PERSOEIRO

Suposto primeiro bispo de Arles. Segundo Gregorio de Tours foi un dos bispos chegados ás Galias con san Denís de París. A súa festividade celébrase o 29 de decembro.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Foi membro da escola de Ferrara, onde traballou ao servizo dos duques de Este. Influído pola forza plástica de Donatello, Mantegna e Piero della Francesca, o seu estilo caracterizouse por unha tensión dramática nas expresións e pola introdución de elementos decorativos fantásticos. Foi autor de obras como Primavera (1460-1463) ou Annunciazione (1469).

1. Que vai ou está detrás de todos e non é seguido por ningún máis.

2. Que é o máis novo ou recente.

3. Que é o que está máis afastado ou distanciado.

4. Que é o único que queda.

1. Que ocupa o lugar número once nunha serie.

2. Que corresponde a cada unha das once partes en que se divide un todo.

3. Cada unha das once partes en que se divide unha unidade.

1. Que consta dun só módulo.

2. 1. Aplícase á matriz cadrada de determinante 1.

   2. Aplícase ao grupo de transformacións xeométricas representables por matrices unimodulares.

1. Relativo ou pertencente a unha molécula.

2. Reacción que transcorre, en cada etapa elemental, coa participación dunha soa molécula.

PERSOEIRO

Militar, político e economista. Foi conselleiro económico de Filipe V, a quen apoiou durante a Guerra de Sucesión Española e que o nomeou cabaleiro da orde de Santiago. Ministro da Xunta de Comercio e Moeda (1830) e secretario do rei no Consello e na Cámara de Indias, publicou Theórica y práctica de comercio y de marina (1824).

PERSOEIRO

Escritor. Escribiu os nove libros dos Factorum ac ditorum memorabilium, obra que constitúe un manual onde retóricos e filósofos atopaban unha multitude de anécdotas perfectamente ordenadas (culto, cerimonias, etc), e que se converteu tamén nun modelo para os escritores medievais e renacentistas.

PERSOEIRO

Filósofo. Estudou a crise da metafísica tradicional, á que opuxo unha ontoloxía da decadencia na que resultan secundarios os conceptos propios da metafísica. Destacan Poesia e ontologia (1967), Il soggeto e la maschera (1974), La fine della modernità (1985), La società trasparente (1989), Credere di credere (1996) e Dialogo con Nietzsche. Saggi 1961-2000 (2001).

PERSOEIRO

Política francesa. Sobreviviu ao campo de concentración de Auschwitz. Foi a pimeira muller ministra de Francia cando V. Giscard d’Estaing a nomeou ministra de Saúde (1974-1979), cargo desde o que liberalizou o uso dos anticonceptivos e legalizou o aborto. Foi a primeira muller en acceder ao Parlamento Europeo en 1979 e volveu ser ministra de Saúde e Asuntos Sociais (1993-1995). Defensora dos dereitos humanos, sobre todo dos da muller e dos emigrantes, preside desde 2001 a Fundación para a Memora da Shoah (Holocausto). Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional (2005).

PERSOEIRO

Escritor brasileiro. Autodidacta, estreouse en 1932 co volume de contos Fantoches. A obra coa que acadou máis sona foi O Tempo e o Vento (1943-1963).

1. Que ocupa o lugar número vinte nunha serie.

2. Que corresponde a cada unha das vinte partes en que se divide un todo.

3. Cada unha das vinte partes en que se divide unha unidade.

PERSOEIRO

Pintor. Viaxou por Oriente e residiu en Italia. Volveu a Francia en 1627, onde traballou para o rei e Richelieu, entre outros. Foi mestre de Le Sueur, Le Brun e Mignard.

PERSOEIRO

Filósofa. A inquedanza mística aproximouna a un cristianismo na liña existencialista de Kierkegaard. As súas obras, publicadas postumamente, reflicten preocupacións sociais e relixiosas, como La pesanteur et la grâce (1947), La connaissance surnaturelle (1949), La condition ouvrière (1951), Attente de Dieu (1951) ou Oppression et liberté (1955).