"An" (Contén)

PERSOEIRO

Actor e dramaturgo. Interpretou principalmente a Goldoni, un personaxe que lle serviu de modelo para as comedias Ludro e la sua giornata (Ludro e a súa xornada, 1832), Il matrimonio di Ludro (O matrimonio de Ludro, 1837) e La vecchiaia di Ludro (A vellez de Ludro, 1837).

PERSOEIRO

Cisterciense. Foi nomeado cardeal en 1660 e escritor liturxista italiano. Entre as súas obras destacan Rerum liturgicarum libri duo (Segundo libro sobre as cousas litúrxicas, 1671) e Principia et documenta vitae christianae (Principios e documentos da vida cristiá, 1673).

PERSOEIRO

Mestre de obras e escultor románico italiano. En 1186 realizou as portas da catedral de Monreale (Sicilia) e, en 1180, os batentes da porta da capela de San Ranieri, na catedral de Pisa.

1. Estado de calma no mar ou no tempo que resulta propicio para a navegación.

2. Tempo meteorolóxico de temperatura suave, sereno e tranquilo.

3. Situación de prosperidade económica ou social.

4. Tranquilidade de espírito.

PERSOEIRO

Príncipe de Canino, irmán de Napoleón I. Presidente do consello dos Cincocentos (1789), preparou o golpe de estado do 18 de Brumario. Ocupou o ministerio do Interior e unha embaixada en Madrid (1800-1801). Escribiu unhas Memorias.

PERSOEIRO

Astrónomo norteamericano. Descubriu un cometa en 1811. Foi o primeiro director do observatorio do colexio de Harvard, obtivo a primeira fotografía dunha estrela (Vega, 1850). Antes, en 1848, co seu fillo George Phillips Bond (Dorchester 1825 - 1865), descubriu o oitavo satélite de Saturno, Hiperion, estudiou o anel C deste planeta e formulou a hipótese de que os aneis de Saturno son fluídos. Fixou o valor do albedo da Lúa en 0,073.

PERSOEIRO

Matemático e cosmólogo. É un dos autores da teoría do estado estacionario ou steady-state do Universo, que parte do “principio cosmolóxico perfecto” segundo o que o universo presenta estatisticamente o mesmo aspecto independentemente do lugar e do instante da observación.

PERSOEIRO

Marqués de Beccaria. Xurista e economista interesado polas ideas dos ilustrados e enciclopedistas franceses. No tratado Dei delitti e delle pene (Sobre os delitos e as penas, 1764), incluído no índice de libros prohibidos pola Inquisición no 1766, atacaba o dereito penal da época e os procedementos xurídico-policiais. Consideraba que o dano causado á sociedade era o criterio para determinar a responsabilidade penal do criminal; xa que logo, a pena debería ter unha finalidade preventiva e non represiva. Combateu a pena de morte e contribuíu decisivamente á progresiva desaparición das penas corporais, ademais de ser o primeiro defensor da educación como medio para reducir o crime. O núcleo central das súas ideas foi incorporado ao artigo VIII da “Declaración dos dereitos do home e do cidadán”, redactado e aprobado pola Asemblea Nacional Francesa en 1789. Así mesmo, foi profesor de Dereito Público e Economía na Universidade Palatina de Milán (1768-1770). No ano 1792 escribiu un traballo...

GALICIA

Historiador da Arte. Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela (1948) e doutor pola Universidad Central de Madrid (1957). Foi axudante de cátedra de Historia da Arte na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela (1949-1951). Obtivo a diplomatura en Museoloxía pola Escola do Louvre (1951-1952) e exerceu como axudante da cátedra de Historia da Arte da Idade Media na Universidade da Sorbonne ata 1957. Nese ano defendeu a súa tese Arquitectura en Galicia durante el siglo XVII, obtendo o Premio Nacional Menéndez Pelayo, o que lle valeu a súa publicación polo Centro Superior de Investigaciones Científicas (CSIC) en 1965. Foi axudante de Historia Xeral da Arte da Faculdad de Filosofía e Letras de Madrid (1957-1959), investigador do Instituto Diego Velázquez do CSIS (1963-1965), profesor interino no Instituto Cardenal Cisneros de Madrid (1957-1959), profesor adxunto á cátedra de Historia da Arte na Universidad Central (1959-1962)...

PERSOEIRO

Compositor, coñecido como Joan de Paredes. Foi mestre de capela de Las Descalzas Reales, en Madrid (1691-1705), e desde 1706 na Catedral de Toledo. Compuxo música de igrexa e publicou un escrito sobre a Prevención de la ligadura (1694).

PERSOEIRO

Arquitecto e urbanista. Traballou no taller de Josep L. Sert e Josep Torres Clavé. En 1935 colaborou no deseño de mobles, que obtiveron o primeiro premio do Salón de Decoración de Barcelona e como membro do GATCPAC na elaboración do plano de urbanización de Barcelona. Interveu tamén na construción do pavillón de España da Exposición Internacional de París (1937). En 1956-1957 fixo un proxecto de remodelación da zona sur do centro de Bos Aires. En Barcelona dirixiu obras como o Canódromo Meridiana (Premio FAD 1963) e en Madrid a construción do Tribunal Constitucional.

DEPARTAMENTOS

Departamento de Costa de Marfil (5.570 km2; 224.958 h [1988]). A súa capital é Bongouanou (15.459 h [1988]).

PERSOEIRO

Trobador occitano. Señor de Castellana (Bonifaci VI) e un dos máis poderosos nobres occitanos. Escribiu tres sirventeses contra Carlos de Anjou entre o 1250 e o 1262. Neste mesmo ano (1262) promoveu unha revolta contra o dominio francés.

PERSOEIRO

Monxe bieito, bispo e misioneiro, chamado o apóstolo de Alemaña. No ano 719 mudou o verdadeiro nome, Winfrith, polo latino de Bonifatius. No 722 foi nomeado bispo de Turinxia. É patrón de Alemaña, sobre todo das cidades de Maguncia, Fulda e Erfurt. En Holanda considérano patrón de Utrech e apóstolo do pobo frisón. O Papa Gregorio III consagrouno vicario episcopal de toda Xermania e no 745 foi nomeado arcebispo de Maguncia. Morreu asasinado polos pagáns frisóns nunha das campañas de evanxelización. Fundou o mosteiro de Fulda, onde está enterrado. Foi canonizado en 1874 e a súa festa celébrase o 5 de xuño. Na iconografía leva vestidura de bispo con mitra e cruz e, como atributos persoais, un evanxeliario atravesado por unha espada ou un machado cravado no tronco dunha árbore.

PERSOEIRO

Papa (608-615). Recibiu de Focas, Emperador de Oriente, o Panteón de Agripa e o transformou en igrexa cristiá co nome de Santa María dos Mártires. Foi canonizado e a súa festa celébrase o 25 de maio.

PERSOEIRO

Ensaísta e investigador. A súa obra máis destacada é Luis Vives y la filosofía del Renacimiento (1903), un estudo básico da obra e da vida de Luis Vives. Publicou ademais, entre outros traballos, Erasmo en España (1907), a achega máis importante de material bibliográfico sobre o tema.

PERSOEIRO

Político e militar hondureño. Ministro da Guerra e vicepresidente da República en 1891, foi Presidente do país entre os períodos 1903-1907, 1912 e 1913, nos que impuxo un goberno ditatorial.