"Rel" (Contén)

1. Facer o xabre do zoco.

2. Apartar algo de si.

3. olverse atrás na palabra dada.

4. Prescindir dunha cousa que se posuía.

MONTES

Monte situado na parroquia de Donís (Cervantes). O seu cumio acada os 1.150 m de altitude.

1. Lugar na madeira do zoco onde se encaixa o coiro.

2. Gubia de zoqueiro.

3. Terreo inculto, en especial o que se atopa ao pé dun muro.

4. Camiño estreito á beira dun precipicio.

1. Que ou quen adoita relear.

2. Que ou quen non gasta nada e aforra todo.

1. Acción e efecto de relevar.

2. Exención dunha obriga ou requisito.

1. Que é importante e significativo.

2. Que posúe un valor diferencial no sistema lingüístico.

1. Dar relevo a algo.

2. Poñer de relevo.

3. Liberar a alguén dunha obriga.

4. Pintar en relevo.

1. Porción de algo que sobresae dunha superficie.

2. Conxunto de formas que accidentan a superficie terrestre, resultado das interaccións dos diferentes compoñentes do espazo xeográfico: a litosfera, a atmosfera, a hidrosfera e a biosfera. A xeomorfoloxía estuda as formas de relevo e a súa xénese. As formas que constitúen o relevo terrestre están relacionadas coa actuación dos procesos externos de modelado (chuvia, vento e temperatura) e cos factores internos (litoloxía, forma do xacemento e disposición tectónica). Cada un destes factores ten unha diferente maneira de actuar, que orixinan por tanto formas distintas. O modelado do relevo dun ou doutro axente vén condicionado, en última instancia, polo clima imperante, de forma que cada dominio climático ten un axente erosivo característico ou predominante, aínda que os outros tamén poidan estar presentes. Outro factor importante é o tempo, necesario para que poidan actuar os axentes xeolóxicos, tanto externos coma internos, e desenvolver calquera tipo de relevo. A natureza das rochas pode...

3. Escultura non exenta. As figuras poden realizarse cara ao fondo (relevo fundido) ou cara a fóra (relevo saínte). Neste último caso distínguese entre altorrelevo, cando sobresae do fondo máis da metade do seu vulto, mediorrelevo, cando só sobresae a metade, e baixorrelevo, cando sobresae menos da metade. Cando a liña de contorno das figuras está escavada, proporcionando claridade á representación, denomínase relevo escavado ou refundido. A práctica do relevo escultórico iniciouse na Prehistoria, pero as súas primeiras manifestacións plenamente definidas están no mundo exipcio e mesopotámico, subordinadas ao marco arquitectónico, característica que se mantivo ao longo de toda a historia. Desde un punto de vista plástico pode considerarse cun carácter espacial ou segundo un criterio simplemente volumétrico. O relevo espacial é aquel en que o fondo do relevo non é tan só un soporte senón un medio para crear profundidade. É o caso...

4. Sona dunha persoa.

5. Importancia que se lle dá a algo ou alguén.

6. Calidade do que se manifesta con claridade por estar ben contrastado.

7. Fenómeno que consiste en destacar un mineral do medio en que está mergullado para podelo observar mellor (xeralmente mediante bálsamo do Canadá). Serve para poder determinar o índice de refracción do mineral.

1. Cabo que vai cosido á beira dunha vela para reforzala e que toma o nome da beira que reforzan.

2. Corda máis ou menos fina á que van fixados os chumbos dun aparello de pesca.

1. Coser as relingas ás velas.

2. Izar unha vela ata poñer as relingas ben tensas.

1. 1. Aquilo que queda do corpo dun santo, dos instrumentos do seu martirio ou do seu vestido, e que se venera. Hai elementos deste culto nas relixións primitivas. En Grecia venerábanse supostas reliquias dos heroes míticos, como Teseo, Dionisio ou Cronos. En Exipto existiron, ao lado das tumbas reais e dos cemiterios de touros de Apis, numerosos sepulcros de Osiris. No cristianismo, a partir sobre todo do s IV, ademais dos corpos dos mártires, comezaron a venerarse os instrumentos do seu martirio. En Palestina, xunto co culto á cruz e ao sepulcro de Xesús Cristo, comezáronse a venerar os lugares relacionados coa súa vida. Xunto ao dos mártires, o culto das reliquias vai unido aos numerosos traslados e fragmentación dos corpos santos, frecuentes a partir do s VIII e desde os cruzados (s XII). O protestantismo, nas súas diferentes formas, rexeitou o seu culto. Na doutrina católica, o Concilio de Trento confirmou a práctica do culto, e a Sagrada Congregación das Indulxencias e a Sagrada Congregación...

   2. Obxecto de gran valor material ou sentimental que se conserva durante moitos anos.

2. Pegada que queda dunha cousa pasada.

3. Planta orixinaria doutra época que actualmente persiste nalgúns ecosistemas determinados.

4. Achaque ou dor persistente que resulta dunha enfermidade ou dun accidente.

1. Aplícase ás especies que, tendo nun pasado unha ampla distribución, aparecen na actualidade, ou nun momento dado, como poboacións localizadas e pequenas.

2. Aplícase aos solos de orixe antiga que resistiron a erosión e que poden constituír a rocha nai dos solos actuais.

3. Taxon que perdura, moito despois da súa desaparición xeral, en rexións moi limitadas.

4. Especie paleoendémica que ocupa restos dunha área primitiva máis extensa ou que habita nunha zona pequena afastada da área principal.