"lla" (Contén)

PERSOEIRO

Político e avogado. Estudiou dereito en Deusto e Valladolid e exerceu como cargo directivo en diversas empresas. De ideoloxía conservadora, en 1978 ingresou en Alianza Popular (desde 1989 Partido Popular). En 1983 chegou á presidencia da Comunidade Autónoma das Illes Balears con este partido. Revalidou o cargo en 1987, en 1991 e en 1995, pero tivo que dimitir acusado dun delito de suborno na construción do túnel de Sóller.

1. Cada unha das pezas de madeira, xeralmente en forma de “u”, que van colocadas a ambos os lados do xugo ou canga e entre as que vai metido o pescozo do animal ao ser xunguido.

2. Pao que se ata ao pescozo dun animal para impedir que pase por lugares estreitos.

3. Angarellas empregadas para transportar envases con auga.

4. cangallo.

ILLAS

Illa de Australia, no estado de Australia Meridional, situada fronte ao golfo de San Vicente (4.350 km2). Os principais recursos económicos son a gandería ovina e a explotación dos bosques de eucaliptos. No seu interior hai espacios declarados reserva de fauna e flora. A poboación principal é Kingscote.

1. 1. Óso da parte interna da perna situado entre o xeonllo e o pé.

   2. Calquera dos ósos longos do brazo ou da perna.

   3. Calquera dos ósos longos das ás dunha ave.

   4. Parte anterior da perna entre o pé e o xeonllo.

2. Pernas moi delgadas.

3. Peza metálica ou doutro material arredor da que se enrola o fío, que vai disposta dentro da lanzadeira para formar a trama do tecido nunha máquina de coser ou nun tear. Preséntase en varios formatos, dependendo do tipo de fibra e do uso ao que se destina.

4. Cano de madeira polo que entra a auga no rodicio do muíño.

1. 1. Cortiza parda e aromática da caneleira que se presenta en forma de tiras finas superpostas que se enrolan ao secar e forman a canela en rama. Comercialízanse os canotiños enteiros, en anacos ou en po. As máis apreciadas son as de Sri Lanka, Penang, Saigón e China. Amplamente utilizada en repostería e como condimento para peixes, polo, arroces e outros pratos, sobre todo na cociña árabe. Tamén se extrae destas codias un aceite esencial que se usa como saborizante. A esencia, rica en aldehido cinnámico, utilízase como tónico estomacal, carminativo e antiséptico, e tamén en perfumería.

   2. canela branca

      Cortiza da caneleira branca, aromática, de sabor picante e amargo que se emprega como especia e como estimulante estomacal e tónico.

   3. canela da China

      Cortiza aromática da caneleira da China, substitutiva da canela, menos suave e non tan apreciada coma esta.

   4. canela en rama

      Cortiza da caneleira aromática que se presenta en forma de canudos.

2. caneleira.

3. Que ten unha cor semellante á canela, entre amarela e parda.

4. Cousa exquisita e refinada.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Málaga, Andalucía, situado ao L da provincia, no límite con Granada (2.327 h [1996]). Está accidentado pola serra de Alhama e regado polos ríos Almachares e Bermuza. A principal produción é o viño, pero tamén son importantes os cereais, legumes, laranxas e figos. No seu relevo destaca a cova de Fajaros, onde hai formacións cristalinas.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, na marxe dereita do río Guadalquivir e atravesado polo río Viar (8.930 h [1996]). No seu termo está a lagoa e o encoro do mesmo nome. A economía é principalmente agrícola e destínase ao cultivo de cereais, laranxas, viño e pasas. Na industria destacan as fábricas de xabón, tecidos de la e augardente.

PERSOEIRO

Escritor latino. Foi o autor de De nuptiis Mercurii et Philologiae (Sobre as nupcias de Mercurio e Filoloxía), obra enciclopédica onde expón a materia das sete artes liberais; expoñente das diversas correntes culturais do helenismo, tivo gran difusión como libro de texto durante a Idade Media.

MUNICIPIOS

Municipio de Barcelona, por riba do río Anoia, que forma neste lugar o desfiladeiro de Capellades (5.021 h [1996]). A principal actividade económica é a industria, con fábricas de papel, cartón, embalaxes, tecidos, cerámica e industrias derivadas da madeira. É tamén centro de veraneo, con grande afluencia turística. En 1961 creouse no antigo muíño da vila o Molí-Museu Paperer, onde se fabrica o papel de barba cos mesmos procedementos mecánicos ca no s XVIII. No mesmo edificio atópase o Museu Arqueològic Amador Romaní inagurado en 1948. No sistema cárstico de Capelló atópase o xacemento Abric Romaní.