"llo" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor chileno. Colaborador en distintos xornais e revistas, a súa obra é de orientación costumista. Da súa produción destaca El inútil (1910), El monstruo (1912), El roto (1920), Valparaíso, la ciudad del viento (1931), Criollos en París (1933), El subterráneo de los jesuitas (1966) e Nuevas crónicas (1966). Membro da Academia Chilena de la Lengua (1954), recibiu o Premio Nacional de Literatura (1943) e o Premio Nacional de Periodismo (1959).

PERSOEIRO

Mártir xudeu. Foi un dos escribas máis destacados do seu tempo. A súa historia cóntase no Libro dos Macabeos. Xa ancián, foi martirizado (167 a C) pouco antes do levantamento dos macabeos contra a dominación de Antíoco IV Epifanes, rei helenizado de Siria.

1. Panos ou roupa cos que se envolve un bebé.

2. Cousa ou conxunto de cousas envoltas con pouco coidado.

1. Panos ou roupa cos que se envolve un bebé.

2. Cousa ou conxunto de cousas envoltas con pouco coidado.

1. Cousa ou cousas mesturadas de forma desordenada e que resulta difícil separar.

2. Asunto ou situación de difícil resolución.

PERSOEIRO

Político. Vicerrei de Nova España (1568-1580) e do Perú (1581-1583). No vicerreino de Nova España limpou as costas de piratas ingleses, combateu os indios huachís e creou os fortíns de San Felipe, Ojuelos e Portezuelos. No Perú instaurou o servizo postal e fundou San Luis de Potosí.

PERSOEIRO

Cronista e clérigo. Foi conselleiro de Enrique IV de Castela, a quen apoiou na guerra civil castelá. Detivérono e condenárono a morte, pena que non chegou a ser executada porque escribiu a crónica do seu reinado, publicada en 1787 co título de Crónica del rey don Enrique, el cuarto de este nombre, de gloriosa memoria.

LAGOS

Lago da República Dominicana, entre as provincias de Bahoruco e Independencia (400 km2), situado a 44 m baixo o nivel do mar, na conca sedimentaria de Neiba.

1. Restos de ladrillos, madeiras, masa e outros materiais similares que quedan da realización dunha obra ou dunha construción cando se derruba e que ás veces se empregan para encher un buraco ou un desnivel.

2. Restos de materiais que quedan dunha explotación mineira ou dunha canteira.

3. Conxunto de sedimentos transportados e depositados por unha corrente de auga.

4. Peza de pedra que nunha bóveda ou arco fai de clave.

1. Panos ou roupa cos que se envolve un bebé.

2. Cousa ou conxunto de cousas envoltas con pouco coidado.

1. escalladoiro.

2. Talo ou parte dun vexetal que se enxerta noutro ou que se planta para que prenda de novo.

3. ariedade de maceira que se cultiva para destinar os froitos á elaboración de sidra.

1. Peza de chumbo posta no extremo dunha corda fina que serve para determinar a profundidade do mar, dun río, etc, nun punto determinado.

2. Determinación do custo ou valor dun produto con relación aos factores que o integran.

1. Denominación popular da fase adulta dos insectos da orde dos coleópteros. Na tradición oral recóllense ditos como: “Ó escaravello os seus fillos parécenlle ouro fino. O que fixer de min escaravello, non farei del espello”.

2. Amuleto ou selo de pedra ou de pasta vítrea que representa o escaravello fimícola exipcio (Scarabaeus sacer). Entre os exipcios denominábase khepror, e simbolizaba o crecemento e o chegar a ser ou converterse. Destacan, entre outras tipoloxías, os escaravellos de corazón, destinados a substituír esta víscera na momia para asegurar, deste xeito, a axuda no xuízo de ultratumba; os commemoratius, inscritos cun texto moi breve; e os hiksos, de interese histórico por mor da grande escaseza de fontes sobre o segundo período intermedio. Tamén se localizaron en Siria e Palestina. Os fenicios tamén os crearon e os introduciron en Occidente, onde foron adoptados polos cartaxineses.

3. Neno inquieto que non para de andar dun lugar para outro.

4. Persoa baixa e de corpo mal feito.

5. Termo do latín dos chafoutas, ou xerga dos albaneis, e tamén do verbo dos daordes, ou xerga dos telleiros, que corresponde á voz ‘nivel’.