"llo" (Contén)

PERSOEIRO

Avogado e xornalista. Traballou en La Vanguardia (1952) e foi profesor na Escola de Periodismo de Barcelona. Entre os anos 1958 e 1959 foi director de Radio Nacional en Barcelona. Como primeiro director da emisora de televisión de Barcelona, promoveu a creación dos estudios Miramar (1959). En 1964 trasladouse a Madrid para exercer como director xeral de televisión. Foi membro do consello de administración de Antena 3 Televisión e de Antena 3 Radio.

GALICIA

Político. Licenciouse en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela (1899). Deputado polo Partido Radical en Ourense nas eleccións de 1931, foi nomeado alcalde da cidade, cargo do que dimitiu ao día seguinte para ser designado presidente da deputación provincial. Durante a República foi o primeiro presidente da Caixa de Aforrros de Ourense e presidiu a Federación Agraria Provincial de Ourense. Ao estalar a Guerra Civil estivo confinado oito meses na prisión de Ourense e sufriu unha forte sanción económica e incautación de bens.

PERSOEIRO

Pintor. As súas obras amosan unha afinidade estilística co caravaggismo. Foi o primeiro especialista en escenas bélicas, entre as que destaca Batalla de romanos, e introduciu en Nápoles as bambochadas. Cultivou tamén a pintura relixiosa e realizou frescos no Gesú Nuovo de Nápoles entre outras igrexas.

1. Que carece de algo.

2. Que posúe algún defecto.

3. Feito de facer algo mal.

4. Defecto que ten algo e que impide o seu bo funcionamento.

5. Falta dun pau no xogo de naipes.

6. Condición patolóxica que se produce cando o corazón non pode bombear suficiente sangue da circulación venosa, de xeito que este retrocede, enche o sistema vascular e o organismo retén demasiado líquido. A consecuencia é un edema pulmonar e das pernas, que se pode remediar mediante diuréticos.

PERSOEIRO

Médico e anatomista italiano. Foi profesor de cirurxía e anatomía nas universidades de Pisa (1548) e Padua (1551), onde sucedeu a Vesalius. Ocupou a cátedra de Anatomía en Venecia e está considerado un dos grandes anatomistas da historia da medicina. Estudiou o desenvolvemento dos ósos e a osteoloxía do cranio. Descubriu o oído interno, os músculos dos ollos e outras estruturas, como o canal ou hiato de Fallopio e os tubos uterinos ou trompas de Fallopio.

ILLOTES

Conxunto de tres illotes do Mar Cantábrico situados fronte o litoral da parroquia de Lieiro, no concello de Cervo, ao NO do cabo de San Cibrao. O máis pequeno, o da Sombriza, é o máis setentrional e tamén o máis elevado, pois acada os 30 m de altitude. O illote do medio, Pé, é o máis extenso, pero a súa cota máxima son os 24 m. A Baixa é o máis meridonal e só acada 11 m de altitude.

1. Anaco de tea vello e gastado.

2. Peza de roupa vella.

1. farangallo.

2. Auga conxelada que cae cando neva.

1. Persoa que non para quieta e que é, polo xeral, revoltosa.

2. Persoa que anda en cousas que non debe ou das que non sabe.

1. Que ou quen non para quieto e que por veces é revoltoso.

2. Que ou quen é de trato impertinente ou pesado.